ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥ ନାମ ଶୁଣିଲେ ମଣିଷ କ'ଣ ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ଡାହାଣୀ, ଚଣ୍ଡୀ ସବୁଙ୍କ ହୃଦୟ ଥର ଥର କରି କମ୍ପିଉଠେ। ତା'ର କଟାକ୍ଷ ଚାହାଣୀରେ କେହି ମଧ୍ୟ ତିଷ୍ଠି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆଙ୍ଗୁଠି ଚାଳନା କଲେ କଙ୍କାଳ ମାନେ ପଡ଼ିଥିବା ଅବସ୍ଥାରୁ ଉଠି ଭୟରେ ନୃତ୍ୟ କରନ୍ତି। ଚକ୍ ରେ ନାମ ଲେଖି ହାତରେ ଲିଭାଇଦେଲେ ଲେଖିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଖେଳ ଶେଷ। ଚିତ୍କାର କଲେ ଭୂତପ୍ରେତ ମାନେ ସାପ ଗାତ ରେ ପଶିଲା ପରି ପଶିଯାଆନ୍ତି ମଶାଣି ଭୁଇଁରେ। ପିଞ୍ଛ ମୁଠା ଲଗାଇ ଦେଲେ କାଠ କଣ୍ଢେଇ ବି କଥା କହେ। ଜୟ ମା' କାଳି କହି ଝୁଣା ମୁଠାଏ ଛାଡିଦେଲେ ଶତ୍ରୁ ବି ରକ୍ତ ମୂତି ପକାଏ। ଏମିତି ଗାରିମା ତା'ର।

ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବାରଣାସୀରେ ସେ ରହେ। ଆଜି ଦୀପାବଳି ରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦ ବିଭୋର। ଧନିକ ମୋତିଲାଲ୍ ଅଗ୍ରୱାଲଙ୍କ ଆଜି ଧାନ କଳ ପୂଜା ଉତ୍ସବ। ସେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରିଛି ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥଙ୍କୁ ପୂଜା ପାଇଁ। ବହୁତ ଦିନ ପରେ ଆଜି ବାରଣାସୀରେ ଏକ ଭୟାନକ ବାତାବରଣ, ମୋତିଲାଲ୍ ଘରକୁ ବାବା ଭୈରବନାଥ!! ସେ ଅଞ୍ଚଳରେ ସବୁ ଗଳି କନ୍ଦିର ଲୋକଶୂନ୍ୟ ଏକଥା ଶୁଣି। ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥ ଆସିବ!!... ଭୟ.. ଭୟ.. ଭୟ... ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗ ଭୟରେ କମ୍ପମାନ। ରାତି ୮ଟା ହେଲା ବେଳକୁ ସମସ୍ତେ ନିଜ ଘର ଚାରିକାନ୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ନିବୁଜ। ଠାଏଁ ଠାଏଁ କୁକୁର ମାନଙ୍କ ଭୁକିବା ଶବ୍ଦ। ନିସ୍ତବ୍ଧ ରାତି। ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥଙ୍କ ଆଗମନ। ସାଥିରେ ଥାଆନ୍ତି ୫ଜଣ ଚେଲା-ଚାମୁଣ୍ଡା। ସତେ କି ଭୂଇଁ ରେ ତାଙ୍କ ପାଦ ଲାଗୁନଥାଏ। ଭୂମି ଠାରୁ ୫ଇଞ୍ଚ ଉପରେ ସେ ଉଡ଼ି ଉଡ଼ି ଆସୁଥାନ୍ତି। ହାତରେ ଧରିଥାନ୍ତି ଏକ ଶକ୍ତ ହାଡ଼। ବେକରେ ରୁଦ୍ରାକ୍ଷ ମାଳା ତିନୋଟି, କଳା,ଧଳା ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗ ମିଶ୍ରିତ ପୋହଳା ଯୁକ୍ତ ମାଳି ଦୁଇଟି। କଳା ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରିଥାନ୍ତି। ମୁଣ୍ଡରେ ଶିରିକଟା ଲାଲ୍ ସିନ୍ଦୂର ଓ ତା ତଳେ କଳା ଟୋପା ଟିଏ। କାନରେ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ କୁଣ୍ଡଳ। ବଡ଼ ବଡ଼ ଆଖି ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର ଓ ଲମ୍ବା ନାକ। ଆଖିରେ କଜ୍ୱଳ ଧାର। ଦାନ୍ତ ଗୁଡ଼ିକ ଈଷତ୍ ମାଟିଆ ଓ ଲାଲ୍ ରଙ୍ଗର। ଦରପାଚିଲା ଦାଢି ଓହଳୁଥାଏ ଛାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ମୋଟା ନିଶ ଦାଢ଼ିକୁ ଲାଗିକରି ଥାଏ। ହାତରେ ବେକରେ ତାବିଜ ଓହଳୁଥାଏ। କାନ୍ଧ ରେ ପକାଇଥାନ୍ତି ଏକ କଳା ରଙ୍ଗର ମୁଣି। ଯେଉଁଥିରେ ସେ ରଖିଥାନ୍ତି ଏକ ନାରୀର ଖପୁରୀ ହାଡ଼ ମୁଣ୍ଡ, ତାବିଜ, ଝୁଣା ପ୍ୟାକେଟ୍, ଗୋଟିଏ ଧାରୁଆ ଛୁରା, ଦୁଇଟି ଅସ୍ଥିମାଳ, କିଛି ମନ୍ତୁରା ହଳଦୀ ଗୋଳା ଚାଉଳ।

ରାଜସ୍ଥାନ ଓ ଉତ୍ତରପ୍ରଦେଶ ରେ ଏକ ପ୍ରଥା ରହିଛି ଦୀପାବଳିରେ ପେଚା ବଳିଦାନ ଦେଲେ ମାଆ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ କାଳି ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଆଉ ଖୁସି ହୋଇ ଅପାର ଧନ-ବୈଭବ ଦିଅନ୍ତି। ସେଥିପାଇଁ ମୋତିଲାଲ୍ ଆଜି ୫୦,୦୦୦ଟଙ୍କା ଦେଇ ଏକ ଧଳା ଓଲା ପେଚା ଆଣିଛି।

ସମୟ ରାତି ୧୦ଟା। ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥ ଓ ତାଙ୍କର ଶିଷ୍ୟମାନେ ପୂଜା ବିଧି ପାଇଁ ସବୁ ଯୋଗାଡିଲେ। ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ମଣ୍ଡଳ କାଟିଲେ। ମାଆ କାଳି ଯନ୍ତ୍ର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ମଣ୍ଡଳ ଚାରିପଟେ ଲାଲ୍, କଳା ଓ କୃଷ୍ଣକଳା ରଙ୍ଗର ରଙ୍ଗୋଲି ରେ ରଞ୍ଜିତ କଲେ। ତାରି ଉପରେ ଲେମ୍ବୁ ସୁସଜ୍ଜିତ କରି ରଖିଲେ। ଲେମ୍ବୁ ଗୁଡ଼ିକ ରେ ସିନ୍ଦୂର ଟୋପାଏ ଲେଖାଏଁ ଲଗାଇଲେ।ଘର ଚାରି ପଟରେ ଶ୍ମଶାନ ଭସ୍ମରେ ଗାର କଟାଗଲା। ଏକ ସୁନାଢାଳରେ ଗଙ୍ଗା ପାଣି ରଖି, ଆମ୍ବ ପତ୍ରବୁଡାଇ ରଖାଗଲା। ତା ଉପରେ ଏକ ତିନି ଆଖି ବିଶିଷ୍ଟ ନାରିକେଳ ରଖାଗଲା। ନାରିକେଳଟିକୁ ଅଷ୍ଟଗନ୍ଧ ଚନ୍ଦନ, ହଳଦୀ ଓ ସିନ୍ଦୂର ଟିକା ଲଗାଗଲା।

ସମୟ ରାତି ୧୧ଟା। ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ନଗ୍ନ ହୋଇ କୂପ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କଲେ। ନଗ୍ନ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସି ମାଆ କାଳି ଆଗରେ ଏକ ଗୋଡ଼ରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଅଧଘଣ୍ଟାଏ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କଲେ। ଏହା ପରେ ନୂତନ କଳା ପାଟ ପିନ୍ଧି ମୁଖ୍ୟ ହୋମ କୁଣ୍ଡ ଆଗରେ ଏକ କୁଶ ଆସନରେ ବସିଗଲେ। ତାଙ୍କ କଳା ମୁଣିରୁ ସବୁ ଜିନିଷପତ୍ର ବାହାର କଲେ। ମୁଣ୍ଡରେ ଶ୍ମଶାନ ଭସ୍ମରେ ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ ଗାର କାଟିଲେ। କିଛି ସମୟ ହାତରେ ହାଡମୁଣ୍ଡମାଳା କୁ ହାତରେ ଧରି ଘଡ଼ଘଡ଼ି ଶବ୍ଦ ପରି କାଳିକା ମନ୍ତ୍ର ପାଠ କଲେ। ଏହାପରେ ଏହାକୁ ବେକରେ ଧାରଣ କଲେ। ହୋମ କୁଣ୍ଡ ଆଗରେ କଙ୍କାଳ ମୁଣ୍ଡକୁ ରଖିଲେ। ମନ୍ତ୍ର ପଢି ପଢି ହାତରେ ଯୁକ୍ତ ଚିହ୍ନ ପରି ଠୁକିଦେଲେ। ଏହାପରେ ଏକ ଅସ୍ଥି ଦ୍ବାରା ଚାରିବଟୁଳି ଘେରାଇଦେଇ ହାଡ଼ ମୁଣ୍ଡକୁ ଠୁକିଦେଲେ। ଛୁରା ଦ୍ବାରା ନିଜ ହାତ କାଟି ରକ୍ତ ଖପୁରୀ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପକାଇଲେ। ପାଖରେ ଥିବା ଝୁଣା ପାତ୍ରରୁ କିଛି ଝୁଣା ଆଣି ଛାଟିଦେଲେ ହୋମ କୁଣ୍ଡ ଭିତରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ହୁତୁ ହୁତୁ ହୋଇ ନିଆଁ ଜଳିଲା ହୋମ କୁଣ୍ଡରେ। ଏହା ପରେ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ରବ୍ଯ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ରେ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରି କରି ସମର୍ପଣ କଲେ। ରାତି ଯେମିତି ବଢ଼ି ଚାଲିଥାଏ ତାଙ୍କର ପୂଜା ସେତିକି ଭୟଙ୍କର ହେଉଥାଏ। ତାଙ୍କ ଆଖି ଧିରେଧିରେ ରକ୍ତିମ ବର୍ଣ୍ଣ ହେବାରେ ଲାଗିଥାଏ। ମନ୍ତ୍ରପାଠ ସେତେ ଜୋର୍ ରେ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଥାଏ। ଆଣିଥିବା ଶ୍ମଶାନ ତୁଳସୀକୁ ଶୁଙ୍ଘି ଦେଲେ , ତାହା ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଶୁଖିକି ଝାଉଁଳି ଗଲା। ଏହା ଦେଖି ମୋତିଲାଲ୍ ଘର ର ଏକ କଣେ ବରଡାପତ୍ର ପରି ଥରୁଥାଏ।

ସମୟ ଘ୧୧.୪୫ମି.। ଭୈରବନାଥ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, "ମୋତିଲାଲ୍! ଓଲା ପେଚାକୁ ବଳି ଦେବାକୁ ଆଣ.. ବଳି ଦେବା ସମୟ ପାଖେଇ ଆସିଲାଣି।" ମୋତିଲାଲ୍ ଥରି ଥରି ପେଚାକୁ ରଖିଥିବା ପିଞ୍ଜରା ସହ ଆଣି ହୋମ କୁଣ୍ଡ ଆଗରେ ରଖିଲେ। ପିଞ୍ଜରା ର ଫାଟକ ଖୋଲି ଭୈରବନାଥ ପେଚାଟିକୁ ଫୁଙ୍କି ଦେଲେ। ଧିରେଧିରେ ପେଚାଟି ବାହାରକୁ ଆସିଲା ଓ ତାନ୍ତ୍ରିକ ର ମୁହଁକୁ ଚାହିଁଲା। ଏକ ଜୋର୍ ରେ ଶବ୍ଦ କରି ତାନ୍ତ୍ରିକ ପାଗଳ ପରି ହସିଲେ। ଏହା ପରେ ପେଚାଟି ଖଣ୍ଡିଉଡା ଦେବାରେ ଲାଗିଲା। ପାତ୍ରରେ ଥିବା ସିନ୍ଦୂର ମୁଠାଏ ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ଭିତରକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ଭୈରବନାଥ। ପେଚାଟି ଭୟରେ ଉଡିଯାଉଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ପିଟି ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲା ଚଟାଣରେ। ସତେ କି ତାକୁ କେହି ଚାବୁକ୍ ରେ ପ୍ରହାର କରୁଛି। ତା'ର ବିକଳ ଆତ୍ମା ଯେପରି ପ୍ରାଣ ପାଇଁ ଛଟ ପଟ ହେଉଛି। ସେ ଯେମିତି ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି, "ପ୍ରଭୁ! ରକ୍ଷା କର ମୋତେ, ଏ ବିପଦରୁ..। ମୁଁ ଓଲା ବୋଲି କ'ଣ ଏ ସମାଜ ମୋତେ ଏପରି ବ୍ୟବହାର କରିବ!!"

ହଠାତ୍ ରାଗିଯାଇ ଭୈରବନାଥ ପୁଣି ମୁଠାଏ ସିନ୍ଦୂର ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ କୁ ଛାଡିଦେଲେ। କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ, " ଆ.. ମୋ ହାତକୁ ଆ..." । ଆଉ ନିସ୍ତାର ନାହିଁ ତା'ର। ସେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ଚାଲିଗଲା ଭୈରବନାଥର ହାତକୁ। ସେ ଭୟରେ ଥର ଥର ହେଉଥିଲା ତାନ୍ତ୍ରିକ ହାତରେ। ସେ ଯେମିତି କହୁଥିଲା, "ମା' ମୋର ଶେଷ ପ୍ରଣାମ ଗ୍ରହଣ କର। ତୋ ପାଖକୁ ନେଇ ଯା ମୋତେ। ଏ ପାପୀ ମାନଙ୍କୁ ଉଚିତ୍ ଶାସ୍ତି ଦେବୁ ମା'।"

ସମୟ ଠିକ୍ ୧୨ଟା। ଚଟ୍ କରି ମାରିଦେଲେ ଛୁରାଟି ପେଚାର ବେକରେ। ମୁଣ୍ଡଟି ଉଡିଯାଇ ପଡ଼ିଲା ଯଜ୍ଞକୁଣ୍ଡ ଭିତରେ। ଗଣ୍ଡିଟି ଛଟ ପଟ ହେଉଥିଲା ତାନ୍ତ୍ରିକ ହାତରେ। ତାନ୍ତ୍ରିକ ପାଗଳ ପରି ହସି କହି ଚାଲିଲେ, "ମୁଁ ଅଜୟ ହୋଇ ଗଲି। ହାଃ.. ହାଃ.. ହାଃ.."

କଥାରେ ଅଛି, "ଜୀବରେ ଦୟା, ନାମରେ ବିଶ୍ଵାସ;

ଏମାନଙ୍କ ହୃଦେ ସର୍ବଦା ହରି ବାସ।"

ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଅଛି, "ଜୀବହତ୍ୟା ମହାପାପ।" କେତେ ଦିନ ଆଉ ଏମିତି ଅନ୍ଧ କୁସଂସ୍କାର ବଞ୍ଚି ରହିଥିବ ଏ ସଂସାରେ???!!!...

=§§§=

ତାନ୍ତ୍ରିକ ଭୈରବନାଥର ପେଚା ବଳିଦାନ

ପେଚା ବଳିଦାନର ଅନ୍ଧ ବିଶ୍ବାସ