ଶୂନ୍ୟ ଜଗତର ନିରବତା ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ବିଶାଳ ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେଉଥିଲା। ତାହାର ଭିତରୁ ବାହାରୁଥିବା କଳା ଧୂଆଁ ସାଧାରଣ ଧୂଆଁ ନଥିଲା ସେ ଯେଉଁ ଜିନିଷକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲା, ତାହାର ଆଲୋକ, ଶକ୍ତି ଏବଂ ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ଗିଳି ଦେଉଥିଲା। ବିକ୍ରାନ୍ତ ସାମ୍ନାକୁ ବଢ଼ି ଧ୍ରୁବକୁ ନିଜ ପଛରେ ରଖିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସେହି ଭୟ ଦେଖାଗଲା, ଯାହାକୁ ସେ ଏତେ ବର୍ଷ ଧରି ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ।ଧ୍ରୁବ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା ଯେ ତାର ଶରୀର ଭିତରେ କିଛି ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଛି। ହାତରେ ଥିବା ରହସ୍ୟମୟ ଚିହ୍ନ ଏବେ ନୀଳ ନୁହେଁ, ଗଭୀର କଳା ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିଲା।

ସେହି ଆଲୋକର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ପନ୍ଦନ ସହିତ ତାର ମନରେ ଅଜଣା ସ୍ମୃତି ଫେରିଆସୁଥିଲା। ସେ କୌଣସି ବିଶାଳ ସଭା, ରାଜସିଂହାସନ ଏବଂ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସବୁକିଛି କୁହୁଡ଼ି ପରି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା।"ବିକ୍ରାନ୍ତ..." ଧ୍ରୁବ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲା, "ସେ କିଏ? ଯାହାର ସ୍ୱର ମୁଁ ଶୁଣୁଛି , କାହିଁକି ମୋତେ ଲାଗୁଛି ଯେ ମୁଁ ତାକୁ ଜାଣିଛି?"

ବିକ୍ରାନ୍ତ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ। କିଛି କ୍ଷଣ ସେ ଚୁପ୍ ରହିଲେ, ଯେପରି ସେହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଭୟ କରୁଥିଲେ। ଶେଷରେ ସେ କହିଲେ, "ତାର ନାମ କାଳାନ୍ତକ "ଏହି ନାମ ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଜଗତ ଥରିଉଠିଲା। ଦୂରରେ ଥିବା ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଭିତରୁ ହଠାତ୍ ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ହସ ଶୁଣାଗଲା। ଲାଗିଲା, ଯେପରି ସେହି ନାମକୁ ନିଜେ ଅନ୍ଧକାର ସ୍ୱୀକାର କରିନେଇଛି।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ପୁଣି କହିଲେ, "କାଳାନ୍ତକ କୌଣସି ମଣିଷ ନୁହେଁ। ସେ ଜନ୍ମ ନେଇନଥିଲା, ତାକୁ କେହି ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ କରିନଥିଲେ। ଯେତେବେଳେ ସୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଘୃଣା, ଲୋଭ ଏବଂ ପ୍ରତିଶୋଧର ଜନ୍ମ ହେଲା, ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଭାବନାମାନେ ମିଶି ଏକ ଚେତନା ସୃଷ୍ଟି କଲେ। ସେହି ଚେତନା ହିଁ କାଳାନ୍ତକ। ସେ କେବେ ଶରୀରରେ ବନ୍ଧା ନଥାଏ। ସେ କେବଳ ଧ୍ୱଂସ ଚାହେଁ।"ଧ୍ରୁବ ନିରବରେ ଶୁଣୁଥିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତ କହିଲେ, "ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ବେ କାଳାନ୍ତକ ଅକ୍ଷଧାମ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିଲା। ପଞ୍ଚଭୂତର ପାଞ୍ଚ ରକ୍ଷକ ତା ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କାଳାନ୍ତକକୁ ପରାସ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ। କାରଣ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହରାଇହେବ ନାହିଁ।""ତା'ପରେ?" ଧ୍ରୁବ ପଚାରିଲା। ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ ଦୁଃଖ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଗଲା। "ତାପରେ ତୁମେ ଆସିଥିଲ..." ବିକ୍ରାନ୍ତ କହିଲେ ।

ଧ୍ରୁବର ଛାତି ଧଡ଼କି ଉଠିଲା। "ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ...""ହଁ," ବିକ୍ରାନ୍ତ ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ। "ତୁମେ ଷଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱର ଶକ୍ତି ବ୍ୟବହାର କରି କାଳାନ୍ତକକୁ ଏହି ଶୂନ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ କରିଥିଲ। କିନ୍ତୁ ସେହି ଯୁଦ୍ଧର ମୂଲ୍ୟ ବହୁତ ବଡ଼ ଥିଲା। ତୁମେ ନିଜର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ ସ୍ମୃତି ଏବଂ ନିଜର ପରିଚୟ ହରାଇଦେଇଥିଲ। ତୁମକୁ ମଣିଷ ରୂପରେ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଯାଇଥିଲା, ଯାହାଫଳରେ କାଳାନ୍ତକ କେବେ ତୁମକୁ ଖୋଜି ପାରିବ ନାହିଁ।"

ଧ୍ରୁବର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ତାର ମନରେ ଅଜଣା ଏକ ଶୂନ୍ୟତା ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା, ସେ ନିଜ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସତ୍ୟର ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇଛି।ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ବିଶାଳ ଦ୍ୱାରରେ ଆଉ ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ବିସ୍ଫୋରଣ ହେଲା। ପଥର ଖଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଚାରିଆଡ଼େ ଉଡ଼ିଗଲା। ଫାଟ ଏତେ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା ଯେ ତାହାର ଭିତରେ ଏକ ବିଶାଳ ଛାୟା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ଛାୟା ଦୁଇ ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲା।ତାର ଉଚ୍ଚତା ପ୍ରାୟ ଦଶ ଫୁଟ୍ ଥିଲା। ସମଗ୍ର ଶରୀର କଳା ଧୂଆଁରେ ଗଠିତ। ଆଖି ଦୁଇଟି ଜଳନ୍ତା ଅଙ୍ଗାର ପରି ଲାଲ। ମୁଣ୍ଡରେ ଭଙ୍ଗା ମୁକୁଟ, ହାତରେ ଏକ ବିଶାଳ କଳା ଖଣ୍ଡା, ଯାହାର ଧାରରୁ ଅନ୍ଧକାରର ବିନ୍ଦୁ ଝରୁଥିଲା। ସେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପରେ ଦେଖାଦେଲା। ସେ ହସିଲା। "ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ..."ତାର ସ୍ୱରରେ ଘୃଣା ଓ ବ୍ୟଙ୍ଗ ଥିଲା। "ମୁଁ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲି।" ଧ୍ରୁବର ହାତରେ ଥିବା ଚିହ୍ନ ହଠାତ୍ ଜଳିଉଠିଲା। କାଳାନ୍ତକ ହସି କହିଲା "ଚାଲ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଆମର ଅଧୂରା ଯୁଦ୍ଧ।"

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ଅନ୍ଧକାାରର ସମ୍ରାଟ

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୧