🌺 மதுவுக்குக் காய்ச்சல் 🌺

❤️ அன்பு, அக்கறை, நட்பு மற்றும் மனிதநேயத்தை உணர்த்தும் இதயத்தைத் தொடும் கதை ❤️

அத்தியாயம் 1: சுந்தர்பூர் கிராமத்தில் மதுவின் வாழ்க்கை

ஒடிசா மாநிலத்தில் சுந்தர்பூர் என்ற அழகான கிராமம் இருந்தது. அந்தக் கிராமம் பசுமையான நெல்வயல்கள், தென்னை மரங்கள், மாமரத் தோப்புகள் மற்றும் சிறிய குளங்களால் சூழப்பட்டிருந்தது. ஒவ்வொரு காலையிலும் பறவைகளின் இனிய கீச்சொலிகள் கிராமத்திற்கு உயிரூட்டின. மாலை நேரங்களில் கோயில் மணிகளின் ஓசை அமைதியையும் பக்தியையும் பரப்பியது.

அந்த அழகிய கிராமத்தில் மது என்ற அன்பான, இரக்கமுள்ள பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் எளிமையானவள், அன்பானவள், எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு உதவத் தயாராக இருப்பவள். சிறு குழந்தைகள் முதல் வயதானவர்கள் வரை அனைவரும் அவளை நேசித்து மதித்தனர்.

மது தனது குடும்பத்தை மட்டுமல்லாமல், கிராமத்தில் வாழ்ந்த ஏழைகள் மற்றும் ஆதரவற்ற மக்களையும் அன்புடன் கவனித்தாள். ஏதாவது ஒரு குடும்பத்திற்கு உணவுப் பற்றாக்குறை ஏற்பட்டால், தன்னால் இயன்ற அளவுக்கு அரிசி, பருப்பு மற்றும் தேவையான பொருட்களைக் கொடுத்து உதவுவாள். பள்ளிப் பாடங்களைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் ஒரு குழந்தை சிரமப்பட்டால், பொறுமையாகப் பாடங்களை விளக்குவாள்.

மதுவின் மிகச் சிறந்த குணம், மற்றவர்களின் துன்பத்தைத் தனது துன்பமாக உணர்வதுதான். யாருடைய கண்களில் கண்ணீரைக் கண்டாலும் அவளுடைய மனமும் வேதனைப்படும்.

ஆனால், ஒருநாள் தானே ஒரு கடினமான சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கும் என்றும், அது அன்பு, அக்கறை மற்றும் நட்பின் உண்மையான மதிப்பைக் கற்றுத்தரும் என்றும் மது ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

அத்தியாயம் 2: வழக்கத்திற்கு மாறான ஒரு காலை

அன்று திங்கட்கிழமை காலை. சூரியன் மெதுவாக வானத்தில் உதயமாகிக் கொண்டிருந்தது. கிராம மக்கள் தங்களுடைய அன்றாட வேலைகளைத் தொடங்கினர்.

வழக்கம்போல மது அதிகாலையிலேயே எழுந்தாள். வீட்டுவேலைகளைத் தொடங்க நினைத்தாள். ஆனால் அன்று அவளுடைய உடல்நிலை வித்தியாசமாக இருந்தது. உடல் கனமாக இருந்தது, தலைவலி ஏற்பட்டது, கண்களைத் திறப்பதற்குக்கூட சிரமமாக இருந்தது.

முதலில், முந்தைய நாள் அதிகமாக வேலை செய்ததால் ஏற்பட்ட சோர்வாக இருக்கலாம் என்று நினைத்தாள். உடலில் ஏற்பட்ட அசௌகரியத்தைப் பொருட்படுத்தாமல் படுக்கையிலிருந்து மெதுவாக எழ முயன்றாள்.

திடீரென்று அவளுக்குக் குளிர் எடுக்கத் தொடங்கியது. உடல் மிகவும் பலவீனமாக இருப்பதையும் உணர்ந்தாள்.

அப்போது மதுவின் தாய் அறைக்குள் வந்தார். மகள் இன்னும் படுக்கையில் இருப்பதைப் பார்த்தார்.

அவர் அன்புடன் கேட்டார்:

“மது, இன்று ஏன் இவ்வளவு நேரமாகியும் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறாய்? உனக்கு உடல்நிலை சரியில்லையா?”

மது பலவீனமான குரலில் பதிலளித்தாள்:

“அம்மா, எனக்குத் தலை மிகவும் வலிக்கிறது. உடல் முழுவதும் கனமாக இருக்கிறது.”

தாய் மெதுவாக மகளின் நெற்றியில் கையை வைத்தார். நெற்றி வழக்கத்திற்கு மாறாகச் சூடாக இருந்தது.

கவலையுடன் அவர் கூறினார்:

“அடடா, என் செல்ல மகளே! உனக்குக் காய்ச்சல் வந்திருக்கலாம். இப்போது எழ முயற்சி செய்யாதே. அமைதியாகப் படுத்து ஓய்வெடு.”

மது கவலையடைந்தாள். எப்போதும் மற்றவர்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த அவள், இப்போது தானே நோய்வாய்ப்பட்டபோது அதன் சிரமத்தை உணரத் தொடங்கினாள்.

அத்தியாயம் 3: காய்ச்சலும் தாயின் கவலையும்

காலை நேரம் செல்லச் செல்ல மதுவின் பலவீனம் அதிகரித்தது. தலைவலியும் உடல்வலியும் காரணமாக அவளால் வசதியாக உட்காரக்கூட முடியவில்லை.

தாய் அவளுக்குத் தண்ணீர் கொடுத்து ஓய்வெடுக்கச் சொன்னார். வெப்பமானி மூலம் உடல் வெப்பத்தைப் பரிசோதித்தபோது காய்ச்சல் இருப்பது உறுதியானது. உடனே மகளை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்லத் தீர்மானித்தார்.

மது கூறினாள்:

“அம்மா, நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள். கொஞ்ச நேரம் தூங்கினால் நான் நன்றாகிவிடுவேன்.”

தாய் அவளுடைய தலைமுடியை அன்புடன் தடவிக்கொடுத்து கூறினார்:

“என் செல்லமே, உடல்நிலை சரியில்லாதபோது அதை ஒருபோதும் அலட்சியப்படுத்தக் கூடாது. நீ ஆரோக்கியமாக இருப்பதுதான் எனக்கு எல்லாவற்றையும்விட முக்கியம்.”

மதுவின் கண்களில் கண்ணீர் நிறைந்தது.

வயது எவ்வளவு ஆனாலும், தாயின் இதயத்தில் நாம் எப்போதும் அன்பான குழந்தைகளாகவே இருப்போம் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

தாய் தனது மற்ற வேலைகளை ஒதுக்கிவிட்டு மகளின் அருகிலேயே அமர்ந்திருந்தார். அடிக்கடி,

“இப்போது எப்படி இருக்கிறது, மகளே? உனக்கு ஏதாவது வேண்டுமா?” என்று கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

மது மெதுவாகத் தலையசைத்து,

“இல்லை அம்மா. நீங்கள் என் அருகில் இருக்கிறீர்கள் என்பதை நினைத்தாலே எனக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறது” என்றாள்.

உடல் இன்னும் நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், தாயின் அன்பான இருப்பு மதுவுக்கு மனவலிமையைக் கொடுத்தது.

அத்தியாயம் 4: மதுவின் உடல்நிலை பற்றி அறிந்த சாய்

மதுவுக்கு சாய் என்ற நல்ல நண்பன் இருந்தான். மதுவின் அன்பான குணம், நேர்மை மற்றும் சமூக சேவையில் அவளுக்கு இருந்த ஈடுபாடு ஆகியவற்றை அவன் மிகவும் மதித்தான்.

மது மற்றும் சாய் இருவரும் இணைந்து கிராமத்தின் முன்னேற்றத்திற்காகப் பணியாற்றினர். ஏழைக் குழந்தைகளுக்குப் படிப்பில் உதவினர். துன்பங்களை எதிர்கொள்ளும் குடும்பங்களுக்கும் ஆதரவளித்தனர்.

அன்று காலை சாய் மதுவைப் பார்க்க அவளுடைய வீட்டிற்கு வந்தான். அப்போது மதுவுக்குக் காய்ச்சல் வந்திருப்பதை அறிந்தான்.

அவனுடைய முகத்தில் இருந்த புன்னகை மறைந்தது.

அவன் மதுவின் தாயிடம் கேட்டான்:

“அம்மா, மதுவின் உடல்நிலை இப்போது எப்படி இருக்கிறது? அவளுக்குக் கடுமையான காய்ச்சலா?”

மதுவின் தாய் பதிலளித்தார்:

“மகனே, காலையிலிருந்தே அவளுக்குச் சரியில்லை. தலைவலியும் உடல் சூடும் அதிகமாக இருக்கின்றன. அவளை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல நினைக்கிறேன்.”

சாய் உடனடியாக உதவ முன்வந்தான்.

“அம்மா, நீங்கள் கவலைப்படாதீர்கள். நானும் உங்களுடன் வருகிறேன். இப்போது மதுவின் உடல்நலம்தான் மிகவும் முக்கியம்.”

சாய் அறைக்குள் சென்று மதுவின் அருகில் அமர்ந்தான்.

பலவீனமான குரலில் மது கூறினாள்:

“சாய், நீ வந்துவிட்டாயா! இன்று எனக்கு மிகவும் உடல்நிலை சரியில்லை.”

சாய் அவளுக்கு ஆறுதல் கூறினான்:

“மது, கவலைப்படாதே. நாம் மருத்துவரிடம் சென்று ஆலோசனை பெறுவோம். அவர் கூறும் சிகிச்சையைப் பின்பற்றுவோம். நீ விரைவில் குணமடைவாய் என்று நம்புகிறேன்.”

சாயின் ஆறுதலான வார்த்தைகள் மதுவுக்குத் தைரியத்தைக் கொடுத்தன.

நோயுற்ற உடலுக்கு மருந்து எவ்வளவு அவசியமோ, கவலையடைந்த மனதிற்கு அன்பும் நம்பிக்கையும் அவ்வளவு அவசியம்.

அத்தியாயம் 5: மருத்துவரைச் சந்திக்கச் சென்ற பயணம்

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு சாயும் மதுவின் தாயும் அவளை அருகிலிருந்த மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

வாகனத்தில் அமர்ந்திருந்த மது, சாலையோர மரங்களை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சாதாரண நாட்களில் இயற்கையின் அழகு அவளுடைய மனதிற்கு மகிழ்ச்சியைத் தரும். ஆனால் அன்று அவள் மிகவும் பலவீனமாக இருந்ததால், சுற்றியிருந்த அழகை ரசிக்கக்கூட முடியவில்லை.

மருத்துவமனைக்குச் சென்றதும் மருத்துவர் அவளை கவனமாகப் பரிசோதித்தார்.

காய்ச்சல் எப்போது தொடங்கியது, தலைவலி எவ்வளவு இருக்கிறது, சாப்பிடுவதில் சிரமம் உள்ளதா, வேறு ஏதேனும் அறிகுறிகள் உள்ளனவா என்று கேட்டார்.

தேவையான பரிசோதனைகளுக்குப் பிறகு மருத்துவர் உரிய சிகிச்சையைப் பரிந்துரைத்து ஓய்வெடுக்கச் சொன்னார்.

மருத்துவர் விளக்கினார்:

“காய்ச்சல் பல்வேறு காரணங்களால் ஏற்படலாம். அறிகுறிகளையும் பரிசோதனை முடிவுகளையும் பொறுத்தே சிகிச்சை அமையும். பரிந்துரைக்கப்பட்ட மருந்துகளைச் சரியான முறையில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும். போதுமான அளவு திரவங்களை அருந்தி நன்றாக ஓய்வெடுக்க வேண்டும். காய்ச்சல் குறையாவிட்டாலோ அல்லது உடல்நிலை மோசமடைந்தாலோ மீண்டும் மருத்துவரைச் சந்திக்க வேண்டும்.”

மது மருத்துவரின் அறிவுரைகளை கவனமாகக் கேட்டாள்.

சாயும் மருந்துகளை எப்போது எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் மருத்துவர் கூறிய வழிமுறைகளையும் நன்றாகப் புரிந்துகொண்டான்.

வீட்டிற்குத் திரும்பும் வழியில் மது கூறினாள்:

“சாய், எனக்காக நீ இவ்வளவு சிரமப்பட்டிருக்கிறாய்.”

சாய் புன்னகைத்தபடி பதிலளித்தான்:

“மது, மகிழ்ச்சியான நேரங்களில் ஒன்றாகச் சிரிப்பது மட்டுமே நட்பல்ல. கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் ஒருவருக்கொருவர் துணையாக இருப்பதுதான் உண்மையான நட்பு.”

அத்தகைய அன்பான நண்பன் கிடைத்ததை நினைத்து மது மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

அத்தியாயம் 6: அன்பும் அக்கறையும் நிறைந்த வீடு

வீட்டிற்குத் திரும்பியதும் மதுவின் தாய் அவளை வசதியாகப் படுக்கையில் படுக்க வைத்தார். அருகில் தண்ணீர் வைத்தார். அறை அமைதியாக இருக்கும்படி பார்த்துக்கொண்டார்.

சாய் சிறிது நேரம் மதுவின் அருகில் அமர்ந்து அவளுக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.

ஆனால் மது ஒரு விஷயத்தை நினைத்துக் கவலைப்பட்டாள். அன்று கிராமத்தில் உள்ள ஏழைக் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கத் திட்டமிட்டிருந்தாள். ஆனால் நோயின் காரணமாக அவளால் செல்ல முடியவில்லை.

அவள் சாயிடம் கூறினாள்:

“இன்று என்னால் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் எனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்.”

சாய் பதிலளித்தான்:

“இப்போது நீ உன் உடல்நலத்தில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். உனக்குப் பதிலாக நான் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கிறேன். நீ குணமடைந்த பிறகு மீண்டும் அவர்களுடன் சேரலாம்.”

இதைக் கேட்டதும் மதுவுக்கு நிம்மதி ஏற்பட்டது.

தன்னைக் கவனித்துக்கொள்வதும் மிகவும் முக்கியம் என்பதை அவள் புரிந்துகொண்டாள். மற்றவர்களுக்கு உதவுவது நல்ல பொறுப்புதான். ஆனால் தனது உடல்நலத்தைப் புறக்கணிப்பது சரியல்ல.

மதுவின் தாய் அவளுக்காக எளிதில் செரிக்கக்கூடிய உணவைத் தயாரித்தார். மருத்துவர் கூறியபடி மருந்துகளையும் கொடுத்தார்.

மது மெதுவாகக் கண்களை மூடி உறங்கினாள்.

அந்த வீடு தாயின் அன்பாலும் உண்மையான நண்பனின் அக்கறையாலும் நிறைந்திருந்தது.

அத்தியாயம் 7: அமைதியான இரவும் சாயின் கவலையும்

சுந்தர்பூர் கிராமத்தில் இரவு இறங்கியது. வானில் நிலவு தோன்றியது. கிராமத்தின் தெருக்கள் அமைதியடைந்தன.

மது ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் காய்ச்சலின் காரணமாக அவளால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. அவளுடைய தாய் அன்புடன் அருகில் அமர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

மறுபுறம், சாயும் தனது தோழியின் உடல்நிலையை நினைத்துக் கவலைப்பட்டான்.

அவன் மதுவின் தாயைத் தொலைபேசியில் அழைத்து,

“அம்மா, இப்போது மதுவின் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது?” என்று கேட்டான்.

அவர் பதிலளித்தார்:

“மகனே, அவள் இப்போது தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறாள். இன்னும் காய்ச்சல் இருக்கிறது. ஆனால் மருத்துவரின் அறிவுரைப்படி அவளைக் கவனித்துக்கொள்கிறோம்.”

சாய் கூறினான்:

“அவளை நன்றாகத் தன்னைக் கவனித்துக்கொள்ளச் சொல்லுங்கள். கிராமத்தில் உள்ள அனைவரும் அவள் விரைவில் குணமடைய வேண்டும் என்று விரும்புகிறார்கள்.”

அன்றிரவு சாய் மனதிற்குள் இறைவனிடம் பிரார்த்தனை செய்தான்.

“இறைவா, மதுவை விரைவில் குணப்படுத்துங்கள். அவள் எப்போதும் மற்றவர்களின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவர முயற்சி செய்கிறாள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் மீண்டும் ஆரோக்கியமும் மகிழ்ச்சியும் திரும்பட்டும்.”

அவனுடைய பிரார்த்தனை உண்மையான அன்பிலிருந்து பிறந்தது. மது மீண்டும் ஆரோக்கியமாகி புன்னகையுடன் அனைவரிடமும் திரும்ப வேண்டும் என்பதுதான் அவனுடைய ஒரே விருப்பம்.

எந்த எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் மற்றொருவரின் நலனில் அக்கறை கொள்வதே உண்மையான நட்பு என்பதை சாய் நன்கு அறிந்திருந்தான்.

அத்தியாயம் 8: மதுவின் மனதில் உதித்த புதிய புரிதல்

அடுத்த நாள் காலையில் மது கண் விழித்தாள். காய்ச்சல் இன்னும் முழுமையாகக் குறையவில்லை. இருப்பினும், ஓய்வும் அக்கறையும் காரணமாக முன்பைவிடச் சற்று நன்றாக உணர்ந்தாள்.

தாய் அவளுக்குத் தண்ணீர் கொடுத்து ஏதாவது சாப்பிட விரும்புகிறாளா என்று கேட்டார்.

மது சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தாள். முந்தைய நாள் நடந்த சம்பவங்களை நினைத்துப் பார்த்தாள்.

நாம் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போது வாழ்க்கையில் கிடைக்கும் சிறிய மகிழ்ச்சிகளின் மதிப்பை அடிக்கடி மறந்துவிடுகிறோம் என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். சுதந்திரமாக நடப்பது, சிரிப்பது, வேலை செய்வது, வசதியாக உணவு உண்பது, குடும்பத்தினருடன் நேரத்தைச் செலவிடுவது ஆகிய அனைத்தும் விலைமதிப்பற்ற வரங்கள்.

அவள் தாயின் கையைப் பிடித்து,

“அம்மா, நேற்று இரவு முழுவதும் என் அருகிலேயே இருந்தீர்களா?” என்று கேட்டாள்.

தாய் புன்னகைத்தபடி கூறினார்:

“என் செல்லமே, நீ ஆரோக்கியமாக இருப்பதைப் பார்ப்பதுதான் எனக்கு மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சி.”

மதுவின் கண்களில் நன்றியுணர்வின் கண்ணீர் வழிந்தது.

அவள் தாயைக் கட்டிப்பிடித்து,

“அம்மா, நான் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறேன்” என்றாள்.

தாயும் அவளை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டார்.

அந்த நிமிடத்தில் தாயின் அன்பு என்பது ஏதாவது ஒரு சிறப்பு நாளுக்காக மட்டுமே இருப்பதல்ல என்பதை மது உணர்ந்தாள். ஒவ்வொரு நாளும் நம்மைப் பாதுகாக்கும் தாயின் அன்பு விலைமதிப்பற்ற ஆசீர்வாதமாகும்.

அத்தியாயம் 9: உண்மையான நட்பின் சோதனை

மூன்றாவது நாளில் சாய் மீண்டும் மதுவைப் பார்க்க வந்தான்.

அவன் சில பழங்களையும் மதுவுக்காகத் தயாரித்த ஒரு சிறிய வாழ்த்து அட்டையையும் கொண்டுவந்தான்.

அந்த அட்டையில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:

“அன்புள்ள மது,

உன்னுடைய புன்னகை எங்கள் கிராமத்தில் மகிழ்ச்சியைப் பரப்புகிறது. நீ விரைவில் குணமடைந்து உன்னுடைய அழகான புன்னகையுடன் எங்களிடம் திரும்பி வர வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். தயவுசெய்து உன்னைக் கவனித்துக்கொள். ஏனெனில் நீயும் அன்பையும் அக்கறையையும் பெறத் தகுதியானவள்.”

அட்டையைப் படித்த மது புன்னகைத்தாள்.

அவள் கூறினாள்:

“சாய், எவ்வளவு அழகான வார்த்தைகளை எழுதியிருக்கிறாய்! இந்த அட்டை எனக்கு மிகவும் முக்கியமானது.”

சாய் பதிலளித்தான்:

“மது, நீ எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு நல்லது செய்கிறாய். இப்போது உனக்காக ஏதாவது செய்வது எங்களுடைய முறை.”

மது சிந்தித்தபடி கூறினாள்:

“இந்த அனுபவம் எனக்கு ஒரு விஷயத்தைக் கற்றுத்தந்துள்ளது. மற்றவர்களுக்குச் சேவை செய்வது மட்டுமே மனிதநேயத்தின் ஒரே வெளிப்பாடு அல்ல. நமக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் மற்றவர்களின் உதவியை ஏற்றுக்கொள்வதும் ஒரு நல்ல பண்பாகும்.”

சாய் தலையசைத்து அவளுடைய கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.

அவன் கூறினான்:

“அது முற்றிலும் உண்மை. யாராலும் எல்லாவற்றையும் தனியாகச் செய்ய முடியாது. நாம் ஒருவருக்கொருவர் உதவினால்தான் சிறந்த சமூகத்தை உருவாக்க முடியும்.”

அவர்களுடைய நட்பு மேலும் வலுப்பெற்றது.

உண்மையான நட்பு என்பது எத்தனை முறை பேசுகிறோம் அல்லது எத்தனை மகிழ்ச்சியான தருணங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறோம் என்பதைக் கொண்டு மட்டும் அளவிடப்படுவதில்லை. கடினமான நேரத்தில் வெளிப்படும் உண்மையான அக்கறையில்தான் அதன் மதிப்பு தெரிகிறது என்பதை மது உணர்ந்தாள்.

அத்தியாயம் 10: குழந்தைகளின் அன்பும் பாசமும்

மதுவின் உடல்நிலை பற்றிய செய்தி கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்குத் தெரியவந்தது.

மது எப்போதும் அவர்களுக்குப் பாடம் கற்பித்து, நேர்மையானவர்களாகவும் இரக்கமுள்ளவர்களாகவும் பொறுப்புள்ளவர்களாகவும் வளர ஊக்கமளித்ததை அவர்கள் நினைத்துப் பார்த்தனர்.

சாய் மதுவின் நோயைப் பற்றிக் கூறியதும், குழந்தைகள் அவளுக்காக ஒரு சிறப்பு வாழ்த்து அட்டையைத் தயாரிக்க முடிவு செய்தனர்.

அவர்கள் வண்ணமயமான மலர்கள், பிரகாசமான சூரியன், பறவைகள் மற்றும் புன்னகை முகங்களை வரைந்து அட்டையை அழகுபடுத்தினர்.

அதில் அவர்கள் இவ்வாறு எழுதினர்:

“அன்புள்ள மது அக்கா,

நீங்கள் விரைவில் குணமடைய வேண்டும்! நாங்கள் உங்களை மிகவும் நேசிக்கிறோம். நீங்கள் மீண்டும் வந்து எங்களுக்குப் பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறோம். நாங்கள் நன்றாகப் படிப்போம், நீங்கள் கூறும் நல்ல அறிவுரைகளைப் பின்பற்றுவோம், மற்றவர்களுக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் உதவுவோம் என்று உறுதியளிக்கிறோம்.”

சாய் அந்த அட்டையை மதுவிடம் கொண்டுவந்தான்.

குழந்தைகளின் செய்தியைப் படித்ததும் மதுவின் கண்களில் மகிழ்ச்சிக் கண்ணீர் நிறைந்தது.

அவள் கூறினாள்:

“சாய், இந்தக் குழந்தைகளின் அன்பு எனக்கு மிகுந்த தைரியத்தைத் தருகிறது. நான் முழுமையாகக் குணமடைந்த பிறகு மீண்டும் அவர்களுடைய எதிர்காலத்திற்காகப் பாடுபடுவேன்.”

சாய் புன்னகைத்தபடி கூறினான்:

“நிச்சயமாக, மது. ஆனால் முதலில் நீ முழுமையாகக் குணமடைய வேண்டும். இப்போது உன்னுடைய உடல்நலம்தான் மிகவும் முக்கியம்.”

குழந்தைகளின் அன்பு, மற்றவர்களுக்காக நாம் செய்யும் நல்ல செயல்கள் நம்பிக்கையும் அன்பும் நிறைந்த உறவுகளை உருவாக்குகின்றன என்பதை மதுவுக்கு நினைவூட்டியது.

அத்தியாயம் 11: மெதுவாகக் குணமடைந்த மது

சில நாட்கள் கடந்தன.

மது மருத்துவரின் அறிவுரைகளைப் பின்பற்றினாள். பரிந்துரைக்கப்பட்ட மருந்துகளை எடுத்துக்கொண்டாள், போதுமான ஓய்வு பெற்றாள், உணவு மற்றும் தண்ணீர் அருந்துவதிலும் கவனம் செலுத்தினாள்.

படிப்படியாக அவளுடைய உடல்நிலை மேம்பட்டது. காய்ச்சல் குறையத் தொடங்கியது. தலைவலியும் முன்பைவிடக் குறைந்தது.

ஒரு நாள் காலையில் மது ஜன்னலருகில் அமர்ந்து வெளியே பார்த்தாள்.

சூரியன் வானத்தில் உயர்ந்து கொண்டிருந்தான். மரங்களில் பறவைகள் இனிமையாகப் பாடின. மென்மையான காற்று இலைகளை அசைத்தது.

அந்த அழகான காட்சி அவளுடைய மனதில் புதிய நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது.

அவள் தாயை அழைத்து,

“அம்மா, இன்று எனக்கு முன்பைவிட மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது” என்றாள்.

தாய் நிம்மதியுடன் புன்னகைத்தார்.

“இதை அறிந்து எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது, மகளே. ஆனால் நீ மெதுவாகத்தான் முழுமையாகக் குணமடைய வேண்டும். வழக்கமான வேலைகளைத் தொடங்க அவசரப்பட வேண்டாம்” என்றார்.

மது தாயின் அறிவுரையை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

உடல் குணமடையப் போதுமான நேரம் கொடுக்க வேண்டும் என்றும், வாழ்க்கையில் பொறுமை மிகவும் முக்கியமானது என்றும் அவள் கற்றுக்கொண்டாள்.

முடிக்கப்படாத வேலைகளை நினைத்துக் கவலைப்படுவதற்குப் பதிலாக, தனது உடல்நிலையில் ஏற்படும் சிறிய முன்னேற்றங்களைக் கவனித்து மகிழ்ந்தாள்.

அத்தியாயம் 12: மதுவின் புன்னகை மீண்டும் மலர்ந்தது

மேலும் சில நாட்கள் கடந்த பிறகு மது கணிசமாகக் குணமடைந்தாள். மருத்துவரின் அறிவுரைப்படி மெதுவாகத் தனது வழக்கமான வாழ்க்கைக்குத் திரும்பத் தயாரானாள்.

சாய் மீண்டும் அவளைப் பார்க்க வந்தான்.

மது அன்பான புன்னகையுடன் அவனை வரவேற்றாள்.

அவள் கூறினாள்:

“சாய், இப்போது எனக்கு மிகவும் நன்றாக இருக்கிறது. நீயும் அம்மாவும் எனக்காகச் செய்த அனைத்தையும் நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன்.”

சாய் பதிலளித்தான்:

“நீ மீண்டும் புன்னகைப்பதைப் பார்ப்பது எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது. வாழ்க்கையில் ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் ஒவ்வொருவருக்கும் மற்றவர்களின் ஆதரவு தேவைப்படும் என்பதை எப்போதும் நினைவில் வைத்துக்கொள்.”

மது கூறினாள்:

“இந்த அனுபவத்திலிருந்து நான் நிறைய கற்றுக்கொண்டேன். மற்றவர்களைக் கவனிப்பது முக்கியம். அதேபோல் என்னுடைய உடல்நலத்தைக் கவனித்துக்கொள்வதும் என்னுடைய பொறுப்பாகும்.”

சாய் அவளுடைய கருத்தை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டான்.

மது முழுமையாகக் குணமடைந்ததும் மீண்டும் இணைந்து கல்வி மற்றும் சமூக சேவையில் ஈடுபட இருவரும் முடிவு செய்தனர்.

ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் கல்வி கிடைக்க வேண்டும், துன்பத்தில் இருக்கும் ஒவ்வொரு குடும்பத்திற்கும் உதவி கிடைக்க வேண்டும் என்பதே அவர்களுடைய பொதுவான கனவாக இருந்தது.

அத்தியாயம் 13: ஒரு புதிய உறுதிமொழி

முழுமையாகக் குணமடைந்த பிறகு மது மீண்டும் கிராமத்துக் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கத் தொடங்கினாள்.

ஆனால் இப்போது அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டிருந்தது.

தன்னுடைய வேலைகளைச் சரியாகத் திட்டமிட்டுச் செய்யத் தொடங்கினாள். ஓய்வெடுக்கவும் நேரம் ஒதுக்கினாள். உடல்நலக் குறைவுக்கான அறிகுறிகளை இனி அலட்சியப்படுத்துவதில்லை என்று முடிவு செய்தாள்.

ஒருநாள் குழந்தைகளுக்குப் பாடம் கற்பிக்கும்போது தனிப்பட்ட உடல்நலத்தின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி விளக்கினாள்.

“என் அன்புக் குழந்தைகளே, நாம் எப்படிப் படிப்பில் கவனம் செலுத்துகிறோமோ, அதேபோல் நம் உடல்நலத்திலும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். தூய்மையாக இருக்க வேண்டும், சத்தான உணவுகளைச் சாப்பிட வேண்டும், போதுமான தண்ணீர் குடிக்க வேண்டும். உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருந்தால் பெற்றோரிடமோ பாதுகாவலர்களிடமோ தெரிவிக்க வேண்டும்.”

குழந்தைகள் அவளுடைய அறிவுரைகளை கவனமாகக் கேட்டனர்.

மது தொடர்ந்து கூறினாள்:

“உங்களுடைய நண்பர்களில் யாராவது நோய்வாய்ப்பட்டால் அவர்களைக் கேலி செய்யாதீர்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறுங்கள், அவர்களுடைய துன்பத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யுங்கள். தேவைப்பட்டால் பெரியவர்களின் உதவியை நாடுங்கள்.”

சாயும் குழந்தைகளிடம் பேசினான்.

“உண்மையான கல்வி புத்தகங்களிலிருந்து மட்டுமே கிடைப்பதில்லை. மற்றவர்களின் துன்பத்தைப் புரிந்துகொள்வது, அன்புடன் நடந்துகொள்வது, தேவைப்படுபவர்களுக்கு உதவுவது ஆகியவையும் கல்வியின் முக்கியமான பகுதிகளாகும்.”

அன்றைய தினம் குழந்தைகள் உடல்நலம், கருணை மற்றும் பொறுப்புணர்வு பற்றிய மதிப்புமிக்க பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டு வீடு திரும்பினர்.

தன்னுடைய கடினமான அனுபவம் மற்றவர்களுக்கு நல்ல பாடத்தைக் கற்பிக்க உதவியதை நினைத்து மது மகிழ்ச்சியடைந்தாள்.

அத்தியாயம் 14: அன்பின் உண்மையான பொருள்

ஒரு மாலை நேரத்தில் மது மற்றும் சாய் கிராமத்தில் இருந்த பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் அமர்ந்திருந்தனர்.

மென்மையான காற்று வீசியது. தொலைவில் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர்.

மது சாயைப் பார்த்துக் கூறினாள்:

“சாய், நோய்வாய்ப்பட்ட பிறகு அன்பின் உண்மையான பொருளை நான் இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டேன்.”

சாய் கேட்டான்:

“நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய்?”

மது பதிலளித்தாள்:

“அன்பு என்பது அழகான வார்த்தைகளைச் சொல்வது மட்டுமல்ல. நான் நோய்வாய்ப்பட்டிருந்தபோது அம்மா என் அருகில் அமர்ந்திருந்தார். நீ என்னை மருத்துவரிடம் அழைத்துச் சென்றாய். குழந்தைகள் எனக்காக வாழ்த்து அட்டை தயாரித்தனர். இந்தச் செயல்கள் அனைத்தும் உண்மையான அன்பு என்பது அக்கறை, பொறுப்பு மற்றும் உதவி செய்வதன் மூலம் வெளிப்படுகிறது என்பதை எனக்குக் கற்றுத்தந்தன.”

சாய் புன்னகைத்தான்.

“நீ சொல்வது சரிதான், மது. மக்கள் ஒருவரையொருவர் உண்மையாகக் கவனித்துக்கொண்டால் யாரும் தனிமையாக உணர வேண்டியதில்லை” என்றான்.

மது மாலை வானத்தைப் பார்த்தபடி கூறினாள்:

“என்னுடைய வாழ்க்கையை மற்றவர்களுக்கு நல்லது செய்வதில் செலவிட விரும்புகிறேன். ஆனால் இனிமேல் என் உடல்நலத்திற்கும் சமமான முக்கியத்துவம் கொடுப்பேன்.”

சாய் கூறினான்:

“அது மிகவும் சிறந்த உறுதிமொழி.”

இருவரும் புன்னகைத்தனர். மாலையின் பொன்னிற ஒளி கிராமம் முழுவதும் பரவியது.

அவர்களுடைய உரையாடல் நட்பை மேலும் வலுப்படுத்தியது. மற்றவர்களின் தேவைகளைப் புரிந்துகொள்வதில்தான் அன்பு தொடங்குகிறது; அதில் நம்முடைய தேவைகளைப் புரிந்துகொள்வதும் அடங்கும் என்பதை அவர்கள் உணர்ந்தனர்.

அத்தியாயம் 15: வாழ்க்கையின் அழகான பாடம்

காலம் கடந்தது. மது மீண்டும் தனது இயல்பான வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினாள்.

கிராம மக்களுக்கு உதவினாள், குழந்தைகளுக்குப் பாடம் கற்பித்தாள், சமூகத்தின் முன்னேற்றத்திற்காகத் தொடர்ந்து உழைத்தாள்.

ஆனால் காய்ச்சலால் பாதிக்கப்பட்டு அவள் கழித்த அந்தச் சில நாட்கள் அவளுடைய வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத அனுபவமாக இருந்தன.

நோய் உடலைப் பலவீனப்படுத்தலாம். ஆனால் குடும்பத்தின் அன்பு, நண்பர்களின் ஆதரவு மற்றும் சமூகத்தின் கருணை ஆகியவை மனதிற்கு வலிமையைக் கொடுக்க முடியும் என்பதை அவள் கற்றுக்கொண்டாள்.

மதுவின் அனுபவம் அனைவருக்கும் ஒரு முக்கியமான பாடத்தை உணர்த்தியது. மற்றவர்களுக்கு உதவுவதற்காகத் தங்களுடைய வாழ்க்கையை அர்ப்பணிப்பவர்களுக்கும் அன்பு, ஆதரவு மற்றும் அக்கறை தேவைப்படுகிறது.

மனிதநேயம் என்பது மற்றவர்களுக்குக் கொடுப்பதில் மட்டுமே அடங்கியதல்ல. நமக்குத் தேவைப்படும் நேரத்தில் மற்றவர்களின் உதவியை ஏற்றுக்கொள்வதும் மனிதநேயத்தின் ஒரு பகுதியாகும்.

அந்தக் கடினமான நாட்களை மது நினைத்துப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அவளுடைய மு

🌺மதுவுக்குக் காய்ச்சல் 🌺

❤️ அன்பு, அக்கறை, நட்பு மற்றும் மனிதநேயத்தை உணர்த்தும் இதயத்தைத் தொடும் கதை ❤️