ସେ ରାତିରେ ଧ୍ରୁବର ଆଖିକୁ ଆଉ ନିଦ ଆସିଲା ନାହିଁ। ବିଛଣାରେ ଶୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା ମନରେ ବାରମ୍ବାର ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଘୁରି ବୁଲୁଥିଲା ଲମ୍ବା କଳା ଛାୟା, ଚମକୁଥିବା ଦୁଇଟି ଆଖି ଆଉ ସେହି ଅଜଣା ସ୍ୱର.... "ଶେଷରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜି ପାଇଲି..."

ଧ୍ରୁବ ଚାଦର ଭିତରେ ମୁହଁ ଲୁଚାଇ ଶୋଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଭୟ କମୁନଥିଲା। ବାହାରେ ପବନ ବହୁଥିଲା ଏବଂ ଝରକା ପାଖରେ ଥିବା ଗଛର ଡାଳ ଧୀରେ ଧୀରେ ହଲୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ଝରକାରୁ ତିନିଥର ଶବ୍ଦ ଆସିଲା। ଠକ୍... ଠକ୍... ଠକ୍...

ଝରକାରେ କେହି ଯେପରି ଠକ୍... ଠକ୍... କରୁଛି। ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼କି ଉଠିଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଝରକା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ କେହି ନଥିଲେ। କେବଳ ଗଭୀର ଅନ୍ଧାର ତା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲା "ଏସବୁ ମୋ ମନର ଭ୍ରମ..." । ସେ ନିଜକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଧୀରେ ଧୀରେ ତା'ର ଆଖି ଲାଗିଗଲା।

ସେ ନିଜକୁ ଏକ ଅଜଣା ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ଏତେ ଘନ କୁହୁଡ଼ି ଥିଲା ଯେ ନିଜ ହାତ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଚାରିପାଖକୁ ଚାହିଁଲା। ଏ ସ୍ଥାନକୁ ସେ କେବେ ଦେଖିନଥିଲା। ହଠାତ୍ ଦୂରରେ ଏକ କଳା ଆକୃତି ଦେଖାଗଲା, କେହି ଜଣେ ନିରବରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ଗୋଡ଼ ଥରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଡର ଡରି ପଚାରିଲା "କିଏ?..."

କୌଣସି ଉତ୍ତର ଆସିଲା ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆକୃତିଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ତା ଆଡ଼କୁ ଆସିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଆଗକୁ ଆସିବା ସହିତ କୁହୁଡ଼ି ଆହୁରି ଘନ ହେଉଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ପଛକୁ ହଟିବାକୁ ଚାହିଁଲା, କିନ୍ତୁ ପାରିଲା ନାହିଁ। ତା'ର ଗୋଡ଼ ଯେପରି ମାଟିରେ ଜାମ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା।

ଆକୃତିଟି ଆହୁରି ନିକଟକୁ ଆସିଲା। ଆଉ ସେତେବେଳେ ଧ୍ରୁବ ଦେଖିଲା ଦୁଇଟି ଚମକୁଥିବା ଆଖି। ସେହି ଆଖି, ସେହି ଦୃଷ୍ଟି, ସେହି ଭୟ। ଏହା ସେହି ଛାଇ ଥିଲା।ଧ୍ରୁବ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଯାଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଛାୟାଟି କହିଲା "ଭୟ କରନି...." ।

ଧ୍ରୁବ ହଠାତ୍ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା। ସ୍ୱରଟି ଭୟଙ୍କର ନଥିଲା। ବରଂ ଦୁଃଖରେ ଭରି ରହିଥିଲା "ମୁଁ ତୁମର ଶତ୍ରୁ ନୁହେଁ..." । ଧ୍ରୁବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନକ ହୋଇ ଚାହିଁଲା । "ତାହେଲେ କିଏ ତୁମେ..."।
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନିରବତା ଖେଳିଗଲା। ତା'ପରେ ଛାୟାଟି ଧୀରେ କହିଲା "ସମୟ ଆସିଲେ ତୁମେ ଜାଣିପାରିବ..." ।

ହଠାତ୍ ଚାରିଆଡ଼ର କୁହୁଡ଼ି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ମାଟି କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା ଏବଂ ଆକାଶ ରକ୍ତ ପରି ଲାଲ ହୋଇଗଲା।ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ଦେଖାଗଲା। ଦ୍ୱାରଟି ଉପରେ ଅଜଣା ଚିହ୍ନ ଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ସେହି ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା। କାରଣ ସେଗୁଡ଼ିକ ତା'କୁ ଅଜଣା ଲାଗୁନଥିଲା। ଯେପରି ସେ ଆଗରୁ କେଉଁଠି ଦେଖିଛି।

ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ଛାଇଟି ଦ୍ୱାର ଆଡ଼କୁ ଆଙ୍ଗୁଠି ଦେଖାଇଲା। "ସବୁ ଉତ୍ତର ସେଠାରେ ଅଛି..." । ଧ୍ରୁବ ଦ୍ୱାର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା। ଆଉ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦ୍ୱାରଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଭିତରୁ ଏକ ଅଜଣା ନୀଳ ଆଲୋକ ବାହାରିଲା ସେହି ଆଲୋକ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା। ଧ୍ରୁବ ଭୟରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲା।

ହଠାତ୍ ତାର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ହଠାତ୍ ବିଛଣାରେ ଉଠି ବସିଲା। ତାର ଶରୀର ଝାଳରେ ଭିଜିଯାଇଥିଲା। ସକାଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଝରକା ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଭିତରକୁ ଆସୁଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲା "ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା..." । ସେ ନିଜକୁ କହିଲା। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳେ ତା ନଜର ନିଜ ଡାହାଣ ହାତ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଆଉ ତାର ମୁହଁ ଫିକା ପଡ଼ିଗଲା।

ହାତରେ ଗୋଟିଏ ଅଜଣା ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଠିକ୍ ସେହି ଚିହ୍ନ, ଯାହା ସେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିଥିବା ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଥିଲା।ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼କି ଉଠିଲା। ସ୍ୱପ୍ନ... ତାହେଲେ ସତ ଥିଲା କି?

ସେ ଚିହ୍ନକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାଇଲା। ଆଉ ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ତାର କାନ ପାଖରେ ଏକ ଫୁସଫୁସ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା "ଦ୍ୱାର ଖୋଲିବା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଛି..."। ଧ୍ରୁବର ଶରୀରରେ ଏକ ଶିହରଣ ଦୌଡ଼ିଗଲା । କାରଣ ଘର ଭିତରେ ତା ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ନଥିଲେ।

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ରେ....)

ଅନ୍ଧାରର ଆଖି

ଅଧ୍ୟାୟ ୨