ମଧୁର କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା: ଏକ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରେମ ଓ ପରମ୍ପରାର କାହାଣୀ

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଶରତର ଆଗମନ ଓ ଚନ୍ଦନପୁର ଗାଁ

ଆଶ୍ୱିନ ମାସର ଶେଷ ଭାଗ। ପ୍ରକୃତି ରାଣୀ ସତେ ଯେମିତି ନବବଧୂ ବେଶରେ ସଜେଇ ହୋଇଛି। ନଦୀ କୂଳରେ କାଶତଣ୍ଡୀ ଫୁଲର ଧଳା ଚାଦର ପବନରେ ଝୁଲି ଝୁଲି କହୁଛି ଯେ ମା' ଦୁର୍ଗାଙ୍କ ପରେ ଏବେ ଧରାପୃଷ୍ଠକୁ ଆହ୍ଲାଦ ବିତରଣ କରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି ମା' ଗଜଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ଶରତର ନିର୍ମଳ ଜହ୍ନ।

ଓଡ଼ିଶାର ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର, ସବୁଜିମାଭରା ଗାଁ 'ଚନ୍ଦନପୁର'। ଗାଁର ମଝିରେ ବହିଯାଉଛି ଏକ ଛୋଟ ନଈ 'ଶଙ୍ଖମାଳା'। ଏହି ଗାଁର ପ୍ରତିଟି ଧୂଳିକଣାରେ ପରମ୍ପରା ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିର ବାସ୍ନା ଭରି ରହିଥାଏ। ଚନ୍ଦନପୁର ଗାଁର ସବୁଠାରୁ ଆଦରର ଝିଅ ହେଉଛି 'ମାଳତୀ'। ମାଳତୀ ଜଣେ ଚଞ୍ଚଳ, ସୁଶୀଳା ଏବଂ ଗାଁର ସମସ୍ତଙ୍କ ପ୍ରିୟ କିଶୋରୀ। ତା'ର ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଭାଇ ଅଛି, ଯାହାର ନାମ 'ଦୀପକ'। ଦୀପକ ସହରରେ ପଢ଼େ, କିନ୍ତୁ ଗାଁର ପର୍ବପର୍ବାଣୀ ପ୍ରତି ତା'ର ଅହେତୁକ ଦୁର୍ବଳତା ରହିଛି।

କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଆସିବାକୁ ଆଉ ମାତ୍ର ଦୁଇ ଦିନ ବାକି ଥାଏ। ମାଳତୀର ଉତ୍ସାହ କହିଲେ ନସରେ। ସେ ତା'ର ସାଙ୍ଗ ସୁମି, ରୀତା ଏବଂ ଗୀତା ସହିତ ମିଶି ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଜାହ୍ନୀ ଓଷା କରୁଛି। ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ଉଠି ଚଉରା ମୂଳେ ଜାହ୍ନୀ ଫୁଲ ଚଢ଼ାଇବା ଏବଂ ସଞ୍ଜ ହେଲେ ଗୀତ ଗାଇବା ସେମାନଙ୍କର ନିତ୍ୟକର୍ମ ପାଲଟି ଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଏଥର କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ମାଳତୀ ପାଇଁ ସ୍ପେଶାଲ ଥିଲା, କାରଣ ଦୀପକ ଭାଇ ସହରରୁ ତା' ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସମ୍ବଲପୁରୀ ପାଟ ଶାଢ଼ୀ ଏବଂ ଅନେକ ଉପହାର ଆଣି ଆସିବାର ଥିଲା।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ପୂର୍ବ ପ୍ରସ୍ତୁତି

କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ପୂର୍ବ ଦିନ ଗାଁର ବାତାବରଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଥିଲା। ଗାଁର ପ୍ରତିଟି ଘରର ଦୁଆର ମୁହଁ ଲିପାପୋଛା ହୋଇ ସଫା ସୁତୁରା ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ମାଳତୀର ମା' 'ସୁଲୋଚନା' ରୋଷେଇ ଘରେ ପିଠାପଣାର ଆୟୋଜନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ଆରିସା, କାକରା, ଏବଂ ମଣ୍ଡା ପିଠାର ମହକରେ ସାରା ଘର ମହକୁଥିଲା।

ମାଳତୀ ତା'ର ଖୁଡ଼ୀ ଏବଂ ଜେଜେମା'ଙ୍କ ସହ ବସି 'ଖଇ' ସଫା କରୁଥିଲା। ଜେଜେମା' କହିଲେ, "ଲୋ ମାଳି! ଖଇତକ ଭଲ କରି ବାଛିଦେ, କାଲି ସଞ୍ଜକୁ ଚାନ୍ଦ ଚକଟା ହେବ। ଚନ୍ଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୋଗ ଲଗେଇବୁ। ତୋ ପାଇଁ ଏକଦମ କାର୍ତ୍ତିକେୟ ଦେବତାଙ୍କ ଭଳି ରୂପବାନ ଆଉ ଗୁଣବାନ ବର ମିଳିବ।" ଜେଜେମା'ଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ମାଳତୀ ଲାଜରେ ଲାଲ୍ ପଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ତା'ର ସାଙ୍ଗମାନେ ତାକୁ ଚିଡ଼ାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସେହି ସମୟରେ ବାହାରୁ ଶୁଭିଲା ଦୀପକର ସ୍ୱର, "ମାଳି... ଏ ମାଳି! ଦେଖ୍ ମୁଁ ତୋ ପାଇଁ କଣ ଆଣିଛି।"

ମାଳତୀ ଧାଇଁଯାଇ ଦେଖିଲା ଭାଇ ହାତରେ ଅନେକ ବ୍ୟାଗ୍। ଦୀପକ ତା' ଭଉଣୀ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନାଲି ରଙ୍ଗର ଚମତ୍କାର ଶାଢ଼ୀ, ହାତ ପାଇଁ କାଚ ଚୁଡ଼ି ଏବଂ ଅଳତା ଆଣିଥିଲା। ମାଳତୀ ଖୁସିରେ ଆତ୍ମହରା ହୋଇ ଭାଇକୁ କୁଣ୍ଢାଇ ପକାଇଲା। କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ଏହି ମଧୁରତା ଭାଇ-ଭଉଣୀର ସ୍ନେହକୁ ଆହୁରି ନିବିଡ଼ କରିଦେଇଥିଲା।

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂଜା ଓ ଅଞ୍ଜୁଳି ଦାନ

ଶେଷରେ ଆସିଗଲା ସେହି ବହୁ ପ୍ରତୀକ୍ଷିତ ଦିନ—କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା। ଭୋର ପ୍ରାୟ ଚାରିଟା। ଗାଁର କୁକୁଡ଼ା ଡାକ ଦେବା ପୂର୍ବରୁ ମାଳତୀ ଓ ତା'ର ସାଙ୍ଗମାନେ ଶେଯ ଛାଡ଼ି ସାରିଥିଲେ। ବାହାରେ ସେତେବେଳକୁ ଶୀତୁଆ ପବନ ବହୁଥିଲା ଏବଂ ଘାସ ଗଛ ଉପରେ ଶିଶିର ବିନ୍ଦୁଗୁଡ଼ିକ ମୁକ୍ତା ଭଳି ଝଲସୁଥିଲେ।

ମାଳତୀ ଶଙ୍ଖମାଳା ନଦୀର ତୁଠକୁ ଗଲା ସ୍ନାନ କରିବା ପାଇଁ। ଗାଁର ସବୁ କୁମାରୀ ଝିଅମାନେ ନଦୀ ତୁଠରେ ଏକାଠି ହୋଇ ସ୍ନାନ ସାରିଲେ। ନୂଆ ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, କପାଳରେ ଚନ୍ଦନ ଓ ସିନ୍ଦୂରର ଟୋପା ଲଗାଇ ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରର ଚଉରା ମୂଳକୁ ଫେରିଲେ।

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ କିରଣ ଧରାପୃଷ୍ଠକୁ ଛୁଇଁବା କ୍ଷଣି, ମାଳତୀ ଚଉରା ମୂଳେ ସାତ ପ୍ରକାରର ଫୁଲ ଯଥା—ଜାହ୍ନୀ ଫୁଲ, କାଙ୍ଗୁଲା, ଗେଣ୍ଡୁ, ମନ୍ଦାର, ଟଗର ଆଦି ସଜାଇ ରଖିଲା। ତା' ସହିତ ଏକ କୁଲାରେ ଖଇ, କଦଳୀ ଏବଂ ଉଖୁଡ଼ା ରଖି ଉଦୀୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ମୁହଁ କରି ଠିଆ ହେଲା।

ଜେଜେମା' ପାଖରେ ବସି ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ୁଥିଲେ ଏବଂ ମାଳତୀ ହାତରେ ଖଇ ନେଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ାଇ ଅଞ୍ଜୁଳି ଦେଉଥିଲା।

"ଉଦିଲା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା, ମୋ ଭାଇ ମୁଣ୍ଡରେ ସୁନା ମୁକୁଟ..." ବୋଲି ମନେ ମନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରି ସେ ନିଜ ଭାଇର ଦୀର୍ଘାୟୁ ଏବଂ ସୁଖ ସମୃଦ୍ଧି କାମନା କଲା। ଗାଁର ପ୍ରତି ଦୁଆରେ ଝିଅମାନଙ୍କର ଏହି ସକାଳର ଅଞ୍ଜୁଳି ଦେବାର ଦୃଶ୍ୟ ସତେ ଯେମିତି ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଅନୁଭୂତି ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା।

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ମଧ୍ୟାହ୍ନର ଉତ୍ସବ ଓ ପୁଚି ଖେଳର ଆସର

ସକାଳର ପୂଜା ସରିବା ପରେ ଗାଁରେ ଏକ ପ୍ରକାର ଆନନ୍ଦର ଲହରୀ ଖେଳିଗଲା। କୁମାରୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଦିନ କୌଣସି କାମ କରିବା ନିଷେଧ ଥିଲା, ସେମାନେ କେବଳ ସଜେଇ ହେବେ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ କରିବେ।

ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ପରେ ଗାଁର ବଡ଼ ବରଗଛ ମୂଳେ ଜମିଲା ଝିଅମାନଙ୍କର ଆସର। ଆଜି ହେଉଛି ପୁଚି ଖେଳର ଦିନ। ପୁଚି ହେଉଛି ଓଡ଼ିଶାର ପାରମ୍ପରିକ ନୃତ୍ୟମୟ ଖେଳ, ଯାହା ଝିଅମାନଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସୁଗଠିତ ଓ ଚଞ୍ଚଳ କରେ।

ମାଳତୀ ଥିଲା ଚନ୍ଦନପୁର ଗାଁର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁଚି ଖେଳାଳି। ପ୍ରଥମେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା 'ଠିଆ ପୁଚି'। ରୀତା ଓ ସୁମି ଠିଆ ହୋଇ ଗୋଡ଼କୁ ବୁଲାଇ ବୁଲାଇ ଖେଳିଲେ। ତା' ପରେ ଆସିଲା ସବୁଠାରୁ କଠିନ 'ବସା ପୁଚି'। ସବୁ ଝିଅ ଗୋଲ ହୋଇ ବସିଗଲେ ଏବଂ ହାତକୁ ଆଗକୁ ରଖି ଗୋଡ଼କୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଚଲାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଝିଅମାନେ ତାଳି ମାରି ଗାଉଥିଲେ:

"ପୁଚି ଲୋ ପୁଚି, କାହା ଘର ପୁଚି?

ରଜା ଘର ପୁଚି, ରୁପା ଗିନା ମାଜି..."

ଜଣକ ପରେ ଜଣେ ଝିଅ ଥକି ଯାଇ ବସି ପଡ଼ୁଥିଲେ। ଶେଷରେ ମାଳତୀ ଏବଂ ଗାଁର ଜଣେ ବଡ଼ ଝିଅ କବିତା ମଧ୍ୟରେ କଡ଼ା ମୁକାବିଲା ହେଲା। ଦୀପକ ଓ ଗାଁର ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇ ମାଳତୀକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲେ, "ମାଳି ଜିତିବ! ମାଳି ଜିତିବ!" ଶେଷରେ କବିତା ଥକିଗଲା ଏବଂ ମାଳତୀ ଚଳିତ ବର୍ଷର ପୁଚି ଚାମ୍ପିଅନ୍ ହେଲା। ଦୀପକ ତା'ର ଖୁସିରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମିଠା ବାଣ୍ଟିଲା।

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ସଞ୍ଜ ନଇଁଲା, ଜହ୍ନ ଉଇଁଲା

ଦିନ ସରି ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସିଲା। ପଶ୍ଚିମ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେବତା ବିଦାୟ ନେଲେ ଏବଂ ପୂର୍ବ ଆକାଶରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଇଁ ଆସିଲେ ଶରତର ରୂପାଥାଳି ସଦୃଶ ନିର୍ମଳ ଜହ୍ନ। ଜହ୍ନର ସ୍ନିଗ୍ଧ, ଧଳା କିରଣ ସାରା ଚନ୍ଦନପୁର ଗାଁକୁ ଏକ ରୂପେଲୀ ଚାଦରରେ ଢାଙ୍କି ଦେଲା।

ମାଳତୀ ତା'ର ଭାଇ ଆଣିଥିବା ନାଲି ସମ୍ବଲପୁରୀ ଶାଢ଼ୀ ପିନ୍ଧିଲା। ହାତରେ କାଚ ଚୁଡ଼ିର ରୁଣୁଝୁଣୁ ଶବ୍ଦ, ପାଦରେ ଅଳତା ଏବଂ ମୁଣ୍ଡରେ ବେଣୀ। ସେ ଅବିକଳ ଏକ ଦେବୀ କନ୍ୟା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

ଏପଟେ ସୁଲୋଚନା ମାଉସୀ (ମା') ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ ଚାନ୍ଦ ଚକଟା। ଏକ ବଡ଼ ପିତ୍ତଳ ଥାଳିରେ ଖଇ, ତାଜା ଛେନା, ପାଚିଲା କଦଳୀ, ନଡ଼ିଆ କୋରା, ଗୁଡ଼, ଏବଂ ଅଳ୍ପ ଘିଅ ପକାଇ ସେ ନିଜ ହାତରେ ତାକୁ ଚକଟିଲେ। ଏହି ପ୍ରସାଦର ସୁବାସରେ ସାରା ବାଡ଼ି ବଗିଚା ମହକି ଉଠିଲା।

ମାଳତୀ ଚଉରା ସମ୍ମୁଖରେ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆକୃତିର ଏକ ବଡ଼ ଜେଜେମା' ମାର୍କାର ମୁରୁଜ ପକାଇଲା। ତା' ଉପରେ ଚାନ୍ଦ ଚକଟା ଥାଳିକୁ ରଖାଗଲା। ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି ଯେ, ଜହ୍ନର ପ୍ରଥମ କିରଣ ଯେତେବେଳେ ସେହି ପ୍ରସାଦ ଉପରେ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ତାହା ଅମୃତରେ ପରିଣତ ହୁଏ।

ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ: "କୁଆଁର ପୁନେଇଁ ଜହ୍ନ ଲୋ"

ସାରା ଗାଁର ଝିଅମାନେ ନିଜ ନିଜ ଘରର ପୂଜା ସାରି ଗାଁ ମଝିରେ ଥିବା ବୃନ୍ଦାବନ ମଣ୍ଡପ ପାଖକୁ ଆସିଲେ। ସମସ୍ତଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା କୁଲା ଏବଂ ଚାନ୍ଦ ଚକଟା। ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଚନ୍ଦ୍ର ଦେବତାଙ୍କୁ ଆରାଧନା କଲେ।

ତା' ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ସବୁଠାରୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ପର୍ବ—ଗୀତ ଓ ନୃତ୍ୟର ଆସର। ମାଳତୀ ଆଗକୁ ଆସି ପ୍ରଥମ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କଲା:

"କୁଆଁର ପୁନେଇଁ ଜହ୍ନ ଲୋ ଫୁଲ ବଉଳବେଣୀ,

ନଈକୂଳେ କାଶତଣ୍ଡୀ ଗଛ ଲୋ ଫୁଲ ବଉଳବେଣୀ..."

ସବୁ ଝିଅମାନେ ତା' ସହିତ ସ୍ୱର ମିଳାଇ ଗୋଲ ହୋଇ ଘୁରି ଘୁରି ନୃତ୍ୟ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ 'ଫୁଲ ବଉଳବେଣୀ' ବୋଲି ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଗୀତ କେବଳ ଏକ ସଙ୍ଗୀତ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା ଓଡ଼ିଆ ନାରୀର ହୃଦୟର ଭାବନା, ତା'ର ସ୍ୱପ୍ନ ଏବଂ ଭବିଷ୍ୟତର ଆଶା।

ଜହ୍ନ ଆଲୋକରେ ଝିଅମାନଙ୍କର ଏହି ନୃତ୍ୟ ଦେଖି ଗାଁର ବୟସ୍କ ଲୋକମାନେ ନିଜର ପୁରୁଣା ଦିନକୁ ମନେ ପକାଉଥିଲେ। ସାରା ରାତି ଗାଁ ଦାଣ୍ଡ ଉତ୍ସବମୁଖର ହୋଇ ରହିଲା।

ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ: ପୁଅମାନଙ୍କର ଉଜାଗର ଓ ସାମାଜିକ ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟ

କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା କେବଳ ଝିଅମାନଙ୍କର ନୁହେଁ, ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏକ ବିଶେଷ ମହତ୍ତ୍ୱ ରଖେ। ଏହି ରାତିରେ ମା' ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବୈକୁଣ୍ଠରୁ ମର୍ତ୍ତ୍ୟକୁ ଆସନ୍ତି। ଯିଏ ସାରା ରାତି ଜାଗ୍ରତ ରହି ଖେଳକୁଦ କରେ ବା ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ, ମା' ତାକୁ ଧନଧାନ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି। ଏହାକୁ 'କୋଜାଗରୀ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା' ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ।

ଦୀପକ ତା'ର ସାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସହ ଗାଁର ଭାଗବତ ଟୁଙ୍ଗୀ ପାଖରେ ବସି କବାଡି, ତାସ ଏବଂ ପାଶା ଖେଳର ଆୟୋଜନ କରିଥିଲା। ବଡ଼ମାନେ ଗୀତ ଗୋବିନ୍ଦ ଗାଉଥିଲେ ଏବଂ ଯୁବକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର କୌତୁକିଆ ଖେଳ ଖେଳି ସାରା ରାତି ଉଜାଗର ରହୁଥିଲେ।

ଘରର ମହିଳାମାନେ ରାତିରେ ନଡ଼ିଆ ପୋଡ଼ପିଠା ଏବଂ ଗଜା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଖାଇବାକୁ ଦେଉଥିଲେ। ଚନ୍ଦନପୁର ଗାଁରେ ଜାତି, ଅଜାତିର ଭେଦଭାବ ଭୁଲି ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଏହି ପର୍ବକୁ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।

ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଏକ ମଧୁର ସମାପ୍ତି ଓ ନୂତନ ସକାଳ

ଧୀରେ ଧୀରେ ରାତି ପାହି ଆସିଲା। ପୂର୍ବ ଆକାଶରେ ଲାଲିମା ଦେଖାଗଲା। କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ସେହି ମଧୁର ରାତିଟି ସରିଗଲା, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଛାଡ଼ିଗଲା ଅସରନ୍ତି ସ୍ମୃତି।

ମାଳତୀ ସକାଳୁ ଉଠି ଚଉରା ମୂଳକୁ ସଫା କଲା। ଚାନ୍ଦ ଚକଟାର ପ୍ରସାଦ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବଣ୍ଟାଗଲା। ଦୀପକ ସହରକୁ ଫେରିବାର ସମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ମାଳତୀ ଭାଇର ପାଦ ଛୁଇଁ ପ୍ରଣାମ କଲା। ଦୀପକ ତା' ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ରଖି ଆଶୀର୍ବାଦ କଲା ଏବଂ କହିଲା, "ମାଳି! ଏଥର କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଥିଲା। ତୋର ଏହି ହସ ସଦାବେଳେ ଏମିତି ରହିଥାଉ।"

ଚନ୍ଦନପୁର ଗାଁ ପୁଣି ଥରେ ନିଜର ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନକୁ ଫେରିଗଲା, କିନ୍ତୁ "ମଧୁର କୁମାର ପୂର୍ଣ୍ଣିମା"ର ସେହି ଆନନ୍ଦ, ସେହି ଗୀତର ସ୍ୱର, ଏବଂ ଜହ୍ନର ସ୍ନିଗ୍ଧତା ଆଗାମୀ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତିଟି ଓଡ଼ିଆ ପ୍ରାଣକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରି ରଖିବାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ବିଦାୟ ନେଲା।

ଉପସଂହାର: ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ଆମର ପାରମ୍ପରିକ ପର୍ବପର୍ବାଣୀ କେବଳ କିଛି ନୀତିନିୟମ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ଆମର ପରିବାର, ସମାଜ ଏବଂ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଏକ ସୂତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ରଖିବାର ଏକ ମଧୁର ମାଧ୍ୟମ।