ଅଧ୍ୟାୟ ୧: ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁର ମଧୁ

ଓଡ଼ିଶାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଗାଁର ନାମ ଥିଲା ସୁନ୍ଦରପୁର। ଗାଁଟି ଚାରିପାଖରେ ସବୁଜ ଧାନକ୍ଷେତ, ନଡ଼ିଆ ଗଛ, ଆମ୍ବ ବଗିଚା ଓ ଛୋଟ ଛୋଟ ନଦୀରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସକାଳ ହେଲେ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ମଧୁର କିଚିରିମିଚିରି ଶବ୍ଦ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା। ଗାଁର ଲୋକମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ସ୍ନେହ କରୁଥିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖ ସୁଖରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ସେହି ଗାଁରେ ମଧୁ ନାମର ଜଣେ ସୁନ୍ଦର, ଦୟାଳୁ ଓ ପରିଶ୍ରମୀ ମହିଳା ରହୁଥିଲେ। ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ସବୁବେଳେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା। ସେ ନିଜର ଏକ ଛୋଟ ଖାଦ୍ୟ ଦୋକାନ ଖୋଲିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।

ମଧୁଙ୍କର ରୋଷେଇ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଗ୍ରହ ଥିଲା। ସେ ଘରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ତିଆରି ହେଉଥିବା ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ଗାଁର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି କରୁଥିଲା।

ମଧୁଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଖାଦ୍ୟ ଥିଲା ଗୁପଚୁପ।

ସେ ଛୋଟବେଳୁ ଗୁପଚୁପ ଖାଇବାକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଉଥିଲେ। ଗାଁର ମେଳା ହେଉ କି ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଉତ୍ସବ, ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିଉଠୁଥିଲା।

ମଧୁ ଭାବୁଥିଲେ, ଯଦି ମୁଁ ନିଜେ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଖୁଆଇପାରିବି, ତେବେ ମୋର ଜୀବନରେ ଏକ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ ହେବ।

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଅଧିକ ଟଙ୍କା ନଥିଲା।

ସେ ଜାଣିଥିଲେ, ଜୀବନରେ କୌଣସି ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରିବାକୁ ହେଲେ ପରିଶ୍ରମ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ସାହସ ଆବଶ୍ୟକ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୨: ସାଇଙ୍କ ଆଗମନ

ସେହି ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁରେ ସାଇ ନାମର ଜଣେ ଯୁବକ ରହୁଥିଲେ।

ସାଇ ଜଣେ ଶିକ୍ଷିତ, ସରଳ ଓ ମାନବତାପ୍ରେମୀ ଯୁବକ ଥିଲେ। ସେ ଗାଁର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ସବୁବେଳେ ଆଗେଇ ଆସୁଥିଲେ।

ସାଇଙ୍କର ମଧୁଙ୍କ ସହିତ ପିଲାଦିନରୁ ପରିଚୟ ଥିଲା।

ଦୁହେଁ ଏକାଠି ପଢ଼ିଥିଲେ। ଗାଁର ପ୍ରାଥମିକ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ସେମାନେ ଏକାଠି ଖେଳୁଥିଲେ, ପଢ଼ୁଥିଲେ ଓ ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଭାଗ ନେଉଥିଲେ।

ସମୟ ବିତିବା ସହିତ ଦୁହେଁ ବଡ଼ ହୋଇଗଲେ।

ସାଇ ମଧୁଙ୍କର ପରିଶ୍ରମ ଓ ସରଳତାକୁ ବହୁତ ପସନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ମଧୁ ମଧ୍ୟ ସାଇଙ୍କର ଭଲ ମନ, ସାହାଯ୍ୟ କରିବାର ଗୁଣ ଓ ସତ୍ୟବାଦିତାକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ।

ଦିନେ ସାଇ ମଧୁଙ୍କ ଘରକୁ ଆସିଲେ।

ମଧୁ ସେତେବେଳେ ରୋଷେଇ ଘରେ ଗୁପଚୁପ ପାଇଁ ଆଳୁ ସିଝାଉଥିଲେ।

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

"ମଧୁ, ଆଜି କଣ ନୂଆ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଛ?"

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

"ସାଇ, ଆଜି ମୁଁ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରିବାର ଅଭ୍ୟାସ କରୁଛି। ମୋର ଇଚ୍ଛା ଏକ ଦିନ ନିଜର ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଖୋଲିବି।"

ସାଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ,

"ଏହା ତ ବହୁତ ଭଲ ଚିନ୍ତା। ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରିପାରିବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବି।"

ମଧୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖୁସିର ହସ ଫୁଟିଉଠିଲା।

ସେ କହିଲେ,

"ସତରେ ସାଇ? ତୁମେ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ?"

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,

"ନିଶ୍ଚୟ। ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି ଏକ ଭଲ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଖୋଲିବା।"

ସେହି ଦିନଠାରୁ ମଧୁ ଓ ସାଇ ଏକ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୩: ଗୁପଚୁପ ତିଆରିର ଅଭ୍ୟାସ

ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରିବାର କଳା ଶିଖିବେ।

ମଧୁ ଗାଁର ଜଣେ ବୟସ୍କ ମହିଳାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେହି ମହିଳାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା କମଳା ମାଉସୀ।

କମଳା ମାଉସୀ ଗାଁରେ ବହୁତ ଭଲ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରୁଥିଲେ।

ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ,

"ମାଉସୀ, ମୁଁ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରିବା ଶିଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ଆପଣ ମୋତେ ଶିଖାଇବେ କି?"

କମଳା ମାଉସୀ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ,

"ନିଶ୍ଚୟ ମା। ଖାଦ୍ୟ ତିଆରି କରିବା ଏକ କଳା। ଏଥିରେ ସ୍ୱାଦ ସହିତ ସ୍ନେହ ମଧ୍ୟ ରହିବା ଦରକାର।"

ସେ ମଧୁଙ୍କୁ ଗୁପଚୁପ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ବିଷୟରେ ବୁଝାଇଲେ।

ସୁଜି, ମଇଦା, ଆଳୁ, ଚଣା, ଧନିଆପତ୍ର, ଜିରା, ଲଙ୍କା, ଲୁଣ, ତେନ୍ତୁଳି ଓ ବିଭିନ୍ନ ମସଲାର ସଠିକ୍ ବ୍ୟବହାର ବିଷୟରେ ଶିଖାଇଲେ।

ମଧୁ ମନ ଦେଇ ସବୁ କଥା ଶୁଣୁଥିଲେ।

ସାଇ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ଥିଲେ।

ସେ ଆଳୁ ଓ ଚଣା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ଦୁହେଁ ମିଶି ଗୁପଚୁପ ପାଇଁ ମସଲା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ପ୍ରଥମ ଦିନରେ ଗୁପଚୁପ ଭଲ ହୋଇନଥିଲା।

କେତେକ ଗୁପଚୁପ ଫୁଲିନଥିଲା।

କେତେକ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିଲା।

ମଧୁ ଟିକେ ନିରାଶ ହୋଇ କହିଲେ,

"ସାଇ, ମୋର ଗୁପଚୁପ ଠିକ୍ ହେଉନାହିଁ। ମୁଁ କିପରି ଦୋକାନ ଖୋଲିବି?"

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

"ମଧୁ, ପ୍ରଥମ ଚେଷ୍ଟାରେ ସବୁକିଛି ସଫଳ ହୁଏନାହିଁ। ଆମେ ଆଉଥରେ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।"

ମଧୁ ସାଇଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଆଉଥରେ ଅଭ୍ୟାସ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଲା।

ସେମାନଙ୍କର ଗୁପଚୁପ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭଲ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୪: ଗାଁରେ ନୂଆ ଦୋକାନ

କିଛି ଦିନ ପରେ ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ସେମାନେ ଗାଁର ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତା ପାଖରେ ଏକ ଛୋଟ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଖୋଲିବେ।

ସେମାନେ ଏକ ଛୋଟ ଜାଗା ଖୋଜିଲେ।

ସେହି ଜାଗାଟି ଗାଁର ବିଦ୍ୟାଳୟ ଓ ମନ୍ଦିର ପାଖରେ ଥିଲା।

ସେଠାରେ ପ୍ରତିଦିନ ଅନେକ ଲୋକ ଯାଉଥିଲେ।

ସାଇ ଦୋକାନ ପାଇଁ ଏକ ଛୋଟ ଟେବୁଲ, ଦୁଇଟି ଚେୟାର, ପାଣି ରଖିବା ପାତ୍ର ଓ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ କିଣିଲେ।

ମଧୁ ଦୋକାନର ନାମ ରଖିଲେ,

"ମଧୁ ସାଇ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଗୁପଚୁପ ଘର।"

ଦୋକାନର ନାମ ଶୁଣି ସାଇ ହସି କହିଲେ,

"ଏହି ନାମଟି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ପରିଶ୍ରମ ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ପରିଚୟ ହେବ।"

ମଧୁ କହିଲେ,

"ଆମ ଦୋକାନରେ କେବଳ ଗୁପଚୁପ ନୁହେଁ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଭଲପାଇବା ମଧ୍ୟ ମିଳିବ।"

ଦୁହେଁ ଦୋକାନକୁ ସଫା କଲେ।

ଟେବୁଲ ଉପରେ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଗୁପଚୁପ ରଖିଲେ।

ପାଖରେ ଆଳୁ ମସଲା, ତେନ୍ତୁଳି ପାଣି ଓ ଧନିଆପତ୍ରର ଚଟଣି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ଦୋକାନ ଆଗରେ ଏକ ଛୋଟ ବୋର୍ଡ ଲଗାଗଲା।

ସେଥିରେ ଲେଖା ଥିଲା,

"ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଗୁପଚୁପ, ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ସେବା।"

ଅଧ୍ୟାୟ ୫: ପ୍ରଥମ ଦିନର ଖୁସି

ଦୋକାନ ଖୋଲିବାର ପ୍ରଥମ ଦିନ ସକାଳେ ମଧୁ ଓ ସାଇ ବହୁତ ଖୁସି ଥିଲେ।

ମଧୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ନିଜ ଦୋକାନ ସଜାଇଥିଲେ।

ସାଇ ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ।

ପ୍ରଥମେ ଗାଁର କିଛି ପିଲା ଦୋକାନକୁ ଆସିଲେ।

ସେମାନେ ଗୁପଚୁପ ଖାଇ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ।

ଜଣେ ପିଲା କହିଲା,

"ମଧୁ ଦିଦି, ଆପଣଙ୍କ ଗୁପଚୁପ ବହୁତ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ!"

ଅନ୍ୟ ଜଣେ କହିଲା,

"ଏହି ଗୁପଚୁପ ଆମେ ପୁଣି ଖାଇବାକୁ ଆସିବୁ।"

ମଧୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଖୁସିର ହସ ଫୁଟିଉଠିଲା।

ସାଇ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ,

"ଆମର ପରିଶ୍ରମ ସଫଳ ହେଉଛି।"

ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଧିକ ଗ୍ରାହକ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ଗାଁର ମହିଳା, ଯୁବକ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ପିଲାମାନେ ଗୁପଚୁପ ଖାଇବାକୁ ଆସୁଥିଲେ।

ମଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହସି ହସି ସେବା କରୁଥିଲେ।

ସାଇ ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କ ସହିତ ଭଲ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।

ଦୋକାନରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭିଡ଼ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୬: ଗୁପଚୁପର ସ୍ୱାଦ ଓ ମଧୁଙ୍କ ହସ

ମଧୁଙ୍କ ଗୁପଚୁପର ସ୍ୱାଦ ଗାଁରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

ସେ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାବେଳେ ସବୁବେଳେ ସଫାସୁତରା ଓ ଗୁଣବତ୍ତା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେଉଥିଲେ।

ସେ ଭଲ ପାଣି ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।

ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀକୁ ସଫା ରଖୁଥିଲେ।

ଗ୍ରାହକମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟକର ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା।

ଦୋକାନରେ ତିନି ପ୍ରକାରର ଗୁପଚୁପ ମିଳୁଥିଲା।

ପ୍ରଥମଟି ଥିଲା ଖଟାମିଠା ଗୁପଚୁପ।

ଦ୍ୱିତୀୟଟି ଥିଲା ମସଲାଦାର ଗୁପଚୁପ।

ତୃତୀୟଟି ଥିଲା ଦହି ଗୁପଚୁପ।

ଗ୍ରାହକମାନେ ନିଜ ନିଜ ପସନ୍ଦ ଅନୁସାରେ ଗୁପଚୁପ ଖାଉଥିଲେ।

ସାଇ ମଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ,

"ତୁମର ଗୁପଚୁପର ସ୍ୱାଦ ଅଲଗା। ତୁମେ ଯେତେ ଭଲପାଇବା ଦେଇ ତିଆରି କରୁଛ, ସେଥିପାଇଁ ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହେଉଛନ୍ତି।"

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

"ସାଇ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟ ନଥାନ୍ତା ତେବେ ମୁଁ ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରିପାରିନଥାନ୍ତି।"

ସାଇ କହିଲେ,

"ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି କାମ କରୁଛୁ। ଏହା ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ସଫଳତା।"

ଅଧ୍ୟାୟ ୭: ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ନେହ

ଦିନେ ଦୋକାନ ପାଖରେ କିଛି ଗରିବ ପିଲା ଆସି ଠିଆ ହେଲେ।

ସେମାନେ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନଥିଲା।

ମଧୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ,

"ପିଲାମାନେ, ତୁମେ ଗୁପଚୁପ ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛ କି?"

ପିଲାମାନେ ଲଜ୍ଜାରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇ କହିଲେ,

"ହଁ ଦିଦି, କିନ୍ତୁ ଆମ ପାଖରେ ଟଙ୍କା ନାହିଁ।"

ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟ ଦୟାରେ ଭରିଗଲା।

ସେ ତୁରନ୍ତ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ।

ସାଇ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ,

"ଏହି ପିଲାମାନେ ଆମ ଗାଁର ଭବିଷ୍ୟତ। ସେମାନଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ।"

ମଧୁ କହିଲେ,

"ଆମ ଦୋକାନରେ କେହି ଭୋକିଲା ରହିବେ ନାହିଁ।"

ସେହି ଦିନଠାରୁ ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ପ୍ରତିଦିନ କିଛି ଗୁପଚୁପ ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରଖିବେ।

ସେମାନଙ୍କ ଏହି ମାନବତାପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ ଗାଁରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୮: ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା

ସବୁକିଛି ଭଲ ଚାଲୁଥିବା ସମୟରେ ଦିନେ ଏକ ସମସ୍ୟା ଆସିଲା।

ଗାଁରେ ହଠାତ୍ ବହୁତ ବର୍ଷା ହେଲା।

ଦୋକାନ ପାଖରେ ପାଣି ଜମିଗଲା।

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଦୋକାନର କିଛି ସାମଗ୍ରୀ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।

ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ପାଇଁ ରଖିଥିବା ଆଳୁ, ଚଣା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସାମଗ୍ରୀ ଭିଜିଗଲା।

ମଧୁ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ,

"ସାଇ, ଆମର ବହୁତ କ୍ଷତି ହୋଇଗଲା। ଆମେ କିପରି ଆଗକୁ ଯିବା?"

ସାଇ ତାଙ୍କୁ ସାହସ ଦେଇ କହିଲେ,

"ମଧୁ, ଏହା ଜୀବନର ଏକ ପରୀକ୍ଷା। ଆମେ ହାର ମାନିବୁ ନାହିଁ।"

ସେ ଗାଁର ଲୋକମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଲେ।

ଗାଁର କିଛି ଲୋକ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଆଗେଇ ଆସିଲେ।

କେହି ଦୋକାନ ସଫା କଲେ।

କେହି ନୂଆ ଟେବୁଲ ଆଣିଦେଲେ।

କେହି ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ କିଣିବା ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ।

ମଧୁ ଗାଁର ଲୋକମାନଙ୍କ ସ୍ନେହ ଦେଖି ଭାବବିହ୍ୱଳ ହୋଇଗଲେ।

ସେ କହିଲେ,

"ଆପଣମାନଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ଆମେ କେବେ ଭୁଲିବୁ ନାହିଁ।"

ଅଧ୍ୟାୟ ୯: ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ନୂଆ ଯୋଜନା

ବର୍ଷା ପରେ ମଧୁ ଓ ସାଇ ଦୋକାନକୁ ଆଉ ଭଲ ଭାବରେ ସଜାଇଲେ।

ସେମାନେ ଦୋକାନରେ ଏକ ନୂଆ ଯୋଜନା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପ୍ରତି ରବିବାର ଦିନ ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ମାଗଣା ଗୁପଚୁପ ଖୁଆଇବା ସହିତ ଶିକ୍ଷା ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ବଢ଼ାଇବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।

ସାଇ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ମଧୁ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ।

ଦୋକାନ ପାଖରେ ଏକ ଛୋଟ ଶିକ୍ଷା କୋଣ ତିଆରି କରାଗଲା।

ସେଠାରେ ପିଲାମାନେ ବସି ପଢ଼ୁଥିଲେ।

ସାଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଅକ୍ଷର, ଗଣିତ ଓ ଭଲ ଆଚରଣ ଶିଖାଉଥିଲେ।

ମଧୁ ପିଲାମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ,

"ଜୀବନରେ ଭଲ ମଣିଷ ହେବା ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା।"

ପିଲାମାନେ ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ହେଉଥିଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୦: ଗୁପଚୁପ ମେଳା

କିଛି ମାସ ପରେ ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁରେ ଏକ ବଡ଼ ମେଳା ଆୟୋଜନ କରାଗଲା।

ଗାଁର ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜ ଦୋକାନ ଖୋଲିଲେ।

କେହି ମିଠା ବିକ୍ରି କଲେ।

କେହି ଖେଳନା ବିକ୍ରି କଲେ।

କେହି ହସ୍ତଶିଳ୍ପ ପ୍ରଦର୍ଶନ କଲେ।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ମଧ୍ୟ ନିଜର ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଖୋଲିଲେ।

ସେମାନଙ୍କ ଦୋକାନରେ ଭିଡ଼ ଲାଗିଗଲା।

ଗାଁର ଲୋକମାନେ କହୁଥିଲେ,

"ମଧୁ ସାଇଙ୍କ ଗୁପଚୁପ ଖାଇବାକୁ ହେବ। ଏହାର ସ୍ୱାଦ ବହୁତ ଭଲ।"

ମଧୁ ଖୁସି ହୋଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଗୁପଚୁପ ଦେଉଥିଲେ।

ସାଇ ଦୋକାନରେ ଶୃଙ୍ଖଳା ରଖୁଥିଲେ।

ସେହି ମେଳାରେ ଗାଁର ମୁଖ୍ୟ ଅତିଥି ମଧ୍ୟ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଦୋକାନକୁ ଆସିଲେ।

ସେ ଗୁପଚୁପ ଖାଇ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।

ସେ କହିଲେ,

"ତୁମମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟ ସହିତ ମାନବ ସେବାର ଭାବନା ମଧ୍ୟ ଅଛି। ଏହା ଗାଁ ପାଇଁ ଏକ ଭଲ ଉଦାହରଣ।"

ମଧୁ ଓ ସାଇ ନମ୍ରତାର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୧: ମଧୁଙ୍କ ମନର କଥା

ମେଳା ଶେଷ ହେବା ପରେ ମଧୁ ଓ ସାଇ ଦୋକାନ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ।

ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହୋଇଥିଲା।

ଚାରିପାଖରେ ଶାନ୍ତ ପରିବେଶ ଥିଲା।

ମଧୁ ସାଇଙ୍କୁ କହିଲେ,

"ସାଇ, ମୁଁ ଛୋଟବେଳୁ ଏକ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଖୋଲିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖୁଥିଲି। ଆଜି ସେହି ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ ହୋଇଛି।"

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

"ମଧୁ, ତୁମର ପରିଶ୍ରମ ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏହି ସଫଳତାର ମୂଳ କାରଣ।"

ମଧୁ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ।

ତାପରେ କହିଲେ,

"ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଖୁସି ଲାଗୁଛି ଯେ ଆମେ ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିପାରୁଛୁ।"

ସାଇ କହିଲେ,

"ସତ୍ୟ କଥା। ମଣିଷର ଜୀବନରେ ଟଙ୍କା ଆବଶ୍ୟକ, କିନ୍ତୁ ମାନବତା ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।"

ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରେ ଖୁସିର ଲୁହ ଆସିଗଲା।

ସେ କହିଲେ,

"ସାଇ, ତୁମେ ମୋର ଭଲ ବନ୍ଧୁ। ତୁମ ସାହାଯ୍ୟ ମୋ ଜୀବନରେ ବହୁତ ମୂଲ୍ୟବାନ।"

ସାଇ ମଧୁଙ୍କୁ ସାହସ ଦେଇ କହିଲେ,

"ଆମେ ସବୁବେଳେ ଏକାଠି ରହିବା। ଆମର ଏହି ଦୋକାନ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖୁସିର ଜାଗା ହେବ।"

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୨: ଗାଁର ଏକତା

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଦୋକାନ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗାଁର ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜାଗା ହୋଇଗଲା।

ସେଠାରେ କେବଳ ଗୁପଚୁପ ଖାଇବାକୁ ଲୋକମାନେ ଆସୁନଥିଲେ।

ସେମାନେ ଆସୁଥିଲେ ମଧୁଙ୍କ ହସ ଦେଖିବାକୁ।

ସାଇଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବାକୁ।

ଏବଂ ସେହି ଦୋକାନରେ ମିଳୁଥିବା ସ୍ନେହ ଅନୁଭବ କରିବାକୁ।

ଦୋକାନରେ ଅନେକ ଲୋକ ନିଜ ଜୀବନର ଦୁଃଖ ସୁଖ ବାଣ୍ଟୁଥିଲେ।

କେହି ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ପଢ଼ା ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।

କେହି ନିଜର କାମ ଓ ଜୀବନର ସମସ୍ୟା ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ।

ମଧୁ ସମସ୍ତଙ୍କ କଥା ମନ ଦେଇ ଶୁଣୁଥିଲେ।

ସାଇ ଯେଉଁଠି ଆବଶ୍ୟକ ହେଉଥିଲା ସେଠାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ।

ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଏହି ଦୋକାନକୁ ନିଜର ଦୋକାନ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ।

ଏହିପରି ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଛୋଟ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଏକ ବଡ଼ ମାନବତାର କେନ୍ଦ୍ର ହୋଇଗଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୩: ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ

ଏକ ବର୍ଷ ପରେ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ବହୁତ ସଫଳ ହୋଇଗଲା।

ସେମାନେ ଭାବିଲେ ଯେ ଏବେ ଦୋକାନକୁ ଆଉ ବଡ଼ କରିବା ଦରକାର।

ସେମାନେ ଗାଁର ଅନ୍ୟ ଏକ ଜାଗାରେ ନୂଆ ଦୋକାନ ଖୋଲିବାର ଯୋଜନା କଲେ।

ମଧୁ କହିଲେ,

"ସାଇ, ଆମେ ଆଉ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଚାକିରି ଦେଇପାରିବା।"

ସାଇ କହିଲେ,

"ହଁ ମଧୁ। ଆମେ ଯୁବକ ଓ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଶିଖାଇପାରିବା।"

ସେମାନେ ଗାଁର କିଛି ଯୁବକଙ୍କୁ ନିଜ ଦୋକାନରେ କାମ ଦେଲେ।

ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାର ଅଭ୍ୟାସ ଦେଲେ।

ଏହାଦ୍ୱାରା ଗାଁର କିଛି ପରିବାର ନିଜର ଆୟ ବଢ଼ାଇପାରିଲେ।

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଏହି ଉଦ୍ୟମ ଗାଁରେ ଏକ ନୂଆ ଆଶା ସୃଷ୍ଟି କଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୪: ମାନବତାର ମିଠା ସ୍ୱାଦ

ଦିନେ ଗାଁର ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଦୋକାନକୁ ଆସିଲେ।

ସେ ବହୁତ ଗରିବ ଥିଲେ।

ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଖାଦ୍ୟ କିଣିବା ପାଇଁ ଟଙ୍କା ନଥିଲା।

ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପଚାରିଲେ,

"ବାପା, ଆପଣ କିଛି ଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି କି?"

ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଟି କହିଲେ,

"ମା, ମୁଁ ଆଜି ସକାଳୁ କିଛି ଖାଇନାହିଁ।"

ମଧୁ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଗୁପଚୁପ ଓ ଅନ୍ୟ କିଛି ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ସାଇ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ଦେଲେ।

ବୃଦ୍ଧ ଲୋକଟି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଖୁସି ହୋଇଗଲେ।

ସେ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ କହିଲେ,

"ତୁମମାନଙ୍କ ଜୀବନ ସବୁବେଳେ ସୁଖରେ ରହୁ। ତୁମମାନଙ୍କ ଦୋକାନ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ।"

ମଧୁ ନମ୍ରତାର ସହିତ କହିଲେ,

"ବାପା, ଆପଣଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସମ୍ପଦ।"

ସାଇ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ,

"ମଣିଷକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ହେଉଛି ଆମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।"

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୫: ସୁନ୍ଦରପୁରର ଗର୍ବ

କିଛି ବର୍ଷ ପରେ ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁରେ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ନାମ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁଖରେ ଥିଲା।

ସେମାନଙ୍କ ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ ଏକ ଛୋଟ ବ୍ୟବସାୟରୁ ଏକ ସଫଳ ଉଦ୍ୟମରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା।

ଗାଁର ଅନେକ ଲୋକ ସେମାନଙ୍କ ଦୋକାନରୁ ଶିଖିଲେ ଯେ ପରିଶ୍ରମ ଓ ସତ୍ୟବାଦିତା ଦ୍ୱାରା ଜୀବନରେ ସଫଳତା ମିଳିପାରେ।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଜର ଆୟର କିଛି ଅଂଶ ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କ ପଢ଼ା ପାଇଁ ଖର୍ଚ୍ଚ କରୁଥିଲେ।

ସେମାନେ ଗାଁର ବିଦ୍ୟାଳୟକୁ ପୁସ୍ତକ, ଖାତା ଓ କଲମ ଦେଉଥିଲେ।

ଗାଁର ଲୋକମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ।

ଦିନେ ଗାଁର ଏକ ସଭାରେ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରାଗଲା।

ଗାଁର ମୁଖ୍ୟ କହିଲେ,

"ମଧୁ ଓ ସାଇ ଆମ ଗାଁର ଗର୍ବ। ସେମାନେ ଆମକୁ ଶିଖାଇଛନ୍ତି ଯେ ଛୋଟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ।"

ସମସ୍ତେ ତାଳି ମାରି ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କଲେ।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ନମ୍ରତାର ସହିତ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୬: ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଅମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ

ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଜ ଦୋକାନ ପାଖରେ ବସିଥିଲେ।

ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲା।

ଆକାଶରେ ଲାଲ ଓ ସୁନାଲି ରଙ୍ଗର ଆଲୋକ ଖେଳୁଥିଲା।

ଦୋକାନରେ ଗୁପଚୁପର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିଆଡ଼େ ଛାଇଯାଇଥିଲା।

ମଧୁ ସାଇଙ୍କୁ କହିଲେ,

"ସାଇ, ଆମର ଏହି ଯାତ୍ରା କେତେ ସୁନ୍ଦର ଥିଲା। ଆମେ ଛୋଟ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆଜି ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନରେ ଖୁସି ଆଣିପାରିଛୁ।"

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

"ମଧୁ, ଆମେ ଯଦି ଏକାଠି ପରିଶ୍ରମ କରିନଥାନ୍ତୁ, ତେବେ ଏହା ସମ୍ଭବ ହୋଇନଥାନ୍ତା।"

ମଧୁ କହିଲେ,

"ଆମର ଗୁପଚୁପ ଦୋକାନ କେବଳ ବ୍ୟବସାୟ ନୁହେଁ। ଏହା ଆମର ପ୍ରେମ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ମାନବତାର ପ୍ରତୀକ।"

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,

"ଠିକ୍ କହିଛ। ଆମେ ସବୁବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା।"

ଦୁହେଁ ହସିଲେ।

ସେହି ସମୟରେ ଦୋକାନ ପାଖକୁ କିଛି ପିଲା ଆସିଲେ।

ସେମାନେ କହିଲେ,

"ମଧୁ ଦିଦି, ସାଇ ଭାଇ, ଆମକୁ ଆଜି ଗୁପଚୁପ ଖୁଆଇବେ କି?"

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

"ନିଶ୍ଚୟ ପିଲାମାନେ। ଆସ, ଆଜି ତୁମମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆମେ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା।"

ସାଇ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୋଇ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଦୋକାନରେ ବସାଇଲେ।

ମଧୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୁପଚୁପ ଦେଲେ।

ପିଲାମାନେ ଖୁସିରେ ହସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସେହି ହସ ଦେଖି ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ହୃଦୟ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଗଲା।

ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା ହେଉଛି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୭: ନୂଆ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଶିକ୍ଷା

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଦୋକାନରେ ଗାଁର ଯୁବକମାନେ ଆସି ନୂଆ ନୂଆ କାମ ଶିଖୁଥିଲେ।

ସେମାନେ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରିବା, ଗ୍ରାହକଙ୍କ ସହିତ ଭଲ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଓ ବ୍ୟବସାୟରେ ସତ୍ୟବାଦିତା ରଖିବା ଶିଖୁଥିଲେ।

ମଧୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହୁଥିଲେ,

"କୌଣସି କାମ ଛୋଟ ନୁହେଁ। ଯଦି ଆମେ ମନ ଦେଇ କାମ କରିବା, ତେବେ ସେହି କାମ ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବ।"

ସାଇ କହୁଥିଲେ,

"ଜୀବନରେ ଶିକ୍ଷା ଓ ପରିଶ୍ରମ ଦୁହିଁ ଆବଶ୍ୟକ। ତୁମେ ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରିବା ସହିତ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସାହାଯ୍ୟ କର।"

ଯୁବକମାନେ ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିଲେ।

ଏହିପରି ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଦୋକାନ ଏକ ଶିକ୍ଷା କେନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ହୋଇଗଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୮: ଗୁପଚୁପରେ ଲୁଚିଥିବା ଭଲପାଇବା

ଏକ ଦିନ ମଧୁ ଦୋକାନରେ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ।

ସାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ଆଳୁ ମସଲା ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁଥିଲେ।

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

"ସାଇ, ତୁମେ ଏବେ ଗୁପଚୁପ ତିଆରି କରିବାରେ ବହୁତ ଭଲ ହୋଇଗଲ।"

ସାଇ କହିଲେ,

"ତୁମଠାରୁ ଶିଖିଛି ମଧୁ।"

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

"ଆମର ଏହି ଦୋକାନରେ କେତେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ରହିଛି।"

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,

"ହଁ। ଆମେ ଏହି ଦୋକାନକୁ ସବୁବେଳେ ଭଲପାଇବାରେ ଭରି ରଖିବା।"

ସେହି ଦିନ ଦୋକାନକୁ ଆସିଥିବା ଗ୍ରାହକମାନେ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ମିଳିତ ପରିଶ୍ରମ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ।

ସେମାନେ କହିଲେ,

"ତୁମମାନଙ୍କ ଦୋକାନରେ ଗୁପଚୁପର ସ୍ୱାଦ ସହିତ ଏକ ଅଲଗା ସ୍ନେହ ମଧ୍ୟ ଅଛି।"

ମଧୁ ଓ ସାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧନ୍ୟବାଦ ଦେଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୯: ସଫଳତାର ନୂଆ ପଥ

ସମୟ ବିତିବା ସହିତ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଦୋକାନ ଆଉ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା।

ସେମାନେ ଗାଁରେ ଆଉ ଏକ ଦୋକାନ ଖୋଲିଲେ।

ନୂଆ ଦୋକାନରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସେହି ପୁରୁଣା ନିୟମ ରଖିଲେ।

ସଫାସୁତରା।

ଭଲ ଗୁଣବତ୍ତା।

ସ୍ନେହପୂର୍ଣ୍ଣ ସେବା।

ଏବଂ ଗରିବ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ।

ସେମାନେ ନିଜ ଦୋକାନରେ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ କାମ ଦେଲେ।

ଗାଁର ମହିଳାମାନେ ନିଜ ଘର ପାଖରେ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ଦୋକାନକୁ ଯୋଗାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଏହାଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କ ଆୟ ବଢ଼ିଲା।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉଥିଲେ।

ସେମାନେ କହୁଥିଲେ,

"ଆମର ସଫଳତା କେବଳ ଆମର ନୁହେଁ। ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ସଫଳତା।"

ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଏହି ଭାବନାକୁ ହୃଦୟରୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।

ଅଧ୍ୟାୟ ୨୦: ଏକ ସୁନ୍ଦର ଶେଷ ନୁହେଁ, ନୂଆ ଆରମ୍ଭ

ଏକ ସୁନ୍ଦର ସକାଳ।

ସୁନ୍ଦରପୁର ଗାଁରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଉଥିଲା।

ପକ୍ଷୀମାନେ ଗଛ ଉପରେ ବସି ମଧୁର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଜ ଦୋକାନ ଖୋଲିଲେ।

ସେମାନେ ଦୋକାନରେ ଗୁପଚୁପ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

କିଛି ସମୟ ପରେ ଗ୍ରାହକମାନେ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ପିଲାମାନେ ହସି ହସି ଗୁପଚୁପ ଖାଉଥିଲେ।

ବୃଦ୍ଧ ଲୋକମାନେ ଦୋକାନରେ ବସି ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ।

ଯୁବକମାନେ ନିଜ କାମ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସ୍ନେହର ସହିତ ସେବା କରୁଥିଲେ।

ସେହି ସମୟରେ ମଧୁ ସାଇଙ୍କୁ କହିଲେ,

"ସାଇ, ଆମେ ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲୁ, ତାହା ଆଜି ସତ ହୋଇଛି।"

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

"ହଁ ମଧୁ। କିନ୍ତୁ ଆମର କାମ ଏଠି ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ। ଆମେ ଆହୁରି ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନରେ ଖୁସି ଆଣିବା।"

ମଧୁ କହିଲେ,

"ଆମେ ସବୁବେଳେ ଏକାଠି ପରିଶ୍ରମ କରିବା। ଆମର ଦୋକାନ ମାନବତାର ଏକ ଛୋଟ ଆଲୋକ ହୋଇ ରହିବ।"

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,

"ନିଶ୍ଚୟ।"

ସେହି ଦିନ ଦୋକାନରେ ଗୁପଚୁପର ସୁଗନ୍ଧ ଚାରିଆଡ଼େ ଛାଇଗଲା।

ଲୋକମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିଉଠିଲା।

ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଜ ଜୀବନର ସଫଳତାକୁ ଅନୁଭବ କଲେ।

ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ଜୀବନରେ ସଫଳତା କେବଳ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିବା ନୁହେଁ।

ସଫଳତା ହେଉଛି ନିଜର ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ କରିବା।

ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା।

ସମାଜରେ ଭଲ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିବା।

ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା।

---

🌺 କାହାଣୀର ନୀତିଶିକ୍ଷା 🌺

❤️ ୧. ପରିଶ୍ରମ ହେଉଛି ସଫଳତାର ଚାବି।

❤️ ୨. ଛୋଟ ସ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆଣିପାରେ।

❤️ ୩. ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ସହଯୋଗ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଜୀବନକୁ ସୁନ୍ଦର କରେ।

❤️ ୪. ଗରିବ ଓ ଅସହାୟ ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା ମାନବତାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧର୍ମ।

❤️ ୫. ବ୍ୟବସାୟରେ ସତ୍ୟବାଦିତା, ସଫାସୁତରା ଓ ଭଲ ବ୍ୟବହାର ରହିଲେ ଲୋକମାନଙ୍କ ବିଶ୍ୱାସ ମିଳେ।

❤️ ୬. ଖାଦ୍ୟର ସ୍ୱାଦ ଯେତେ ମଧୁର, ମଣିଷର ହୃଦୟରେ ଥିବା ସ୍ନେହ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।

❤️ ୭. ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଭଳି ମଣିଷ ନିଜର ସଫଳତାକୁ ସମାଜର ଉନ୍ନତି ସହିତ ଯୋଡ଼ିଲେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିପାରିବେ।

🌺 ଶେଷ ବାର୍ତ୍ତା: 🌺

"ଗୁପଚୁପର ସ୍ୱାଦ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ମନକୁ ଖୁସି କରେ, କିନ୍ତୁ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଭଳି ମଣିଷଙ୍କ ଭଲପାଇବା ଓ ମାନବ ସେବା ସାରା ଜୀବନ ହୃଦୟରେ ରହିଯାଏ।"

❤️ ପ୍ରେମ, ପରିଶ୍ରମ, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଓ ମାନବତା ହିଁ ଜୀବନର ପ୍ରକୃତ ସ୍ୱାଦ। ❤️

ସାଇ ଓ ମଧୁର ଗୁପଚୁପ କାହଣୀ

ପ୍ରେମ, ଆନନ୍ଦ, ସତ୍ୟ ଓ ସାମାଜିକ ବାର୍ତ୍ତା