ରାଉରକେଲା ଯିବାର ଅନୁଭୂତିଟି ଟିକେ କାହିଁକି କେଜାଣି ଅଲଗା ଲାଗୁଥିଲା ଏଥର..

ଯାଇଛି ଆଗରୁ ଥରେ ନୁହେଁ, ଦି ଥର ନୁହେଁ, ବହୁ ଥର..

ଭାବୁଥିଲି ସେଇତ ବୋଉ ମୋ'ର, ସେଇ ତ ଭାଇ ମୋ'ର, ସେଇ ତ ଭାଉଜ ମୋ'ର, ସେଇ ତ ପୁତୁରା ମୋ'ର..

ତା ହେଲେ ନୂଆ କ'ଣ ଥିଲା ଏଥର..

ସେଇ ପୁରୁଣା ସହର, ସେଇ ପୁରୁଣା ଘର ମୋ'ର..

ତା ହେଲେ କାହିଁକି ବଦଳିଗଲା ୟେ ଅନୁଭବ ମୋ'ର ..

ବୋଉ ଟିକୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗେ, ଏଇତ ବୋଉ ମୋ'ର..

ଅଛି ସମସ୍ତଙ୍କର, ଅଛି ବି ମୋ'ର, ସେଇ ସ୍ନେହ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରା ହୃଦୟ ସବୁ ବୋଉ ମାନଙ୍କର..

ନୂଆ କଥା ଅବା କ'ଣ ଏଥର..

ମୁଁ ଆଇଁଷ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ସାରିଲିଣି ଜାଣି ମଧ୍ୟ,

ନଦୀ ମାଛ ରାନ୍ଧି ମୋତେ ପଚାରିଲା, " ଆଉ ମୁଁ ରାନ୍ଧିଚି, ଖାଉନୁ ଟିକେ"

କେତେ ଯେ ମନକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ପଡ଼ିଲା, ହିସାବ ନାହିଁ ତା'ର..

ମୁଁ ଶାଗ ପ୍ରିୟ ବୋଲି, କେତେବେଳେ କଳମ, କେତେବେଳେ ସୁନୁସୁନିଆ, କେତେବେଳେ ଲେଉଟିଆ ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ସଜନା ଶାଗର ଭଜା ତା'ର..

ପାଚିଲା ଆମ୍ବ ଖାଇ ନଥିବି, ଏମିତି ଗୋଟେ ଦିନ ଯାଇନି ମୋ'ର,

ବାଡିତୋଳା ବାଇଗଣ ଭର୍ତା, ବଡ଼ିଚୁରା,

ସେ ନାନା ପ୍ରକାରର ପିଠାପଣା, ଆହା ଛୁଟି ଟା ଜମିଲା ଏଥର..

ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳୁ ଭଣଜାମାନଙ୍କୁ ନେଇକି ଡ୍ରାଇଭ୍ ରେ ବାହାରିଯାଉଥିଲା ଭାଇ ଟି ମୋ'ର..

ଆଉ ଫେରିଲା ବେଳକୁ ଫୋନ୍ କରିକିି ପଚାରିବ " କଣ ଖାଇବା ପାଇଁ କିଛି ଆସିବ କି ତୋ'ର"..

କେତେବେଳେ ଉପମା, ତ କେତେବେଳେ ଚକୁଳି ପିଠା, କେତେବେଳେ ଇଡଲି, ତ ଆଉ କେତେବେଳେ ପରଟା ଆଳୁ ଭଜା,

ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଆୟୋଜନ କରେ ଭାଉଜ ମୋ'ର..

ସେ ଲୁଡୋ, କ୍ୟାରମ, ଚେସ ଖେଳ ପୁତୁରା ମାନଙ୍କର..

ସେ ଫାଇଟିଂ ବଡ଼ମାନଙ୍କ ସହିତ ମୋ ସାନ ପୁତୁରା ର..

ଆମେ ଫେରି ଆସିଲା ବେଳକୁ ତାର ମନ ଦୁଃଖ, ମନେ ପଡେ ମୋର..

ଅବଶ୍ୟ ପୂର୍ବଥରରୁ ସେମିତି କିଛି ଅଲଗା ନ ଥିଲା ଏଥର..

କିନ୍ତୁ ଜାଣିନି କାହିଁକି ହୃଦୟ ଟା ଭାରିଭାରି ଲାଗୁଥିଲା ଏଥର..

ମନ ଟି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଭବିଷ୍ୟତକୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲା ଏଥର..

ଧିରେ ଧିରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚାଲିଯିବା..

କିନ୍ତୁ ଥିବ ଏଇ ସହର, ଥିବ ଏଇ ଘର..

ବୋଧ ହୁଏ ମନଟିକୁ ଟିକେ ଅନୁଭଵୀ କରିଦେଇଥିଲା ସୋପାନ ବୟସର..

ଆଉ ଅନୁଭୂତିଟିକୁ ନିଆରା କରିଦେଇଛି ହୁଏତ ସେ ଭବିଷ୍ୟତର ଅଜଣା ଡର....

ଅଦେଖା ଭବିଷ୍ୟତ ର ଅଜଣା ଡର