"ଧ୍ରୁବ! ତାକୁ ଛୁଅନି...." ହଠାତ୍ ଶୁଣାଯାଇଥିବା ସେହି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱର ଜଙ୍ଗଲର ନିରବତାକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲା। ଧ୍ରୁବ ଚମକି ପଛକୁ ବୁଲିଲା। ଗଛମାନଙ୍କ ମଝିରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବୟସ ଅଧିକରେ କୋଡ଼ିଏ କିମ୍ବା ଏକୋଇଶ ବର୍ଷ ହେବ। ତାଙ୍କ ଚେହେରାରେ ଅଜବ ଶାନ୍ତି ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେହି ଶାନ୍ତିର ଆଡ଼ରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା ଏକ ଗଭୀର ରହସ୍ୟ। ଛୋଟ କଳା କେଶ, ଗୋଲାକାର ଚଷମା ଏବଂ ସଂଯମୀ ମୁହଁ ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଲଗା କରୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖି ଦୁଇଟି ଅସାଧାରଣ ଭାବରେ ସ୍ଥିର ଥିଲା। ଯେପରି ସେ ଏମିତି ଅନେକ ଘଟଣା ଦେଖିସାରିଛନ୍ତି ଯାହା ସାଧାରଣ ମଣିଷ କଳ୍ପନା ମଧ୍ୟ କରିପାରିବ ନାହିଁ।

ଧ୍ରୁବ ଅନୁଭବ କଲା, ଏହି ଯୁବକଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ କିଛି ଅଲଗା ଅଛି। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟ ଲାଗୁନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଅଜାଣତରେ ସମ୍ମାନ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥିଲା। ସେ ଯୋଦ୍ଧା ଭଳି ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ, ତଥାପି ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତି ଥିଲା ଯାହାକୁ ଶବ୍ଦରେ ବୁଝାଇବା କଷ୍ଟକର। ତାଙ୍କ ନଜର ସିଧା ସେହି କଳା ପଥର ଉପରେ ଥିଲା। ଲାଗୁଥିଲା, ସେ ପଥରକୁ ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ। ଲାଗୁଥିଲା, ସେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ପଥରର ଫାଟ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେଉଥିଲା। ଭିତରୁ ବାହାରୁଥିବା ନୀଳ ଆଲୋକ ସମଗ୍ର ଜଙ୍ଗଲକୁ ଅଜବ ଆଭାରେ ଭରିଦେଉଥିଲା। ସେହି କଳା ହାତଟି ମଧ୍ୟ ଆହୁରି ବାହାରକୁ ଆସୁଥିଲା। ଯୁବକଙ୍କ ମୁହଁର ଶାନ୍ତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଗମ୍ଭୀରତାରେ ପରିଣତ ହେଲା।

"ନା..." ସେ ଧୀରେ କହିଲେ, "ଏହା ହେବାର ସମୟ ଏଯାଏ ଆସିନଥିଲା।" ଧ୍ରୁବ କିଛି ବୁଝିପାରୁନଥିଲା। ସେ କେବଳ ପଚାରିଲା, "ତୁମେ କିଏ?"

ଯୁବକଟି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ଡାହାଣ ହାତକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଜଣା ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସେହି ଚିହ୍ନ ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଜଳିଉଠିଲା। ଆଲୋକଟି ହଠାତ୍ ଏକ ତରଙ୍ଗ ପରି ପଥର ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିଗଲା।

ଏକ ଭୟଙ୍କର ବିସ୍ଫୋରଣ ହେଲା। ସମଗ୍ର ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିଉଠିଲା। ଗଛମାନଙ୍କ ଶାଖା ଦୋହଲିଗଲା। ପବନ ହଠାତ୍ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ହୋଇଉଠିଲା। ଧ୍ରୁବ ଦୂରକୁ ଛିଟିକି ପଡ଼ିଲା। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତା'ର ଆଖି ସମ୍ମୁଖରେ ସବୁକିଛି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା।

ଯେତେବେଳେ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଉଠିଲା, ସେ ଦେଖିଲା ପଥରଟି ପୁଣି ଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି। ସେହି କଳା ହାତଟି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛି। କିନ୍ତୁ ଯୁବକଟି ଆଣ୍ଠେଇ ପଡ଼ିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଓଠର କୋଣରୁ ରକ୍ତ ବାହାରୁଥିଲା।

ଧ୍ରୁବ ଦୌଡ଼ି ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲା। "ତୁମର କଣ ହୋଇଛି?" ଯୁବକଟି ହାଲୁକା ହସିଲେ। "କିଛି ନୁହେଁ। କେବଳ ତାକୁ ଆଉ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଟକାଇଦେଲି।"

"କାହାକୁ?" ଧ୍ରୁବ ତୁରନ୍ତ ପଚାରିଲା। ଯୁବକଟି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ନଜର ଧ୍ରୁବର ହାତ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସେଠାରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଟି ଏବେ ମଧ୍ୟ ହାଲୁକା ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଖେଳିଗଲା।

"ଅସମ୍ଭବ..." ସେ ଧୀରେ କହିଲେ। "କଣ ଅସମ୍ଭବ?" ଧ୍ରୁବ ପଚାରିଲା । "ଏହି ଚିହ୍ନ" ଏହା ଏତେ ଶୀଘ୍ର ଜାଗ୍ରତ ହେବା କଥା ନୁହେଁ।" ଯୁବକ ଜଣଙ୍କ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ଧ୍ରୁବର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେଉଥିଲା। ଏତେ ସବୁ ଘଟଣା ପରେ ତାର ମନରେ ହଜାର ପ୍ରଶ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା। "ଦୟାକରି ମୋତେ ସତ କଥା କୁହ," ଧ୍ରୁବ କହିଲା। "ତୁମେ କିଏ? ଏହି ଚିହ୍ନ କଣ? ଆଉ ଏହି ପଥର ଭିତରେ କଣ ଥିଲା?" ଧ୍ରୁବ ଏକା ସାଙ୍ଗରେ ପଚାରିଲା ।

ଯୁବକଟି କିଛି କ୍ଷଣ ନିରବ ରହିଲେ। ତାପରେ ଧୀରେ ଉଠି ଠିଆ ହେଲେ ଏବଂ ସିଧା ଧ୍ରୁବର ଆଖିରେ ଚାହିଁ କହିଲେ "ମୋ ନାମ ସ୍ମିତ୍ " ଧ୍ରୁବ ଚୁପ୍ ରହିଲା।

ସ୍ମିତ୍ ପୁଣି କହିଲେ "ଆଉ ମୁଁ ବହୁତ ବର୍ଷ ଧରି ତୁମକୁ ଖୋଜୁଥିଲି " ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟ ଥରିଉଠିଲା। "ମୋତେ?" ଧ୍ରୁବ ପଚାରିଲା ।

"ହଁ। କାରଣ ତୁମେ ସାଧାରଣ ପିଲା ନୁହଁ। ତୁମ ଭିତରେ ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତି ଶୋଇଛି ଯାହା ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ଏହି ଦୁନିଆର ଭାଗ୍ୟ ବଦଳିଯାଇପାରେ।" ସ୍ମିତ୍ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।

ଧ୍ରୁବ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ହଠାତ୍ ଚାରିଆଡ଼େ ଥିବା ପବନ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଗଲା। ସ୍ମିତ୍ଙ୍କ ମୁହଁର ଭାବ ବଦଳିଗଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଧ୍ରୁବର ପଛକୁ ଚାହିଁଲେ। ଧ୍ରୁବ ମଧ୍ୟ ପଛକୁ ବୁଲିଲା।ମାଟିରେ ପଡ଼ିଥିବା ତାର ଛାଇ ଧୀରେ ଧୀରେ ହଲିବାକୁ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବ ନିଜେ ହଲୁନଥିଲା। ଛାୟାଟି ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲା। ତାର ଭିତରେ ଦୁଇଟି ନୀଳ ଆଖି ଖୋଲିଗଲା। ଆଉ ଏକ ଗଭୀର ସ୍ୱର ଜଙ୍ଗଲର ଅନ୍ଧକାରରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା ।

"ସ୍ମିତ୍... ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ମୋତେ ଖୋଜିନେଲ..."। ସ୍ମିତ୍ଙ୍କ ମୁହଁରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ଦେଖାଗଲା। ଏବଂ ଧ୍ରୁବ ବୁଝିଗଲା ତାର ଜୀବନ ଆଉ କେବେ ସାଧାରଣ ରହିବ ନାହିଁ।

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ଅଜଣା ରକ୍ଷକ

ଅଧ୍ୟାୟ ୫