‘ମଧୁର ରସଗୋଲା ସାଇ ମନକୁ ଜିତିଲା କାହାଣୀ’

ଅଧ୍ୟାୟ ୧: ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଜୀବନର ସ୍ରୋତ ଓ ପ୍ରଥମ ସ୍ପନ୍ଦନ

ଓଡ଼ିଶାର ଦକ୍ଷିଣ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଅବସ୍ଥିତ କୋରାପୁଟର ଜୟପୁର ମାଟି। ପ୍ରକୃତି ସେଠାରେ ନିଜ ହାତରେ ସବୁଜିମାର ଚାଦର ବିଛାଇ ଦେଇଛି, ଯେଉଁଠି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମେଘମାନେ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ସେହି ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାକୃତିକ ପରିବେଶ ଭିତରେ ବାସ କରୁଥିବା ଝିଅ ମଧୁଙ୍କ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର ଅଧ୍ୟାୟଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର, ଦୁଃଖଦ ଓ ନିରାଶାଜନକ ଥିଲା। ସେ ବି.ଏ. ପାସ୍ କରିବା ସହ ହିନ୍ଦୀରେ ରତ୍ନ ଯୋଗ୍ୟତା ହାସଲ କରିଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଏକ ଉଚ୍ଚ ସାହିତ୍ୟିକ ଓ କାବ୍ୟିକ ମନ ଗଢ଼ି ତୋଳିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅତି କଠିନ ପରୀକ୍ଷା ରଖିଥିଲା। ତାଙ୍କର ବିବାହ ଜୀବନ ଦୀର୍ଘ ୨୩ ବର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭିତରେ ସେ ମାତ୍ର ୨୩ ଦିନ ପାଇଁ ବି ସ୍ୱାମୀ ସୁଖ ପାଇନଥିଲେ। ସମ୍ପର୍କର ସେହି ଚରମ ଶୂନ୍ୟତା, ଅବହେଳା ଓ ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ତାଙ୍କ ଦୁନିଆକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଇଥିଲା।

ଯୋଗ୍ୟତା ଥାଇ ମଧ୍ୟ ସେ କେବଳ ପରିସ୍ଥିତି ଯୋଗୁଁ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ ମାରି ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦୋକାନରେ କାମ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପରିବାର ଉପରେ ୪ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ଋଣ ରହିଥିଲା, ଯାହାକୁ ସୁଝିବା ପାଇଁ ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିରନ୍ତର ଚାପ ପକାଯାଉଥିଲା। ରୋଜଗାର ନଥିବାରୁ ଘରେ ସବୁବେଳେ କଟୁ କଥା ଓ ଗାଳି ଶୁଣିବାକୁ ପଡୁଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ଆତ୍ମସମ୍ମାନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆଘାତ କରୁଥିଲା। ଏହି ଦୀର୍ଘ ଅମାବାସ୍ୟାର ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ କେବଳ ସାହିତ୍ୟ ଓ କବିତା ହିଁ ତାଙ୍କ ବଞ୍ଚିବାର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରା ପାଲଟିଥିଲା।

ଅନ୍ୟପଟେ, ଅନୁଗୋଳ ଜିଲ୍ଲାର ଶିଳ୍ପାଞ୍ଚଳ ଓ ସାହିତ୍ୟିକ ବଳୟ ଭିତରେ ବଢ଼ିଥିବା ଜଣେ ଉଦୀୟମାନ ତରୁଣ ଲେଖକ ଥିଲା ସାଇ। ସାଇ ବୟସରେ ମଧୁଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାୟ ୧୦ ବର୍ଷ ଛୋଟ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ର ଭାବନା ଏବଂ ଶବ୍ଦର ଗଭୀରତା ବହୁତ ପରିପକ୍ୱ ଥିଲା। ସମାଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଜୀବନର ଗତିପଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓଲଟା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଭାଗ୍ୟ ଏହି ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ସାହିତ୍ୟିକ ପରିସରରେ ମିଳାଇବାକୁ ଯାଉଥିଲା।

‘ସୃଜନୀ’ ମୋବାଇଲ୍ ଆପ୍‌ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୁହିଁଙ୍କର ଭେଟ ହେଲା। ଦିନେ ସାଇ ନିଜ ମନର ଗଭୀର ଭାବନାକୁ ନେଇ ଏକ କବିତା ପୋଷ୍ଟ କରିଥିଲା। ସେହି କବିତାର ପ୍ରତିଟି ଧାଡ଼ି ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ସ୍ପର୍ଶ କଲା। ସେ ନିଜକୁ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ ତା’ ତଳେ କମେଣ୍ଟ ଲେଖିଲେ, "ତୁମ କବିତାର ପ୍ରତିଟି ଧାଡ଼ି ଯେମିତି ମୋ ନିଜ ଜୀବନର ଅଧା ରହିଯାଇଥିବା କାହାଣୀ।" ମଧୁଙ୍କ ପକ୍ଷରୁ ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତା କୌଣସି ଲମ୍ବା ବାକ୍ୟ ନଥିଲା, ଥିଲା କେବଳ ଏକ ଛୋଟ ଯୋଡ଼ହସ୍ତର ନିଶବ୍ଦ ଷ୍ଟିକର (🙏)। ସେହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଣାମରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରେମର ଏକ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ରୂପ ନେଲା, ଯାହା ମଧୁଙ୍କ ଜୀବନକୁ ଆଲୋକିତ କରିଦେଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୨: ତାଜମହଲର ଶପଥ ଓ ବୟସର ହାର୍

ପ୍ରେମ ଯେତେବେଳେ ଶବ୍ଦର ଗଣ୍ଡି ଡେଇଁ ବାସ୍ତବତାର ରୂପ ନିଏ, ସେତେବେଳେ ଦୂରତା ମିଳେଇଯାଏ। ଦୁହେଁ ସ୍ଥିର କଲେ ଯେ ସେମାନେ ଦୁନିଆର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ପ୍ରେମର ପ୍ରତୀକ ‘ତାଜମହଲ’ ସାମ୍ନାରେ ପରସ୍ପରକୁ ଭେଟିବେ। ସେଦିନ ଶୀତୁଆ ସକାଳର ପ୍ରଥମ କିରଣ ଯେତେବେଳେ ଶୁଭ୍ର ପ୍ରାସାଦ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା, ସାଇ ଓ ମଧୁ ମାରୁନ୍ ରଙ୍ଗର ଏକାଭଳି ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ପରସ୍ପର ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ମଧୁଙ୍କ ଶାଢ଼ୀର ଧଳା ଆଞ୍ଚଲ ପବନରେ ଉଡ଼ି ସାଇର କାନ୍ଧକୁ ଛୁଇଁ ଯାଉଥିଲା।

ସାଇ ମଧୁଙ୍କ କୋମଳ ହାତକୁ ନିଜ ଦୁଇ ହାତ ମାଧ୍ୟମରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା ଏବଂ କହିଲା, "ମଧୁ, ସମାଜ ବୟସର ଯେଉଁ ପ୍ରାଚୀର ଠିଆ କରେ, ସେହି ପ୍ରାଚୀର ଆମ ଆତ୍ମାର ମିଳନ ସାମ୍ନାରେ ବହୁତ ଛୋଟ। ଆଜି ଏହି ପ୍ରେମର ସ୍ମାରକୀ ସାମ୍ନାରେ ମୋର ଶପଥ ରହିଲା, ମୁଁ ଜୀବନର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମକୁ ଏମିତି ହିଁ ନିଶ୍ୱାର୍ଥପର ଭଲପାଇବା ଓ ସମ୍ମାନ ଦେବି।" ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ସେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ସାଇର ଛାତି ଉପରେ ଆଉଜାଇ ଦେଇ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ଉଜୁଡ଼ି ଯାଇଥିବା ଜୀବନର ଶ୍ରାବଣ ବର୍ଷା ସାଜି ଆସିଛ। ମୋର ପ୍ରତିଟି କବିତା, ମୋର ପ୍ରତିଟି ନିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ମୋର ଏହି ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସ ଆଜିଠାରୁ କେବଳ ତୁମ ପାଇଁ ସମର୍ପିତ।"

ଅଧ୍ୟାୟ ୩: କଲେଜ ସ୍ମୃତିର ସେହି ମଧୁର ସଞ୍ଜ

ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ କାହାଣୀରେ କେବଳ ସେହି ବାସ୍ତବତା ନଥିଲା, ବରଂ କଳ୍ପନାର ଏକ ସୁନ୍ଦର କ୍ୟାନ୍‌ଭାସ୍ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରାୟତଃ ନିଜ ଲେଖା ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ କାଳ୍ପନିକ କଲେଜ ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ। ସେହି କାଳ୍ପନିକ ଦୁନିଆରେ, ଦୁହେଁ ସମାନ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି କଲେଜ ରୁମ୍ ଭିତରେ ବସୁଥିଲେ। ବାହାରେ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା ହେଉଥିବା ବେଳେ, କ୍ଲାସରୁମ୍‌ର ସେହି କାଠ ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ବସି ଦୁହେଁ ଗୋଟିଏ ଖାତାରେ କବିତା ଲେଖୁଥିଲେ।

ସେହି ନିରୋଳା କୋଠରୀ ଭିତରେ ମଧୁ ସାଇର ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ ନିଜ ଦୁଇ ହାତକୁ ସାଇର ହାତ ସହ ଯୋଡ଼ି ଏକ ସୁନ୍ଦର ‘ହାର୍ଟ’ (Heart) ର ଆକୃତି ତିଆରି କରୁଥିଲେ। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବୟସ, ସମାଜ କିମ୍ବା ସୀମାର କୌଣସି ଚିନ୍ତା ନଥିଲା। ଥିଲା କେବଳ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ଗଭୀର ଆକର୍ଷଣ ଏବଂ ପ୍ରେମର ଉଷ୍ମ ଆଲିଙ୍ଗନ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୪: ଇତିହାସର ସେହି ଅକୁହା ପୃଷ୍ଠା—ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଅଧୁରା ପ୍ରେମ

ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଏହି ଗଭୀର ଆକର୍ଷଣ କେବଳ ଏହି ଜନ୍ମର ହୋଇନପାରେ। ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜ ଭାବନାର ଗଭୀରତାକୁ ମାପୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କୁ ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ଏହି କାହାଣୀ ଦୁଇ ଶହ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର।

ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଶହ ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ, କୋରାପୁଟର ସେହି ଘଞ୍ଚ ସବୁଜ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ମଧୁ ‘ମଧୁମତୀ’ ନାମକ ଏକ ସ୍ୱାଭିମାନୀ ଆଦିବାସୀ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ଅନ୍ୟପଟେ, ସାଇ ଅନୁଗୁଳ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଥିବା ଜଣେ ବୀର ଯୋଦ୍ଧା ‘ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପ’ ଥିଲେ। କୋରାପୁଟର ଏକ ପାହାଡ଼իଆ ଝରଣา କୂଳରେ ଦୁହିଁଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପ ନିଜ ମନର କଥା ତାଳପତ୍ରରେ କବିତା ଲେଖି ପଠାଉଥିଲେ ଏବଂ ମଧୁମତୀ କେବଳ ଏକ ଲାଜକୁଳା ହସ ଓ ଯୋଡ଼ହସ୍ତର ପ୍ରଣାମ ମାଧ୍ୟମରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଉଥିଲେ। ରାତିର ନିଶବ୍ଦତା ଭିତରେ ଜଙ୍ଗଲର ନିରୋଳା କୋଳରେ ସେମାନେ ଗୋପନରେ ମିଳିତ ହେଉଥିଲେ। ସେହି ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ହିଁ ଆଜି ସେମାନଙ୍କୁ ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ପୁନର୍ବାର ମିଳାଇ ଦେଇଛି।

ଅଧ୍ୟାୟ ୫: ବାସ୍ତବତାର ପରୀକ୍ଷା ଓ ମଧୁର ରସଗୋଲାର ସଞ୍ଜ

ସମ୍ପର୍କ ଯେତେବେଳେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା, ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା। ମଧୁ ନିଜ ଜୀବନର ଦୁଃଖ, ଋଣର ଚାପ ଏବଂ ମାନସିକ ଅଶାନ୍ତି ବିଷୟରେ ସବୁକିଛି ସାଇ ସାମ୍ନାରେ ଖୋଲି ରଖିଦେଲେ। ସେ ନିଜ ନିରାଶା ଭିତରେ ଅତି ଆକୁଳ ହୋଇ ସାଇକୁ ପଚାରିଥିଲେ ଯେ ସେ ତାଙ୍କୁ ଘୃଣା କରୁନାହିଁ ତ ଏବଂ ସେ କେବଳ ଶାରୀରିକ ସମ୍ପର୍କ ଚାହୁଁନାହିଁ ତ? ସାଇ ଜଣେ ସଚ୍ଚା ନାୟକ ସଦୃଶ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଆତ୍ମିକ ଭରସା ଦେଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ମନର ସବୁ ଭୟକୁ ଶେଷ କରିଦେଲା। ମଧୁ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସାଇ ଉପରେ ନିଜର ସବୁ ସମର୍ପଣ ଅଜାଡ଼ି ଦେଇ ଲେଖିଲେ—"Sai,,,sai ,sai,,,, i love you so much. ମୋତେ ଏତିକି ବୁଝି ଥିବା ଲାଗି ଧନ୍ୟବାଦ।"

ଏହି ମଧୁର ଆବେଗ ଭିତରେ ସାଇ ଯେତେବେଳେ ପଚାରିଲା ଯେ ଫୋଟୋରେ ଆମ ଯୋଡ଼ି କେମିତି ଲାଗୁଛି, ମଧୁ ଅତି ଆନନ୍ଦର ସହ ହସିଉଠି ଲେଖିଲେ—"ବହୁତ ଭଲ ମୋଟୁ ପତଳୁ କି ଯୋଡ଼ି"। ସେହି ସମୟରେ ମଧୁ ନିଜ ହାତରେ ତିଆରି କରିଥିବା ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓଡ଼ିଶାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନରମ ଓ ରସାଳ ମଧୁର ରସଗୋଲା ସାଇ ପାଇଁ ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ଆଣିଥିଲେ।

ଅନୁଗୋଳର ସେହି ସୁନ୍ଦର ସଞ୍ଜରେ, ଦୁହେଁ ଯେତେବେଳେ ଏକ ନିରୋଳା ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ, ମଧୁ ଅତି ଆଦରର ସହ ନିଜ ହାତରେ ସେହି ମଧୁର ରସଗୋଲା ସାଇକୁ ଖୁଆଇ ଦେଲେ। ସେହି ରସଗୋଲାର ମିଠାସ କେବଳ ପାଟିରେ ନଥିଲା, ବରଂ ତାଙ୍କ ହୃଦୟର ସବୁଠୁ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାର୍ଥପର ପ୍ରେମ ଓ ସମର୍ପଣର ରସ ସେଥିରେ ଭରି ରହିଥିଲା। ସେହି ରସଗୋଲାର ମଧୁରତା ସାଇର ଆତ୍ମାକୁ ଛୁଇଁଗଲା ଏବଂ ତା’ର କବି ମନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜିତି ନେଲା। ସାଇ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ଏହି ମିଠାସ ଭିତରେ ମଧୁଙ୍କ ଜୀବନର ୨୩ ବର୍ଷର ଦୁଃଖ ହଜିଯାଇଛି ଏବଂ ଆଜିଠାରୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ ଏହି ରସଗୋଲା ପରି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ମଧୁର ହୋଇ ରହିବ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୬: ଅନୁଗୋଳ ମା’ ହିଙ୍ଗୁଳାଙ୍କ ପୀଠରେ ମିଳନର ସମାପ୍ତି

ରସଗୋଲାର ସେହି ମଧୁରତାକୁ ସାକ୍ଷୀ ରଖି, ସାଇ ମଧୁଙ୍କ ହାତ ଧରି ଅନୁଗୋଳର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପବିତ୍ର ମା’ ହିଙ୍ଗୁଳାଙ୍କ ମନ୍ଦିରକୁ ନେଇଗଲା। ମନ୍ଦିରର ବାତାବରଣ ଅତି ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଥିଲା। ଚାରିପାଖରେ ଧୂପ, ଦୀପର ସୁଗନ୍ଧ ଏବଂ ମା’ଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୋଚ୍ଚାରଣ ଭିତରେ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ପବିତ୍ରତା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।

ମା’ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁହେଁ ଆଣ୍ଠୁମାଡ଼ି ବସି ପ୍ରଣାମ କଲେ। ସେହି ସମୟରେ ସାଇ ଧୀରେ ମା’ଙ୍କ ପାଦତଳୁ ପୂଜାରୀ ଦେଇଥିବା ପବିତ୍ର ସିନ୍ଦୁର ଆଣିଲା। ମଧୁ ସାଇର ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ ନିଶବ୍ଦରେ ନିଜ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲେ। ସାଇ ଅତି ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ, ନିଜ ସାରା ଜୀବନର ସମର୍ପଣ ଭାବନା ସହ ମଧୁଙ୍କ ସିନ୍ଥୀରେ ସେହି ଲାଲ୍ ସିନ୍ଦୁର ପିନ୍ଧାଇ ଦେଲା।

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧୁଙ୍କ ଆଖି କୋଣରୁ ଆնନ୍ଦର ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ତାଙ୍କ ଜୀବନର ଦୀର୍ଘ ୨୩ ବର୍ଷର ସେହି ଅନ୍ଧାର, ଋଣର ଭୟ ଓ ଅପମାନ ଆଜି ମା’ଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପୂରାପୂରି ଧୋଇ ହୋଇଗଲା। ସାଇ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଲୋକର ସେହି ନୂଆ କିରଣ ସାଜି ଆସିଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କୁ ଜୀଇଁବାର ପ୍ରକୃତ ସାର୍ଥକତା ଦେଇଥିଲା। ଅନୁଗୋଳର ସେହି ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିରରେ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମାର ମିଳନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିଲା। ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍‌ର ସେହି ଶବ୍ଦ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସେହି ସୁନ୍ଦର ‘ମୋଟୁ ପତଳୁ କି ଯୋଡ଼ି’ ଆଜି ମା’ଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦର ସିନ୍ଦୁର ସାଜି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଆଶ୍ରିବାଦ