मी मोनिका माझी गोष्ट खूपच दु:ख दायक आहे. माझ्या घरची परिस्थिति हलाखीची होती. मला पण खूप शिक्षणाची आवड होती. म्हणून मी MED ला अँडमिशन घेतली. मला सास रचे लोक छळायचे. पैशासाठी सा सू मनस्ताप द्यायची. दिवस भर काम करुन दमल्यासारखे व्हायचे.

एक दिवशी माझ्या घरी माझी मोठी ताई आली. तिने माझी सर्व अवस्था पाहिली. मी तिला सर्व हातवा-याने सांगितले. या बाबत माझ्या आई ला पण सांगण्याची हिम्मत नव्हती. तरी आई एकदा माझ्या सासरी आल्यावर तिला सर्व समजले. कारण ती आल्यावर माझ्या गादीच़्या घडीत सांप निघाला होता. आईने लगेच २ दिवसात माहेरी बोलवून घेतले. माहेरी MED चा फॉर्म भरला. परीक्षेकरिता आईने खोटे कारण सांगून माहेरी बोलवून घेतले. मी परीक्षा दिली व वापस सासरी गेली. काय करणार लहान बहिण पण होती मग तिचे लग्न अडखळले असते.

दिवसामागून दिवस जात होते सासूचे टोमणे कमी होण्याच्या जागी वाढत होते. अशाच एका दिवसाला सासूबाईंनी माझ्या माहेरच़्यांचा बद्दल अनादर शब्द उदगारले. माझा डोके तापले. तरी मी शांततेचा मुखोटा घेतला. चुलीवर पाणी तापत होते ते मी उचलायला गेले तर सासूने माझ्यावर रॉकेल टाकायला सुरुवात केली व काही करण्याआधीच चुलीजवळच्या आगपेटी ची काडी माझ्या बाजूने फेकली. त्यावेळी मी ओरडत होते मला वाचवा मला वाचवा असे म्हणत होते कोणीही मला वाचवायला आले नाही. माझ्या नणंदेच्या मुलाने मला वाचवायचा प्रयत्न केला पण तो निष्फळ झाला. कारण तो लहान होता. मी माझा जीव जात असताना पाहून मी ढोपरापासून शेवटचा नमस्कार त्या घराला केला व माझा जीव गेला.

का हे माझ्यासोबत ठिक झाले ? एक निष्पाप मुलीचा जीव घेऊन असे लोक स्वत:ला शिक्षित कसे सांगतात हे मला कळत नाही. आज ही माझी आत्मा त्या अन्यायाची दाद मागत आहे. सासरच़्याना तर शिक्षा झाली पण मी आज ही माझ्या त्या स्वप्नाला पूर्ण करायची वाट पाहत आहे.

©®
- अभिलाषा देशपांडे

छळ

माझ्या स्वलिखित कथासंग्रहातील कथा (उंबरठ्यावर थांबलेली स्वप्ने)