"ରାତିର ଗଭୀରତା ବେଶୀ ନହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଡିସେମ୍ବର ମାସ ର ଅସହ୍ୟ ଶୀତର ପ୍ରକୋପ ଜନଗହଳି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହରର ମୁଖ୍ୟ ରାସ୍ତାକୁ ଫାଙ୍କା କରିଦେଲାଣି। ଦୋକାନ ବଜାର ପଡି ପଡି ଆସିଲାଣି। ସକାଳେ ଅଫିସ ଆସିଲା ବେଳେ ଘରଣୀଙ୍କର ଲମ୍ବା ଚିଠା। ଘର ପାଇଁ କିଛି ଜିନିଷ ନେବାକୁ ପଡିବ।"

"ଅଫିସ୍ ରୁ ଫେରୁ ଫେରୁ ଆଜି ଡେରି ହୋଇଗଲା।ରାତି ପାଇଁ ନନ୍ ଭେଜ ର ବରାଦ। ମାଛ ମାର୍କେଟ ମଟନ୍ ଷ୍ଟଲ୍ ବନ୍ଦ ହୋଇ ଗଲାଣି। ଡ୍ରାଇଭରକୁ ଗାଡ଼ି ଅଟକାଇବାକୁ ଇସରା ଦେଲେ ସରୋଜ ବାବୁ।ଯାଅ -ଅଣ୍ଡା ଚାଓମିନ୍ କିଛି ନେଇ ଆସ।"

"ଚାଓମିନ୍ ଘରଣୀଙ୍କର ଅତି ପ୍ରୀୟ। ସକାଳେ ବ୍ରେକ ଫାଷ୍ଟ ରେ ନହେଲେ ନଚଳେ।"

"ଷ୍ଟ୍ରିଟ୍ ଲାଇଟ୍ ରେ ଗାଡି ପାଖରେ କାହାର ଚଳନ୍ତି ଛାଇ ଦେଖି ସରୋଜ ବାବୁ ମୁହଁ ବୁଲାଇଲେ।"

" ଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶୀର୍ଣ୍ଣ ଶରୀର -ଫୁଙ୍ଗୁଳା ଦେହରେ ଛୋଟ ପିଲାଟିଏ। ହାଡ଼ଭଙ୍ଗା ଶୀତରେ ଦେହଟା ତାହାର ବରଡା ପତ୍ର ପରି ଥରୁଛି।କାନ ତଳକୁ ଲମ୍ବି ଯାଇଥିବା ନୁଖୁରା ବାଳ ଗୁଡିକ ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ରେଣୁ ନିଅନ ଆଲୋକରେ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇ ଚିକ୍ ଚିକ୍ କରୁଛି।ସତେ ଯେପରି ପିଲାଟି ମଙ୍ଗୋଲିଆ କିମ୍ବା ପଶ୍ଚିମ ଇରୋପିୟ ବଂଶୋଦ୍ଭବ। କାନ୍ଧରେ ଓହଳିଛି ବୁଜୁଳିଟିଏ। ଗାଡି ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ ଥରିଲା ଥରିଲା କ୍ଷୀଣ କଣ୍ଠରେ ଆକୁଳ ନିବେଦନ -ଦୁଇ ଦିନହେଲା କିଛି ଖାଇ ନାହିଁ ବାବୁ -ପଇସାଟିଏ ଦିଅ।"

"ସରୋଜ ବାବୁଙ୍କ ମନଟା ଚିଡିଚିଡା ହୋଇ ଉଠିଲା। ଯେଉଁଠି ଟିକେ ରହିଲେ ଏ ବାରବୁଲା ପିଲା ଗୁଡ଼ାକ ମହୁମାଛି ପରି ଘେରି ଯାଉଛନ୍ତି।ଚୋରୀ କରିବାରେ ଏମାନେ ଓସ୍ତାଦ୍।ଆଖିପିଛୁଳାକେ ହାତ ସଫେଇ କରି ଛୁ। କୁଣ୍ଠିତ ମନରେ ପକେଟରୁ ଖୁଚୁରା ପଇସା ଅଣ୍ଡାଳୁ ଅଣ୍ଡାଳୁ ପିଲାଟିକୁ ପଚାରିଲେ -ଏ ପିଲା,ତୋ ନାଁ କଣ?"

" ପିଲାଟି ଥରିଲା ଥରିଲା କଣ୍ଠରେ କହିଲା -ଝିଙ୍ଗା"

"ତୁମ ଘର କେଉଁଠି ?"

"ମୁଇଁ ବାବୁ ନାଇଁ ଜାଣିଛି "

"ତୋ ବାପା ମାଆ କଣ କରନ୍ତି ?"

"ମୋର ବୁଆକେ ମୁଇଁ ନାଇଁ ଯାଣିଛେ।ମାଁ ମୋକେ ଧରି ସହର ଆସିଥେଲା। ମୋର ବୁଆକେ ଖୋ

ଜବା ପାଇଁ। ମୋର ବୁଆ ସହରରେ ରହୁଛେ।ସାରା ସହର ଘୁରି ଘୁରି କେତେ ଖୋଜିଛନ୍ -ନାଇଁ ମିଲା। ଦିନେ ଦିକୁ ମାନେ ମଟର ଗାଡ଼ିରେ ମୋର ମାଁକେ ଘିଞ୍ଚିନେଲେ।କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ପଛେ ମୁଁ ଧାବିଡିଲି।ମୋର ମାଁକେ ମୁଇଁ ଆଉ ନାଇଁ ପାଇଁ।"

"କୋହଭରା କଣ୍ଠରେ ଏହା କହିଲା ବେଳକୁ ତା ଆଖିରୁ ଲୁହ ଗୁଡ଼ାକ ଟପ୍ ଟପ୍ ହୋଇ ତଳକୁ ନିଗାଡି ପଡୁଥାଏ।"

"ସରୋଜ ବାବୁଙ୍କ ମନରେ କାହିଁକି ସମବେଦନା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ପିଲାଟିକୁ କହିଲେ - ତୁ ଆମ ଘରେ ରହିବୁ?

ସବୁଦିନେ ପେଟପୂରା ଖାଇବାକୁ ମିଳିବ। ବୋଲହାକ ଟିକେ କରିବୁ।"

ପିଲାଟି ସରୋଜ ବାବୁଙ୍କ ମୁହଁ କୁ ବଲ ବଲ ଚାହିଁ ମୁଣ୍ଡ ଟୁଙ୍ଗାରିଲା।"

"ଡ୍ରାଇଭର ବରାଦ ମୁତାବକ ଜିନିଷପତ୍ର ଧରି ଫେରି ଆସିଲା।ପଛ ସିଟ ରେ ପିଲାଟିକୁ ବସାଇବା ପାଇଁ ସରୋଜ ବାବୁ କହିଲେ।ଗାଡି ଚାଲିଲା କ୍ବାଟର ଅଭିମୁଖେ।"

"ବରାଦ ମୁତାବକ ଜିନିଷ ଆସି ନଥିବାରୁ ଶ୍ଯାମଳୀ ଦେବୀ ଯାହା ଖପ୍ପା ହୋଇ ହୋଇ ଥାଆନ୍ତେ, କିନ୍ତୁ ପିଲାଟିକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୋଇଗଲେ।ଯହା ହେଉ, ଚାକର ପିଲାଟେ ଘରକୁ ଆସିଛି।କାମର ବୋଝ ଟିକେ କମିଯିବ।"

"ସରୋଜ ବାବୁ ଡ୍ରାଇଭର କୁ ବରାଦ କଲେ, ଗ୍ୟାରେଜ ଘର ପାଖ ଟୁଙ୍ଗି ଘରଟାରେ ଥିବା ଫଟା ଟାୟାର,ତେଲ ଡ୍ରମ ଗୁଡିକୁ ସାଇଡ କରି,ଏ ପିଲାଟି ରହିବା ପାଇଁ ଟିକେ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦିଅ। ପିଲାକୁ ଖାଇବାକୁ ଦେବାକୁ ଶ୍ୟାମଳୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ନିର୍ଦେଶ ଦେଲେ।"

"ସବୁଦିନେ,ରାତି ପାହିଲା ଠାରୁ ରାତି ଯାଏ -ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କ ଘନ ଘନ ବରାଦ ଘର ଓଳା,ବାସନ ସଫାକର , ବଗିଚା ରେ ପାଣି ଦେ, ଲୁଗା ପଟା ସଫାକର , ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି। ଯେପରି ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ନିଃଶ୍ବାସ ମାରିବା ପାଇଁ ସମୟ ନାହିଁ।"

"ଝିଙ୍ଗା ମନଦୁଃଖ କରେ ନାହିଁ। ଯାହା ହେଉ ପେଟ ପୁରା ଗଣ୍ଡେ ଖାଇବାକୁ ମିଳୁଛି।"

" ଦିନେ ଦିନେ ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କ ମଗଜକୁ ରକତ ଚଢେ-ଜିନିଷପତ୍ର ଫିଙ୍ଗା ଫୋପଡା କରନ୍ତି। ସେଦିନ ବାବୁ ନଖାଇ ଅଫିସ କୁ ଯାଆନ୍ତି।"

ଦିନେ ଦିନେ ବାବୁଆଣୀଙ୍କ ଝିଙ୍ଗା ପ୍ରତି ଶରଧା ବଢେ। ପ୍ଲେଟ୍ ରେ ଥିବା ବଳକା ଖାଦ୍ୟ ଝିଙ୍ଗାକୁ ପରଷି ଦିଅନ୍ତି।ବୁଝାଇ କହନ୍ତି -ବୁଝିଲୁ ଝିଙ୍ଗା,ଏତ ମହରଗ ଯୁଗ। ଜିନିଷପତ୍ର ଦର ଆକାଶଛୁଆଁ। ଏଗୁଡିକ ନଷ୍ଟ କରିବା କାହିଁକି?"

"ଝିଙ୍ଗା ମନେ ମନେ ଭାବେ, ହୋଟେଲ ପଛ ନର୍ଦ୍ଦମା ଠାରୁ ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କ ଅଇଁଠା କଣ ଖରାପ ଯେ!ଆଇଁଷ ହେଲେ ଭାଗ ପଡ଼େ ନାହିଁ।"

"ବେଳେ ବେଳେ ତା ମାଆ କଥା ମନେ ପଡେ, ଏକୁଟିଆ ବସି ଲୁହ ଗଡାଏ।"

"ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କ ନଜର ପଡ଼ିଲେ ପଛ ଆଡ଼ୁ ଗୁମ୍ କରି ଗୋଇଠା ଟାଏ ପଡ଼େ।ଏଇନେ ଗିଳିଲୁ,ସକଉଛୁ କାହିଁକି?"

"ମାଆ ବିନା ଆଉ କେହି କଣ ଜାଣିପାରେ ସନ୍ତାନର ଦୁଃଖ!ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କୁ କିଛି କହେନା,ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି ନିରବରେ ଉଠିଯାଏ।"

"ଝିଙ୍ଗା ପ୍ରତି ଶ୍ଯାମଳୀ ଙ୍କ ଉଗ୍ର ବ୍ୟବହାର ସରୋଜ ବାବୁ ଆଖିରେ ଦେଖନ୍ତି। ପ୍ରତିବାଦ କରି ପାରନ୍ତି ନାହିଁ।ମନେ ମନେ ଭାବନ୍ତି,ଏଇଥି ପାଇଁ ବୋଧେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ କୋଳକୁ ବିବାହ ର ଦଶବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ପିଲା ବକଟେ ଦେଲେ ନାହିଁ। ଯିଏ ମାଆ ହୋଇ ନାହିଁ,ସେ କଣ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ପିଲାର ମନର କଥା ବୁଝି ପାରିବ?"

" ସରୋବାବୁଙ୍କ ଘରେ ଝିଙ୍ଗାକୁ ବରଷେ ପୂରିଲାଣି।ପଢୁଆଁ ଅଷ୍ଟମୀ ରେ ବାବୁ ତା ପାଇଁ ନୂଆ ପେଣ୍ଟ ସାର୍ଟ ହଳେ ଆଣି ଦେଇଥିଲେ। ସେଦିନ ଝିଙ୍ଗାର ଖୁସି କହିଲେ ନ ସରେ।କାଳେ ପୁରୁଣା ହୋଇଯିବ, ସଫାକରି ଯତନରେ ରଖେ। ଘରେ ଛିଣ୍ଡା ନେଙ୍ଗୁଟିରେ ଚାଳିଥାଏ। ବଜାର ଗଲାବେଳେ କେବଳ ନୂଆ ପେଣ୍ଟ ସାର୍ଟ ପିନ୍ଧେ।ଝିଙ୍ଗା ପାଠ ପଡ଼ିନାହିଁ, ଦୋକାନୀ କୁ ଚିଠା ଦେଖାଇ ଠିକ୍ ଠିକ୍ ଜିନିଷ ନେଇ ଆସେ।କୁନି ପଇସା ଟିଏ ଭୁଲ ହୁଏ ନାହିଁ।"

"ଦିନେ ଝିଙ୍ଗା ଖାଲି ବେଗ ନେଇ ବଜାରରୁ ଫେରିଲା। ମୁହଁଟା ଶୁଖିଯାଇଥାଏ।ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କୁ ଡରି ଡରି କହିଲା,ଚିରା ପକେଟଟାନି,ପଇସା ଗା ମାଆ କେଣେ ହଜିଗଲା।"

‌"ବାବୁଆଣୀ ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପିତ୍ତ ଚଢ଼ିଲା। ପକେଟ୍ ପତ୍ର ଅଣ୍ଡାଳି ପକାଇଲେ। ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ହେଉନାହିଁ।ପଇସା କାହିଁକି ହଜିବ?ଟଙ୍କେ କି ଆଠଣା ନୁହେଁ,ଶହେ ଟଙ୍କା। କେଉଁଠି ଲୁଚାଇ ରଖିଛି।ନିପଟ ଚୋରଟାଏ।ପଇସା ପ୍ରତି କାହାର ଲୋଭ ନାହିଁ?ଚାଲ -ଚାଲ,ତୋ ରହିବା ଘରକୁ।"

"ଶ୍ୟାମଳୀ ଦେବୀ ଚାରିଆଡ଼େ ଅଣ୍ଡାଳି ପକାଇଲେ। ନାହିଁ - କେଉଁଠି ନାହିଁ।ଫିଠା -ଫିଟା,ତୋ ଗଣ୍ଠୁଲି ଫିଟା।"

" ଗଣ୍ଠୁଲି ଫିଟିଲା ପରେ ଶ୍ୟାମଳୀ ଦେବୀ ଯାହା ଦେଖିଲେ, ସେଥିରେ ତାଙ୍କ ଆଖି ଖୋସି ହୋଇଗଲା। କୁମ୍ଭ ବସା ନୂଆ ପାଟ ଶାଢ଼ୀଟାଏ, ଛୋଟ ଡବାରେ ଅଛି ସୁନା ମୁଦି ଟିଏ।"

"ବଡ଼ ପାଟିରେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ,ଆସହେ ଆସ,ଦେଖିବ ଆସ। ସଫେଇ ଦେଇଥିଲେ କଣନା ଭଲ ପିଲା ଟାଏ।ମଉନ ମୁହାଁ, ଯେମିତି କିଛି ଜାଣିନାହିଁ,କାହା ଘରେ କଳକନା ବୁଲେଇଛି। ଯୋଗକୁ ଧରା ପଡ଼ିଗଲା, ନହେଲେ ମୋ ଘରବି ଯାଇଥାନ୍ତା।"

"ଆରମ୍ଭ ହେଲା ବିଧା, ଚାପୁଡ଼ା, ଗୋଇଠା।କହ -କହ, ଏହାକୁ କେଉଁଠୁ ଚୋରାଇ ଆଣିଛୁ।"

"ଝିଙ୍ଗା ଚିତ୍କାର କରି କାନ୍ଦୁଥାଏ। ନାଇଁ ମାଆଁ-ଏଗା ମୁଇଁ ନାଇଁ ଚୋରି କରିଛି।ଏଗା ମୋର ମାଆଁର। ମୋକେ ନାଇଁ ମାର। ମୁଇଁ ମରିଯିବି।"

"ଝିଙ୍ଗା ର କାନ୍ଦ ଓ ଶ୍ୟାମଳୀ ଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଶୁଣି ସରୋଜ ବାବୁ ଦଉଡି ଆସିଲେ। କିଛି ଅଘଟଣ ଘଟିଛି ବୋଧେ !"

"ରୁହ ରୁହ, ପିଲାଟାକୁ କାହିଁକି ମାରୁଛ?"

"ମାରିବି ନାହିଁ,ସତ କଥା ନକହିଲା ଯାଏଁ ପିଟୁଥିବି।ଦେଖ -ଦେଖ,ଏ ପାଟଶାଢୀ ଏ ମୁଦିକୁ।ଆଣିଲା କେଉଁଠୁ? ତାହାରି ଗଣ୍ଠୁଲି ରୁ ବାହାରିଲା। ଏଡିକି ଟିକିଏ ମେଞ୍ଚଡ ଟୋକା,ଆଜିଠୁଁ ଏହାର ବହପ ଦେଖ "

"ମୁଦି ଓ ଶାଢ଼ୀ ଦେଖି ସରୋଜ ବାବୁଙ୍କ ପାଦତଳୁ ପୃଥିବୀ ଟା ଯେପରି ଖସି ପଡ଼ିଲା।ଶୀତ ଦିନେ ମୁହଁରୁ ଝାଳ ଗୁଡ଼ାକ ଟପ୍ ଟପ୍ ହୋଇ ତଳକୁ ନିଗାଡି ପଡ଼ିଲା।ଦଶ ବର୍ଷ ତଳର ସ୍ମୃତି ଗୁଡ଼ାକ କ୍ଷଣକ ମଧ୍ୟରେ ଚେଇଁ ଉଠିଲା।ନିଜେ କିଣିଥିବା ପାଟଶାଢୀ,ବରାଦରେ ତିଆରି କରିଥିବା କଟକୀ ତାରକସି ମୁଦି,ମଝି ଚକ୍ରବଳୟ ମଧ୍ୟରେ ଇଂରାଜୀ ଅକ୍ଷର "s"ଏବେବି ମନରୁ ଲିଭି ନାହିଁ।ଜୁଲିଆର ହସ ହସ ମୁହଁ ଟା ନାଚି ଉଠିଲା। କଳାହାଣ୍ଡି ର ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରଥମ ନିଯୁକ୍ତି। ସେହି ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ଦୁଲିଆ ଥିଲା ଯେପରି ଏକ ପାହାଡି ଝରଣାଟିଏ।ମନ ଖୁସିରେ ସାକାଳୁ ସଞ୍ଜ ଯାଏ ଘୁରି ବୁଲୁଥିଲା ପାହାଡ଼ କୋଳରେ। ଦେହରେ ଷୋଳ ବସନ୍ତ ର ରୂପର ସମ୍ଭାର। ଛଳନାର ସେହି ପାହାଡି କନ୍ୟା ର ସରଳ ଗତି କୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲେ ନିଜେ ସରୋଜ ବାବୁ।ପାହାଡି ଦେବତାକୁ ସାଖି ରଖି ମଥାରେ ପିନ୍ଧାଇ ଦେଇଥିଲେ ବିବାହ ସିନ୍ଦୂର।ଲେଉଟି ଆସିବାର ମିଥ୍ୟା ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ ସବୁ ଦିନ ପାଇଁ ଅଣ ଲେଉଟା ଫେରି ଆସିଲେ ସହରକୁ।"

"ଏହା ଯେ "ଅଜାଗା ଘାଆ,"ନା ନିଜେ ଦେଖିପାରୁଛନ୍ତି,ନା ଶ୍ୟାମଳୀ ଙ୍କୁ କହି ପାରୁଛନ୍ତି।

ଅଜାଗା ଘାଆ

କ୍ଷୁଦ୍ର ଗଳ୍ପ