एक दिवस स्वर्गात अवचित घडलं.
झाडून साऱ्या शहिदांना आवतन धाडलं.
नवल करत शहीद सारे जमले.
आजच्या सभेचे निमित्त काय घडले.
मिशीला पीळ भरत चंद्रशेखर आले.
राजगुरू,सुखदेव,भगतसिंग आले.
सभेत आले जेव्हा सुभाषचंद्र.
तेव्हा खूपच व्याकुळ झाले देव इंद्र.
बाल हुतात्म्याचे जेव्हा सभेत झाले आगमन.
इंद्र देवांचे तेव्हा साश्रु झाले नयन.
सभेत आले सावरकर,नेहरू अन गांधी.
झाडून साऱ्या शहिदांची सभेत लागली वर्दी.
सर्वा समोर एकच प्रश्नचिन्ह होतं.
सभेसाठी आज काय विशेष घडलं होतं.
पंचा सावरत महात्माजी उठून उभे राहिले.
आजच्या सभेचे कारण पुसते झाले.
इंद्रदेव आता जास्तच झाले होते गंभीर.
कसं सांगावं त्यांना होत नव्हता धीर.
नेहरूजींनी सुद्धा केला त्यांना आग्रह
तेव्हा इंद्रदेवांनी केला आपला धैर्य संग्रह.
तुम्ही आहात सर्व हुतात्मे पुण्यवान.
देशासाठी केले तुम्ही अर्पण आपले प्राण.
बलिदान आहे तुमचे अनन्य साधारण.
पण उरले नाही त्याचे आता कुणासही भूषण.
ज्यांना केलं तुम्ही बहाल स्वातंत्र्य
.त्यांच्यात आता काही उरलं नाही ताळतंत्र.
प्रत्येकाला लागली आहे सत्तेचीच ओढ.
म्हणून चालत आहे तिच्यासाठी चढा ओढ
.चोहोकडे माजली आहे अराजकता.
नावालाही उरली नाही कुठे नैतिकत
ा.सर्वासमोर आहे फक्त एकच आदर्श.
सत्ता मिळवून करावा स्वतःचा उत्कर्ष.
कुणाच्यात उरला नाही कुणाचा पायपोस.
सत्तेसाठी झाले आहेत सर्वच मदहोश
.सत्तेसाठी चालत आहे जातीचे राजकारण.
घातपात घडवल्या जातो विनाकारण.
तुमच्या हौतात्म्याची त्यांच्यात उरली नाही कृतज्ञता.
एक जात सर्वात भरली आहे कृतघ्नता.
एकापेक्षा एक त्यांचे कर्म झालेत हीन.
म्हणून आता तुमचे झाले आहे पुण्य क्षीण.
म्हणून आता तुम्हाला जावं लागेल नरकात.
जागा नाही ऊरली आता तुमच्यासाठी स्वर्गात.
कारण तुम्हीच केलं होतं त्यांना स्वातंत्र्य बहाल.
पण करून टाकले त्यांनी देश आणि जनतेला बेहाल.
कुळाचा उद्धार करतो जसा वारसदार.
तसाच केला आहे त्यांनी तुमचा उद्धार.
शहिदांची दशा ऐकून झाली मोठी करूण.
कारण प्रसंगच होता तसा खूप मोठा दारूण.
सर्वांनी झुकवल्या खाली आपल्या माना.
उत्तराधिकाऱ्यामुळे त्यांची झाली होती कुचंबना.
विचारात पडले होते सारे हौतात्मे.
तळमळू लागले होते त्यांचे आत्मे.
स्वातंत्र्याची होती का आपल्याला भूक.
की हीच होती आपली सर्वात मोठी चूक.
आपल्या कर्माची शहिदांना मिळावी का शिक्षा.
नका करू मित्रहो माझ्या या प्रश्नाची उपेक्षा.
ज्यांनी केलं आपल्याला स्वातंत्र्य बहाल.
व्हावेत का त्यांचे नरकात हाल.
जरा करूया आपण यावर विचार.
कर्म करून चांगले त्यांचा करूया उद्धार
.करूण स्वरात फोडत आहेत हुतात्मे टाहो.
लक्षपूर्वक ऐका त्याला जरा लोक हो.
तपासून पहा जरा आपले अंत:करण.
की तुम्ही सुद्धा त्याला ठेवले आहे तारण.
कवी :- मुकुंद रामकृष्ण पाटील.
पंचम सोसायटी सिंहगड रोड,
नांदेड सिटी पुणे. पिन 411041.
फ्लॅट नंबर C2505.Mo. 9834732834patilmukund05@gmail.com

योगेश्वरी

हौतात्म्यांचा टाहो