आज आहे 15 "जून" थोडं म्हटलं,बालपणात जावं.
15 "जून शाळेचा पहिला दिवस"!!

नवीन दप्तर, नवीन पुस्तक, नवीन गणवेश महानगरपालिकेतील शाळेत मिळत असे त्यावेळेस आम्हाला...
नवीन पुस्तकांचा वास अजूनही श्वासा श्वासात दरवळतो आहे. नवीन वर्ग, नवीन शिक्षक, नवीन मैत्रिणी...
'पण' मला काही 'शाळा' आवडत नसे,शाळेचा पहिला दिवस आणि माझ्या आसवांचा पूर...
मला शाळेत मुळीच करमत नसे, नुसती रडायची शाळेच्या बाकावरून खिडकीत पहायची खिडकीतून घर दिसायचे, घराबाहेर आई,आजी, आत्या, काकी, दिसते का ते नुसती पाहतच बसायची, बाई काय शिकवतात तिकडे मात्र लक्षच नसायचे. कधी घंटा होईल आणि पळत घरी जाईन असं व्हायचं, मधली सुट्टी झाली की पळतच घरी जायचे घर अगदी रस्त्यापलीकडे जवळच पळत पळत घरी यायचे. जेवायचं पुन्हा रडत रडत शाळेत कसंतरी जायचं आई प्रेमाने समजवायची पण ऐकतय कोण नंतर मात्र मार खाऊन शाळेत पुन्हा जायचं पुन्हा खिडकीकडे पाहत घरातून कोणी बाहेर येईल का येईल का ते बघत बसायचं तेव्हा शाळा म्हणजे जेल वाटायचं कधी या जेलमधून बाहेर पडेल असं व्हायचं आणि घरी जाऊन आईच्या पाठीमागे पाठीमागे पायात लुडबुड करत राहायचं असंच चक्र चालू होतं...
पण काही दिवसांनी (वर्षांनी) वडिलांना नोकरीनिमित्त दुसऱ्या ठिकाणी जावं लागलं मग घर बदललं तसं शाळाही बदलली घरापासून एक ते दोन किलोमीटर शाळा,तेव्हा पायीच चालत जावं लागत असे. शाळेतून घर काही दिसत नसे, नवीन शाळा,नवीन बाई, नवीन मैत्रिणी,पुन्हा रडारड 'पण' घर लांब मग पुन्हा खिडकीतून बाहेर पाहायचं डोंगर दिसायचा खाली रस्ता भरधाव लाल बस दिसायची बस मधून कोणी येईन का? शाळेत मला भेटायला,त्यानिमित्ताने मी घरी जाईल पण कसलं काय तिथे ही मन रमायचं नाही. नुसती घरचे आठवण येई... असं करता करता चार-पाच वर्ष काढली कसंतरी रडत रडत सुट्टी आली की मज्जाच मज्जा मग कशाला शाळेचं तोंड पाहिलं सुट्टीचा आनंद मनसोक्त मी घेई... पण सुट्टी संपली की पुन्हा शाळेचं तोंड पाहायला जावंच लागे, तेही रडत रडतच... नंतर सहावी सातवी मन लागले रमायला मग कधी सकाळ होते आणि शाळा चालू होते असं व्हायचं शाळेतून घरी जाऊच वाटायचं नाही शाळेत खूप मैत्रिणी झालत्या गप्पा गोष्टी खेळ खेळायला मिळत असे शाळेत मैत्रिणींची मैत्री रंगून जायची मग घरी यायला नको वाटायचे पुन्हा मैत्रिणी दुरावतील याची भीती,डायरेक्ट दुसऱ्याच दिवशी मैत्रिणी भेटायच्या मग रमून गेले शाळेत.सातवीपर्यंत जुन्या मैत्रिणी होत्या संगतीला पण नंतर पुन्हा आठवीसाठी दुसऱ्या शाळेत जावं लागलं तिथे सगळी नवीनच बाई, मैत्रिणी,वर्ग, जागा,तिथेही करमेना..
जुनी शाळाच आठवू लागली जुन्याबाई,मैत्रिणी, वर्ग,सतत डोक्यात विचार चालू .कसंतरी एक वर्षानंतर नवीन शाळेत रमून गेले, नवीन मैत्रिणी हक्काच्या वाटू लागल्या नवीन बाई, सर,यांची जवळीक वाढली. पुन्हा दहावी नंतर शाळा सुटली, "दहावी पास" झाल्यावर पुन्हा नवीन कॉलेज मध्ये प्रवेश तिथेही सगळं नवीन टीचर, वर्ग,मैत्रिणी. पण कॉलेज शाळे-सारखं मुळीच नव्हतं. तासाला कोणी बसतं तर कोणी नाही मला प्रश्न पडायचे हे काय नवीन इथे कसं कुणी कुणाला बोलत नाही पण मला मात्र शाळाच आठवू लागली पुन्हा जायचे का आपल्या शाळेत आपली शाळाच बरी होती इथे नुसता धिंगाणा मुलं मुलींची नुसती गर्दी,कट्ट्यावर चहाच्या टपरीवर नुसती पोरं पोरी लेक्चर बुडवून गप्पा मारत बसायची मला ते सगळं नवीनच मग कधी लेक्चर नसेल तर मी जाऊन बसेल लायब्ररीत कोणतेही एक पुस्तक घ्यायचं आणि वाचत बसायचं शाळेत असल्यापासून कथा,कादंबरी वाचनाची भारी आवड ती आवड अंगवळणी पडली तर अजूनही कथा, कादंबरी,साहित्य वाचन प्रवास चालूच आहे...
मंग लग्न झालं एक वर्षांनी मुलगी झाली मुलगी मोठी होऊन लागली तिच्यातच सगळा वेळ जाऊ लागला. पाहता-पाहता कधी तीन वर्षांची झाली कळलीच नाही पुन्हा तिच्या शाळेची गडबड कोणती शाळा चांगली हे शोधणे चालू एकदाची शाळा भेटली... पुन्हा स्वतःच्या मुलीला शाळेत पोहोचवताना तिच्या जीवाची घालमेल तिचं रडणं मला न सोडून शाळेत नाही जाणार म्हणून जोरजोरात रडणं हे सगळं पाहून मला माझेच दिवस आठवू लागले. मीही काय कमी नव्हते शाळेच्या बाबतीत रडू येणे माझ्यासाठी नवीन नव्हतं... मग मी शाळेच्या बाहेरच बसून राहायची तिला खिडकीतून मी दिसायची तेव्हा कुठे ती रडायची थांबायची. असं करता करता महिनाभर तिच्याबरोबर माझीही पुन्हा शाळा भरायची... तिची शाळा सुटली की माझी पण शाळा तिच्याबरोबरच सुटायची सवय लागेपर्यंत रोजचा दिनक्रम असाच चालू होता. नंतर झाली तिलाही सवय नंतर पुन्हा दुसरी मुलगी झाली तीच करता करता ती ही शाळेत जाण्याजोगी झाली. ती तर फार हट्टी नुसतीच रडकी माझ्यासारखीच तिच्यात तर मला मीच दिसायची मीही अशीच लहानपणी आई आई करून रडत बसायची आणि ही काय माझ्यासाठी नवीन नव्हतीच तिच्यात मी मलाच पहायची तिच्यासाठी तर मला वर्षभर तरी शाळेत जाऊन बसावं लागायचं ती धाकटी मुलगी फार हळवी नुसती मलाच बिलगलेली कोणाकडे राहायची नाही. नुसता रडून कालवा कालवा करायचे मग मी तिला सांगायचे मी घरी जात नाही तुझ्या शाळेच्या खिडकीजवळच बसते. मग काय शाळा सुटेपर्यंत मी त्या शाळेच्या बाहेर तिच्याच खिडकीजवळ बसून राहायची... ती मला बघू बघू च शाळेत रमाईची कशी बाईसाहेब रमल्या बऱ्याच वर्षांनी रमल्या तोपर्यंत मी शाळेत जायचे तिच्याबरोबर माझी ही शाळा व्हायची नंतर मुली मोठ्या झाल्या मग मी घरीच राहून त्यांचं शाळेचं आवरून त्यांना शाळेत पोहोचवून घरची कामे पटापट उरकून त्यांची वाट पाहत बसायची...
त्या घरी आल्या की त्यांना खाऊ घाललो आवरण क्लासला सोडवणं अभ्यास घेणं ही दिनचर्या बरीच वर्षे चालूच होती..

नंतर कॉलेजला जाऊ लागल्या मुली अकरावी बारावी नंतर मेडिकलला मुलींनी प्रवेश घेतला...
मंग आता त्यांच्या मागे नाही काही करावे लागत त्या कॉलेजला गेल्या की मी फ्री असते...
आता कुठे निवांत झाले निवांतपणात माझा छंद जोपासू लागले पुन्हा वाचन,लिखाण,प्रवास चालू झाला...
आणि आता छान लिहू ही लागले कविता, लेख लिहू लागले, मी आता लेखिका झाले...
स्वतःच्या कथा,कादंबरी लिहू लागले,मी माझ्यात रमू लागले.
दिवसाची सुरुवातच माझ्या लेखणीतून होते दोन तास तरी सकाळचे मी लिखाणाला दिले आहे...
माझ्यासाठी नवीन संधी मी तयार केली आहे...
वाचूनी हो आणि व्यक्त होऊ हीच दिनचर्या मी माझ्या आयुष्यात चालू ठेवली आहे...

आज अशीच लिखाणात बसले आणि 15 जून शाळेचा पहिला दिवस आठवला,आणि त्यावर लिहावं म्हटलं,म्हणून वही पेन घेऊन लिखाणात बसले...
पुन्हा जुन्या आठवणीत रमले जुनी शाळा आठवू लागली सगळं काही पूर्वीचं फ्लॅशबॅक डोळ्यासमोर तरंगू लागले, जुने दिवस आता पुन्हा नाही...
आज 15 जून शाळेची घाई लगबग सुरू सर्व पालकांची पण मी मात्र निवांत रिटायर झाल्याची फिल करत आहे.
माझी शाळा झाली पूर्ण...
माझ्या मुलींची ही शाळा झाली पूर्ण...
आता मीच लहान मुलांची शाळा घेऊ लागले निवांत क्षणी बसून काय करायचे म्हणून पुन्हा शाळेत जाऊन बसले लहान मुलांना शिकवताना मी मलाच त्यांच्यात पाहू लागले.आणि पुन्हा मागे वळाले.. पुन्हा शाळेत येऊन बसले मुलांना बाल कडू गोष्टी शिकवू लागले... मुलांवर बाल संस्कार वर्ग घेऊ लागले...
शाळा काही सुटत नाही पूर्वी हीच ती अपर्णा शाळेत जाण्यास नको म्हणायची पण आता तीच स्वतःची एक शाळा तिने तयार केली आहे...
आणि मुलांना घडवत आहे..ज्ञानाचे अमृत डोस मुलांना देत आहे...
चला शाळा सुरू झाली पुन्हा शाळेत जाऊन बसायची वेळ आली...
या मुलांच्या का होईना निमित्त पुन्हा शाळा आपल्या भेटीस आली...

आज 15 जून शाळेचा पहिला दिवस माझ्या बालपणात शाळेचा पहिला दिवस मी रडतच घालवला....
पण आता 15 जून शाळेचा पहिला दिवस मी आनंदात घालवत आहे...
माझ्या लेकरांना मी शिकवत आहे घडवत आहे चार गोष्टी चांगल्या शिकवत आहे पुन्हा शाळेत येऊन बसले आहे विद्यार्थी म्हणून नव्हे,तर बाई म्हणून,शिक्षिका म्हणून, शाळेत येऊन बसले आहे...
धन्यवाद,
बाल संस्कार वर्ग, सौ अपर्णा बेंगळे/जगताप

15 "जून" शाळेचा पहिला दिवस...

लेखिका:- सौ अपर्णा बेंगळे/जगताप