ଶବ୍ଦର ସ୍ପନ୍ଦନ: ଅନ୍ଧାରରୁ ଆଲୋକର ଯାତ୍ରା

ଏକ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରେମକାହାଣୀ

ଚରିତ୍ର: ମଧୁସ୍ମିତା (୪୬ ବର୍ଷ) ଓ ସାଇ (୩୯ ବର୍ଷ)

ପରିଚୟ: ଉଭୟ ଲେଖକ ଓ ସାହିତ୍ୟପ୍ରେମୀ

ପୃଷ୍ଠଭୂମି: ସୃଜନୀ ସାହିତ୍ୟର ଭାବନାମୟ ଦୁନିଆ

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଶବ୍ଦରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସମ୍ପର୍କ

କେତେକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ ଆଖିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ, କେତେକ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନିଏ, ଆଉ କେତେକ କାହାଣୀ ଏମିତି ଥାଏ, ଯାହାର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ କେବଳ କିଛି ଶବ୍ଦରୁ। ସେହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଧୀରେ ଧୀରେ ମନର ଗଭୀରତାକୁ ଛୁଇଁଯାଏ, ଅଜଣା ମଣିଷଟିଏକୁ ନିଜର କରିଦିଏ ଏବଂ ଜୀବନର ଶୂନ୍ୟତା ଭିତରେ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ ଜଳାଇଦିଏ।

ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ବୟସ ଛୟାଳିଶ ବର୍ଷ। ଜୀବନର ଅନେକ ଅନୁଭୂତି, ସୁଖଦୁଃଖ, ସଂଘର୍ଷ ଓ ସ୍ମୃତିକୁ ସେ ନିଜ ଲେଖାରେ ଜୀବନ୍ତ କରିବାର କଳା ଶିଖିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଲେଖା କେବଳ ଏକ ଅଭ୍ୟାସ ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ମନର କଥା କହିବାର ଏକ ମାଧ୍ୟମ। ଯେଉଁ କଥା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ କହିବା ସମ୍ଭବ ହେଉନଥିଲା, ସେସବୁ କଥା ସେ କାଗଜ ଉପରେ ଲେଖିଦେଉଥିଲେ।

ଅନ୍ୟପଟେ, ସାଇଙ୍କ ବୟସ ଅଣଚାଳିଶ ବର୍ଷ। ସେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ଲେଖକ। ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଥିଲା ଜୀବନର ବାସ୍ତବତା, ସମ୍ପର୍କର ଜଟିଳତା ଓ ମଣିଷ ମନର ଅକୁହା ଯନ୍ତ୍ରଣା। ସେ ଜାଣିଥିଲେ, ହସୁଥିବା ମୁହଁ ପଛରେ କେତେ ଦୁଃଖ ଲୁଚି ରହିଥାଏ ଏବଂ ନୀରବତା ଭିତରେ କେତେ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ମିଳେ।

ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଜାଣିନଥିଲେ। ଦୁହିଁଙ୍କ ଜୀବନ ଥିଲା ଅଲଗା, ରାସ୍ତା ଥିଲା ଅଲଗା। କିନ୍ତୁ ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତି ଭଲପାଇବା ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସୂତାରେ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲା।

ଦିନେ ସାହିତ୍ୟିକ ଗୋଷ୍ଠୀ ‘ସୃଜନୀ’ରେ ମଧୁସ୍ମିତା ନିଜର ଏକ କବିତା ପୋଷ୍ଟ କଲେ।

କବିତାଟିର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା—‘ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ ଚିଠି’।

କବିତାରେ ସେ ଲେଖିଥିଲେ—

“କେହି ଆସିବ ବୋଲି ମୁଁ ଆଉ ବାଟ ଚାହେଁ ନାହିଁ,

ତଥାପି ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ମନ କାହିଁକି ଝରକା ପାଖକୁ ଯାଏ?

ହୁଏତ ହୃଦୟ ଜାଣେ, ଜୀବନର ସବୁ ଅପେକ୍ଷା ବୃଥା ନୁହେଁ,

କେତେକ ମଣିଷ ଆସିବା ପାଇଁ ହିଁ ଆମେ ଏତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିଥାଉ।”

କବିତାଟି ପଢ଼ି ସାଇଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଅନୁଭବ ଜାଗିଉଠିଲା। ତାଙ୍କୁ ଲାଗିଲା, ଏହା କେବଳ ଜଣେ ଲେଖିକାଙ୍କ କବିତା ନୁହେଁ, ବରଂ ଅନେକ ନୀରବ ହୃଦୟର କାହାଣୀ।

ସେ କବିତା ତଳେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଲେଖିଲେ—

“ଆପଣଙ୍କ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ମନେ ହେଉଛି ହୃଦୟର ଏକ ବନ୍ଦ କୋଠରିର କବାଟ ଖୋଲିଦେଲା। ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଅନୁଭୂତି।”

ମଧୁସ୍ମିତା ମନ୍ତବ୍ୟଟି ପଢ଼ିଲେ। ଅନେକ ଲୋକ ତାଙ୍କ ଲେଖାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସାଇଙ୍କ ମନ୍ତବ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କିଛି ଅଲଗା ଲାଗିଲା। ସେଥିରେ କେବଳ ପ୍ରଶଂସା ନଥିଲା; ଥିଲା ଅନୁଭବ କରିବାର ଏକ ସତ୍ୟ ଚେଷ୍ଟା।

ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—

“ଧନ୍ୟବାଦ। ଲେଖାକୁ ବୁଝିବା ଲୋକ ମିଳିଲେ ଲେଖକର କଲମ ଆହୁରି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠେ।”

ସେହି ଦିନଠାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଦୁଇଜଣ ଲେଖକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋଚନା।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ପରିଚୟରୁ ଆତ୍ମୀୟତା

ପ୍ରଥମେ କଥାବାର୍ତ୍ତା ସୀମିତ ଥିଲା ସାହିତ୍ୟ ଭିତରେ। କେଉଁ କବିତା କିପରି ଲେଖାଯିବ, କେଉଁ ଗଳ୍ପର ଶେଷ କିପରି ହେବ, ଶବ୍ଦର ବ୍ୟବହାର କିପରି ହେଲେ ପାଠକଙ୍କ ମନକୁ ଛୁଇଁପାରିବ—ଏସବୁ ବିଷୟରେ ସେମାନେ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଲୋଚନାର ପରିସର ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଦିନେ ସାଇ ପଚାରିଲେ, “ମଧୁସ୍ମିତା, ଆପଣ ସବୁବେଳେ ଏତେ ଗଭୀର ଭାବନାର କବିତା କିପରି ଲେଖନ୍ତି?”

ମଧୁସ୍ମିତା କିଛି ସମୟ ନୀରବ ରହିଲେ। ତା'ପରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଜୀବନ ମଣିଷକୁ ଅନେକ କଥା ଶିଖାଏ, ସାଇ। କେତେକ ଶିକ୍ଷା ହସିହସି ମିଳେ, ଆଉ କେତେକ ଲୁହର ମୂଲ୍ୟ ଦେଇ ଶିଖିବାକୁ ପଡ଼େ। ମୋର ଲେଖାରେ ସେହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଫୁଟିଉଠେ।”

ସାଇ ଲେଖିଲେ, “ତାହେଲେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ କବିତା ପଛରେ ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ଅଛି।”

“ହଁ, କିନ୍ତୁ ସବୁ କାହାଣୀ କହିହୁଏ ନାହିଁ। କେତେକ କଥା କେବଳ ଅନୁଭବ କରିହୁଏ।”

ଏହି ଉତ୍ତର ସାଇଙ୍କ ମନରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ରହିଗଲା।

ଏବେ ସେ ପ୍ରତିଦିନ ‘ସୃଜନୀ’ରେ ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ନୂଆ ଲେଖା ଖୋଜୁଥିଲେ। ମଧୁସ୍ମିତା ମଧ୍ୟ ସାଇଙ୍କ ଗଳ୍ପ ପଢ଼ୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଥିବା ମାନବିକତା ଓ ସମ୍ପର୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରୁଥିଲା।

ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲେ, ତଥାପି ଶବ୍ଦ ମାଧ୍ୟମରେ ଜଣେ ଅନ୍ୟଜଣଙ୍କ ମନକୁ ଚିହ୍ନିବାକୁ ଲାଗିଥିଲେ।

ଏକ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସାଇ ଲେଖିଲେ—

“କେବେ କେବେ ଭାବୁଛି, ମଣିଷର ପରିଚୟ କ'ଣ ତା'ର ବୟସ, ଚେହେରା ଓ ସାମାଜିକ ସ୍ଥିତିରେ ସୀମିତ? ନା ତା'ର ଚିନ୍ତାଧାରା ଓ ହୃଦୟରେ ତା'ର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ଲୁଚିଥାଏ?”

ମଧୁସ୍ମିତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ—

“ମୋ ମତରେ ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ ତା'ର ବ୍ୟବହାର ଓ ମନରେ ରହିଛି। ବୟସ କେବଳ ସମୟର ହିସାବ, ହୃଦୟର ନୁହେଁ।”

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସାଇ ଅନୁଭବ କଲେ, ଏହି ନାରୀଙ୍କ ଚିନ୍ତାଧାରା ତାଙ୍କ ନିଜ ଭାବନା ସହିତ କେତେ ନିକଟ।

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ନୀରବତାର ଭାଷା

ଦିନ ଗଡ଼ିଚାଲିଲା। ସାତ ବର୍ଷର ବୟସ ବ୍ୟବଧାନ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ କେବେ ଆଲୋଚନାର ବିଷୟ ହେଉଥିଲା। ମଧୁସ୍ମିତା ଛୟାଳିଶ ବର୍ଷର, ସାଇ ଅଣଚାଳିଶ ବର୍ଷର।

କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କ ମନର ନିକଟତା ଏହି ବୟସର ହିସାବକୁ ଅନେକ ସମୟରେ ଅପ୍ରାସଙ୍ଗିକ କରିଦେଉଥିଲା।

ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅନେକ ଦାୟିତ୍ୱ ଥିଲା। ସାମାଜିକ ସମ୍ପର୍କ, ପରିବାରର ଆଶା ଓ ନିଜର ସୃଜନଶୀଳ ଜଗତ—ସବୁକୁ ସମ୍ଭାଳି ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ।

ସାଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱ ଭିତରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହୁଥିଲେ।

ତଥାପି ଦିନର କାମ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଗୋଟିଏ ଅପେକ୍ଷା ରହୁଥିଲା—ଆଜି କିଛି ନୂଆ କଥା ହେବ କି?

ଦିନେ ସାଇଙ୍କ ମନ ଭଲ ନଥିଲା। ତାଙ୍କର ଏକ ଗଳ୍ପକୁ ନେଇ ସାହିତ୍ୟ ମହଲରେ କେତେକ ନକାରାତ୍ମକ ମନ୍ତବ୍ୟ ଆସିଥିଲା। ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଆଘାତ ପାଇଥିଲେ।

ସେ ‘ସୃଜନୀ’ରେ କିଛି ଲେଖିଲେ ନାହିଁ।

ମଧୁସ୍ମିତା ତାଙ୍କ ନୀରବତା ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ। ସେ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଲେ—

“ସାଇ, ଆଜି ଆପଣଙ୍କ କଲମ ଚୁପ୍ କାହିଁକି? ସବୁ ଠିକ୍ ଅଛି ତ?”

କିଛି ସମୟ ପରେ ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

“କେବେ କେବେ ଲାଗେ, ଲେଖିବା ଛାଡ଼ିଦେବା ଭଲ। ମନର କଥା ଲେଖିଲେ ଯଦି ଲୋକେ ଭୁଲ୍ ବୁଝନ୍ତି, ତେବେ ଆଉ ଲେଖିବାର ଅର୍ଥ କ'ଣ?”

ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ମନ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା। ସେ ଲେଖିଲେ—

“ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମନ୍ତବ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ କଲମର ମୂଲ୍ୟ ସ୍ଥିର କରେ ନାହିଁ। ଜଣେ ଲେଖକର ସଫଳତା କେବଳ ପ୍ରଶଂସାରେ ନୁହେଁ, ସତ୍ୟକୁ ଲେଖିବାର ସାହସରେ ରହିଛି। ଆପଣ ଲେଖିବା ବନ୍ଦ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ କାହାର ମନକୁ ଆଲୋକିତ କରିପାରେ, ଏହା ଭୁଲିଯାଆନ୍ତୁ ନାହିଁ।”

ସାଇ ସେହି ବାର୍ତ୍ତାକୁ ବାରମ୍ବାର ପଢ଼ିଲେ।

ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ଆସିଲା। ସେ ବୁଝିପାରିଲେ, କେତେକ ମଣିଷ ଆମ ଜୀବନରେ କେବଳ ଆମକୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଆସନ୍ତି ନାହିଁ; ଆମେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଲେ ଆମକୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ମନେ ପକାଇଦେବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଆସନ୍ତି।

ସେହି ରାତିରେ ସାଇ ଏକ କବିତା ଲେଖିଲେ।

ଶୀର୍ଷକ ରଖିଲେ—‘ନୀରବତାରେ ମିଳିଥିବା ସାଥୀ’।

କବିତାଟି ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କୁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିବାକୁ ତାଙ୍କ ମନ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ସେ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।

କାରଣ ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରୁନଥିଲେ, ଏହି ଅନୁଭୂତିର ନାମ କ'ଣ।

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ମନର ଅକୁହା କଥା

ସମୟ ସହିତ ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ସାଇଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗଭୀର ଆତ୍ମୀୟତା ଗଢ଼ିଉଠିଲା।

ଏବେ ସେମାନେ କେବଳ କବିତା ଓ ଗଳ୍ପ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉନଥିଲେ। ଜୀବନର ଛୋଟଛୋଟ ଘଟଣା, ଦିନର ଅନୁଭୂତି, ମନର ଖୁସି ଓ ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ପରସ୍ପର ସହ ବାଣ୍ଟୁଥିଲେ।

ଦିନେ ମଧୁସ୍ମିତା ଲେଖିଲେ—

“ସାଇ, ଆପଣ କେବେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି କି, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଭିତରେ ରହି ମଧ୍ୟ ମଣିଷ ଏକା ହୋଇଯାଏ?”

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—

“ହଁ। ଆଉ କେବେ କେବେ ଦୂରରେ ଥିବା ଜଣେ ମଣିଷର ଦୁଇଟି ଶବ୍ଦ ଆମକୁ ଏତେ ଆତ୍ମୀୟ ଲାଗେ, ଯେପରି ସେ ଆମ ପାଖରେ ବସିଛି।”

ମଧୁସ୍ମିତା ମନେମନେ ହସିଲେ।

ସେ ଭାବିଲେ, ସାଇଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ ତାଙ୍କ ମନର ଅନେକ ଅକୁହା କଥା ଆପେଆପେ ଶବ୍ଦ ପାଇଯାଏ।

ତଥାପି ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା।

ଏହି ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ସାହିତ୍ୟିକ ଆତ୍ମୀୟତା, ନା ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି?

ସେହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଖୋଜିବାକୁ ଯାଇ ସେ ନିଜକୁ ଅନେକଥର ବୁଝାଇଥିଲେ—ବନ୍ଧୁତାକୁ ବନ୍ଧୁତା ହୋଇ ରହିବାକୁ ଦେବା ଉଚିତ।

କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ଅନୁଭୂତିକୁ କେବଳ ଯୁକ୍ତି ଦେଇ ବୁଝାଇହୁଏ ନାହିଁ।

ସାଇଙ୍କ ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଥିଲା।

ସେ ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ବୟସ, ଅନୁଭବ ଓ ସ୍ୱାଧୀନ ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉଥିଲେ। ସେ କେବେ ଚାହୁଁନଥିଲେ ଯେ ତାଙ୍କ କୌଣସି କଥା ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ମନରେ ଅସୁବିଧା ସୃଷ୍ଟି କରୁ।

ତଥାପି ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଭାବନା ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା।

ସେହି ଭାବନା ଥିଲା—ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ଖୁସିରେ ଖୁସି ହେବା, ତାଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଚିନ୍ତିତ ହେବା ଏବଂ ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ନିଜ ମନର ପ୍ରତିଛବି ଦେଖିବା।

ହୁଏତ ଏହା ପ୍ରେମର ଆରମ୍ଭ ଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ସବୁବେଳେ ଅଧିକାର ଦାବି କରେ ନାହିଁ। କେତେକ ସମୟରେ ଏହା କେବଳ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଉପସ୍ଥିତି ହୋଇ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ।

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରଥମ ସାକ୍ଷାତ

‘ସୃଜନୀ’ ପକ୍ଷରୁ ଏକ ସାହିତ୍ୟ ସମାବେଶର ଆୟୋଜନ କରାଗଲା। ଓଡ଼ିଶାର ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରୁ କବି, ଲେଖକ ଓ ସାହିତ୍ୟପ୍ରେମୀମାନଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇଥିଲା।

ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ସାଇ ଉଭୟଙ୍କୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଲା।

ଖବରଟି ଜାଣିବା ପରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ଅଜଣା ଉତ୍ସାହ ଜାଗିଉଠିଲା।

ଏତେଦିନ ଧରି ଶବ୍ଦରେ ପରସ୍ପରକୁ ଚିହ୍ନିଥିବା ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ ଏବେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ।

ସେହି ଦିନ ସକାଳୁ ମଧୁସ୍ମିତା ନିଜ ପସନ୍ଦର ଏକ ସରଳ ଶାଢ଼ି ପିନ୍ଧି ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ହାଲୁକା ଉତ୍କଣ୍ଠା ଥିଲା।

ସେ ନିଜକୁ ପଚାରିଲେ—ସାଇ କିପରି ଦେଖାଯାଉଥିବେ? ତାଙ୍କ କଥା କହିବାର ଢଙ୍ଗ କିପରି ହୋଇଥିବ? ସେ କ'ଣ ମୋତେ ଦେଖି ସହଜ ଅନୁଭବ କରିବେ?

ଅନ୍ୟପଟେ ସାଇ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଭାବନାରେ ଥିଲେ।

ସଭାସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚି ସେ ବିଭିନ୍ନ ଲେଖକଙ୍କ ସହ ପରିଚିତ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖି ଅଜାଣତରେ ଜଣେ ମଣିଷକୁ ଖୋଜୁଥିଲା।

କିଛି ସମୟ ପରେ ତାଙ୍କ ଫୋନରେ ଏକ ବାର୍ତ୍ତା ଆସିଲା।

“ସାଇ, ମୁଁ ସଭାସ୍ଥଳରେ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି। ଆପଣ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?”

ସାଇ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ। ପ୍ରବେଶଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଜଣେ ମହିଳା ଫୋନ୍ ହାତରେ ଧରି ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ।

ସେ ନିକଟକୁ ଯାଇ ପଚାରିଲେ, “ଆପଣ ମଧୁସ୍ମିତା?”

ମହିଳା ଜଣକ ହସି କହିଲେ, “ଆଉ ଆପଣ ସାଇ!”

ଦୁହେଁ ହସିଦେଲେ।

ସେହି ହସରେ ଥିଲା ଲଜ୍ଜା, ଆନନ୍ଦ ଓ ଦୀର୍ଘଦିନର ପରିଚୟକୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଅନୁଭବ କରିବାର ଏକ ଅଲଗା ଉଷ୍ମତା।

ସେମାନେ ପାଖାପାଖି ବସି ସାହିତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କଲେ। କଥା ହେଉଥିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ଅନୁଭବ କଲେ ଯେ ଅନଲାଇନ୍‌ରେ ଯେଉଁ ସହଜତା ଥିଲା, ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ମଧ୍ୟ ସେହି ସହଜତା ରହିଛି।

କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମର ଶେଷରେ ମଧୁସ୍ମିତା କହିଲେ, “ଆଜି ଲାଗୁଛି, ଆମେ ଯେପରି ବହୁତ ଦିନର ପରିଚିତ।”

ସାଇ ହସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହୁଏତ ଶବ୍ଦ ପୂର୍ବରୁ ଆମକୁ ପରିଚିତ କରାଇଦେଇଥିଲା। ଆଜି କେବଳ ମୁହଁଟିକୁ ଚିହ୍ନିଲୁ।”

ସେହି ଦିନର ସାକ୍ଷାତ ସେମାନଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଏକ ବିଶେଷ ସ୍ଥାନ ନେଇ ରହିଗଲା।

ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରେମର ଅର୍ଥ

ସାକ୍ଷାତ ପରେ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ଆହୁରି ଆତ୍ମୀୟ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଆତ୍ମୀୟତା ସହିତ ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଲା।

ସେମାନେ କ'ଣ ପରସ୍ପରକୁ ଭଲପାଇବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି?

ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସାଇ ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କଲେ। ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ପରେ ସେ କିଛି ସମୟ ନୀରବ ରହିଲେ।

ମଧୁସ୍ମିତା ପଚାରିଲେ, “କ'ଣ ହେଲା ସାଇ? ଆଜି ଏତେ ଚୁପ୍ କାହିଁକି?”

ସାଇ ସାହସ ଜୁଟାଇ କହିଲେ, “ମଧୁସ୍ମିତା, ଆପଣଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ କଥା କହିବି। କିନ୍ତୁ ଆପଣ ମୋ କଥାକୁ ଭୁଲ୍ ବୁଝିବେ ନାହିଁ।”

“କୁହନ୍ତୁ।”

“ଆପଣଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲେ ମୋତେ ଏକ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ମିଳେ। ଆପଣଙ୍କ ଖୁସି ମୋତେ ଖୁସି କରେ, ଆପଣଙ୍କ ଦୁଃଖ ମୋତେ ଚିନ୍ତିତ କରେ। ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ ଏହି ଅନୁଭୂତିକୁ କେଉଁ ନାମ ଦେବି। କିନ୍ତୁ ଏତିକି ଜାଣେ, ଆପଣ ମୋ ପାଇଁ ଜଣେ ବିଶେଷ ମଣିଷ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।”

ଫୋନର ଅନ୍ୟ ପଟେ ମଧୁସ୍ମିତା ନୀରବ ହୋଇଗଲେ।

ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନେକ ଭାବନା ଏକାସାଙ୍ଗରେ ଉଠିଲା। ସେ ସାଇଙ୍କ ଭାବନାକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ନିଜ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବିଶେଷ ଆକର୍ଷଣ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ସେ ଜୀବନକୁ କେବଳ ଭାବନାର ଆଧାରରେ ଦେଖୁନଥିଲେ। ସମ୍ପର୍କର ମର୍ଯ୍ୟାଦା, ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭାବନାକୁ ସେ ସମାନ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ।

ସେ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, “ସାଇ, ଆପଣଙ୍କ କଥା ମୋ ମନକୁ ଛୁଇଁଲା। ଆପଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ ମଣିଷ। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଚାହେଁ, ଆମ ସମ୍ପର୍କ ସତ୍ୟ, ସମ୍ମାନ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ଉପରେ ରହୁ। ଆମେ ଆମ ଅନୁଭୂତିକୁ ବୁଝିବା, ତରବର ହୋଇ କୌଣସି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ନାହିଁ।”

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ବୁଝୁଛି। ଆପଣଙ୍କ ଉପରେ କୌଣସି ଚାପ ପକାଇବା ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନୁହେଁ। ଆପଣଙ୍କ ସମ୍ମାନ ଓ ଆପଣଙ୍କ ନିଷ୍ପତ୍ତି ମୋ ପାଇଁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।”

ସେହି ଆଲୋଚନା ପରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ମନ ହାଲୁକା ହୋଇଗଲା।

ସେମାନେ ବୁଝିଲେ, ପ୍ରେମର ପ୍ରଥମ ପରୀକ୍ଷା ହେଉଛି ନିଜ ଭାବନାକୁ କହିବା ନୁହେଁ; ବରଂ ଅନ୍ୟ ମଣିଷର ଭାବନାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା।

ସପ୍ତମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଅନ୍ଧାରରୁ ଆଲୋକ

କିଛି ସମୟ ପରେ ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଏକ କଠିନ ସମୟ ଆସିଲା। ଅନେକ ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଚିନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ମାନସିକ ଭାବରେ କ୍ଲାନ୍ତ କରିଦେଲା।

ତାଙ୍କ କଲମ ଧୀରେ ଧୀରେ ନୀରବ ହୋଇଗଲା।

ଯେଉଁ ମଧୁସ୍ମିତା ପ୍ରତି ସପ୍ତାହରେ ନୂଆ କବିତା ଲେଖୁଥିଲେ, ସେ ଏବେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି କିଛି ଲେଖିପାରୁନଥିଲେ।

ସାଇ ତାଙ୍କ ନୀରବତା ଅନୁଭବ କଲେ। ସେ ଫୋନ୍ କରି ପଚାରିଲେ, “ଆପଣ ଲେଖୁନାହାନ୍ତି କାହିଁକି?”

ମଧୁସ୍ମିତା କହିଲେ, “ମନରେ ଅନେକ କଥା ଅଛି, କିନ୍ତୁ ଶବ୍ଦ ମିଳୁନାହିଁ। ଲାଗୁଛି, ମୋ ଭିତରର ଲେଖିକାଟି କେଉଁଠି ହଜିଯାଇଛି।”

ସାଇ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତା'ପରେ କହିଲେ, “ମଧୁସ୍ମିତା, ଆଲୋକ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସକାଳ ଆସିବା ବନ୍ଦ ହୁଏ ନାହିଁ। ଆପଣ ଏବେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି, ତାହାକୁ ଲେଖିବାର ଚାପ ନିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ନିଜକୁ ସମୟ ଦିଅନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ଶବ୍ଦ ପୁଣି ଫେରିଆସିବ।”

ସେ ଆହୁରି କହିଲେ, “ଆପଣ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜ ଲେଖାରେ ସାହସ ଦେଇଛନ୍ତି। ଏବେ ନିଜ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ସ୍ନେହ ରଖନ୍ତୁ।”

ସାଇଙ୍କ କଥା ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା।

ସେହି ରାତିରେ ସେ ଡାଏରୀ ଖୋଲିଲେ। ଅନେକ ଦିନ ପରେ କଲମ ଧରିଲେ।

ପ୍ରଥମେ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ଲେଖିଲେ—‘ଆଲୋକ’।

ତା'ପରେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ଧାଡ଼ି—

“ଅନ୍ଧାର ମୋତେ ହରାଇନାହିଁ, କେବଳ ଆଲୋକର ମୂଲ୍ୟ ଶିଖାଇଛି।”

ସେ ଲେଖିଚାଲିଲେ। ନିଜ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ନିଜ ଆଶା, ନିଜ ଅପେକ୍ଷା ଓ ନିଜ ଭିତରେ ଜାଗିଉଠୁଥିବା ନୂଆ ସାହସକୁ ଶବ୍ଦରେ ରୂପ ଦେଲେ।

ପରଦିନ ‘ସୃଜନୀ’ରେ ସେ ଏକ ନୂଆ ଲେଖା ପୋଷ୍ଟ କଲେ।

ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା—‘ଅନ୍ଧାରରୁ ଆଲୋକର ଯାତ୍ରା’।

ଲେଖାଟି ପଢ଼ି ସାଇଙ୍କ ଆଖି ଖୁସିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଉଠିଲା।

ସେ ମନ୍ତବ୍ୟ ଲେଖିଲେ—

“ଆପଣଙ୍କ କଲମ ପୁଣି କଥା କହିଲା। ଏଥର ଶବ୍ଦରେ କେବଳ ଯନ୍ତ୍ରଣା ନୁହେଁ, ଆଶାର ଆଲୋକ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ଅନେକ ମନକୁ ସାହସ ଦେଉ।”

ମଧୁସ୍ମିତା ସେହି ମନ୍ତବ୍ୟ ପଢ଼ି ହସିଲେ।

ସେ ଜାଣିଥିଲେ, ନିଜ ଭିତରର ଆଲୋକ ଖୋଜିବାରେ ସାଇଙ୍କ ଉତ୍ସାହ ତାଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛି।

କିନ୍ତୁ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ତାଙ୍କ ନିଜର ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାବରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ନେଇଥିଲା।

ଅଷ୍ଟମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଶବ୍ଦର ସ୍ପନ୍ଦନ

ଏକ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା।

‘ସୃଜନୀ’ରେ ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ସାଇଙ୍କ ଲେଖା ପାଠକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆଦୃତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେମାନେ ମିଶି ଏକ ସାହିତ୍ୟିକ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ପ୍ରେମ, ଜୀବନ ଓ ସାହିତ୍ୟର ସମ୍ପର୍କ ଉପରେ ଆଲୋଚନା କଲେ।

ସାଇ କହିଲେ—

“ପ୍ରେମ ମୋ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ଭାବନା ନୁହେଁ। ଏହା ଜଣେ ମଣିଷକୁ ତା'ର ପ୍ରକୃତ ରୂପରେ ବୁଝିବାର ଚେଷ୍ଟା। ତା'ର ଖୁସିକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା, ତା'ର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବା ଏବଂ ତା'ର ଜୀବନରେ ଆଲୋକ ହୋଇ ରହିବା।”

ମଧୁସ୍ମିତା କହିଲେ—

“ମୋ ପାଇଁ ସାହିତ୍ୟ ଓ ପ୍ରେମର ଏକ ସାଧାରଣ ଗୁଣ ଅଛି। ଉଭୟ ମଣିଷକୁ ନିଜ ଭିତରକୁ ଫେରି ଚାହିଁବାକୁ ଶିଖାଏ। ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ଆମକୁ ଦୁର୍ବଳ କରେ ନାହିଁ; ଏହା ଆମକୁ ଅଧିକ ମାନବିକ, ସହନଶୀଳ ଓ ସଚେତନ କରେ।”

ସଭାଗୃହରେ କରତାଳି ଶୁଣାଗଲା।

ସେହି ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଦୁହେଁ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ସ୍ଥଳର ବଗିଚାରେ ବସିଥିଲେ। ଗଛର ପତ୍ର ଭିତରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶେଷ ଆଲୋକ ଝଲକି ଆସୁଥିଲା।

ସାଇ ପଚାରିଲେ, “ମଧୁସ୍ମିତା, ଆପଣ ଭାବନ୍ତି କି, ଆମର ଏହି ପରିଚୟ ନ ହୋଇଥିଲେ ଜୀବନରେ କିଛି ଅଭାବ ରହିଯାଇଥାନ୍ତା?”

ମଧୁସ୍ମିତା ହସି କହିଲେ, “ଜୀବନ କାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରି ରହେ ନାହିଁ, ସାଇ। ଏହା ନିଜ ଗତିରେ ଚାଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ କେତେକ ପରିଚୟ ଆମ ଯାତ୍ରାକୁ ଅଧିକ ଅର୍ଥପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦିଏ। ଆମ ପରିଚୟ ମୋ ପାଇଁ ସେମିତି ଏକ ଅନୁଭୂତି।”

ସାଇ ଧୀରେ କହିଲେ, “ତାହେଲେ ଆମେ ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ଶବ୍ଦରେ ଜୀବନ୍ତ ରଖିବା?”

ମଧୁସ୍ମିତା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହଁ। କିନ୍ତୁ ଶବ୍ଦ କେବଳ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନର ଅନ୍ଧାରରେ ଆଶା ଖୋଜୁଛନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଲେଖିବା।”

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସାଇ ଅନୁଭବ କଲେ, ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ପ୍ରତି ତାଙ୍କ ଭାବନା କେବଳ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆକର୍ଷଣରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ, ସ୍ନେହ ଓ ଆତ୍ମୀୟତା ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ଗଭୀର କରିଛି।

ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ଜୀବନକୁ ବୁଝିବା, ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ନିଜ ନିଜ ସୃଜନଶୀଳତାକୁ ଆଗକୁ ନେବାର ସଂକଳ୍ପ କଲେ।

ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଥିଲା ଏହିଠାରେ—ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ନିଜ ଜୀବନର କେନ୍ଦ୍ର କରିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ପରସ୍ପରର ଜୀବନଯାତ୍ରାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଶିଖିଥିଲେ।

ନବମ ଅଧ୍ୟାୟ: ଅମର ହୋଇ ରହିଲା ଏକ ଅନୁଭୂତି

କିଛି ଦିନ ପରେ ମଧୁସ୍ମିତା ଏକ ନୂଆ କବିତା ଲେଖିଲେ।

କବିତାର ଶୀର୍ଷକ ଥିଲା—‘ଶବ୍ଦର ସ୍ପନ୍ଦନ’।

ସେ ଲେଖିଥିଲେ—

“ତୁମେ ଆସିଲ ଶବ୍ଦ ହୋଇ,

ମନର ନିର୍ଜନ ପଥରେ।

କୌଣସି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମାଗିଲ ନାହିଁ,

କେବଳ ଆଲୋକ ଜଳାଇଲ ହୃଦୟରେ।

ତୁମେ କହିଲ, ଅନ୍ଧାର ଚିରନ୍ତନ ନୁହେଁ,

ରାତି ପରେ ସକାଳ ଆସେ।

ମୁଁ ମୋ ଭଙ୍ଗା ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସାଉଁଟିଲି,

ନୂଆ ଆଶାର ବିଶ୍ୱାସେ।

ପ୍ରେମ ମାନେ ନୁହେଁ ବନ୍ଧନ,

ନୁହେଁ କାହା ଉପରେ ଅଧିକାର।

ପ୍ରେମ ମାନେ ମନକୁ ବୁଝିବା,

ଦୁଃଖରେ ହେବା ସହଯାତ୍ରୀ ଓ ସାହସର ଆଧାର।

ଯଦି କେବେ ରାସ୍ତା ଅଲଗା ହୁଏ,

ସ୍ମୃତି ହେବ ଆମର ସାଥୀ।

କାରଣ କେତେକ ସମ୍ପର୍କ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ,

ସେମାନେ ଶବ୍ଦରେ ବଞ୍ଚନ୍ତି, ହୃଦୟରେ ହୁଅନ୍ତି ସ୍ପନ୍ଦିତ।”

କବିତାଟି ପଢ଼ି ସାଇଙ୍କ ମନ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇଉଠିଲା।

ସେ ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କରି କହିଲେ, “ଏହି କବିତାରେ ମୁଁ ଆମର ପରିଚୟକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଛି।”

ମଧୁସ୍ମିତା କହିଲେ, “ଏହା କେବଳ ଆମର କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ସାଇ। ଏହା ସେହି ସବୁ ମଣିଷଙ୍କ କାହାଣୀ, ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନର କୌଣସି ମୋଡ଼ରେ ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ ମଣିଷଙ୍କୁ ପାଇ ନିଜ ଭିତରର ଆଲୋକକୁ ପୁଣି ଖୋଜି ପାଆନ୍ତି।”

ସାଇ କହିଲେ, “ତାହେଲେ ଆମେ ଏହି କାହାଣୀକୁ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକର ରୂପ ଦେବା। ନାଁ ରଖିବା—‘ଶବ୍ଦର ସ୍ପନ୍ଦନ: ଅନ୍ଧାରରୁ ଆଲୋକର ଯାତ୍ରା’।”

ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଖୁସିର ଚମକ ଖେଳିଗଲା।

“ହଁ, ଆମେ ଲେଖିବା। ଆମ ଶବ୍ଦ ହୁଏତ କାହାର ମନରେ ଆଶାର ଦୀପଟିଏ ଜଳାଇପାରିବ।”

ଉପସଂହାର: ପ୍ରେମ ଯେତେବେଳେ ଆଲୋକ ହୁଏ

ମଧୁସ୍ମିତାଙ୍କ ବୟସ ଛୟାଳିଶ, ସାଇଙ୍କ ବୟସ ଅଣଚାଳିଶ। ସାତ ବର୍ଷର ବ୍ୟବଧାନ ସେମାନଙ୍କୁ ପରସ୍ପରକୁ ବୁଝିବାରେ କେବେ ବାଧା ଦେଇନଥିଲା। କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କର ମୂଳଦୁଆ ଥିଲା ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ, ସାହିତ୍ୟ ଓ ମାନବିକତା।

‘ସୃଜନୀ’ରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଏକ ସାଧାରଣ ସାହିତ୍ୟିକ ପରିଚୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ ଅନନ୍ୟ ଆତ୍ମୀୟତାରେ ପରିଣତ ହୋଇଥିଲା। ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ଶବ୍ଦରେ ନିଜ ମନକୁ ଖୋଜିଥିଲେ, ନୀରବତାରେ ଅନୁଭୂତିକୁ ବୁଝିଥିଲେ ଏବଂ ଅନ୍ଧାର ସମୟରେ ଆଶାର ଆଲୋକ ଦେଖିଥିଲେ।

ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ ପ୍ରେମର କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବୟସ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଭାବନାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ସେହି ଭାବନାକୁ କିପରି ସମ୍ମାନ, ସତ୍ୟ ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ସହିତ ଜୀବନରେ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଏ, ସେଥିରେ ରହିଛି।

ଜଣେ ମଣିଷ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆସି ସବୁ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିଦେଇପାରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ କୁହାଯାଇଥିବା କିଛି ଶବ୍ଦ ଜଣେ ମଣିଷକୁ ପୁଣି ଥରେ ନିଜ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାର ଶକ୍ତି ଦେଇପାରେ।

ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ସାଇଙ୍କ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ଏକ ସମ୍ପର୍କର ପ୍ରତୀକ।

ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦ ହୃଦୟକୁ ଛୁଏ, ଯେଉଁଠି ନୀରବତା ମଧ୍ୟ ଏକ ଭାଷା ହୋଇଯାଏ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରେମ ଅଧିକାର ନୁହେଁ, ବରଂ ପରସ୍ପରର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ସମ୍ମାନ କରିବାର ନାମ ହୋଇଉଠେ—ସେଠାରେ ଜୀବନ ନୂଆ ଅର୍ଥ ପାଏ।

ଶେଷରେ ରହିଯାଏ କେବଳ ଗୋଟିଏ ସତ୍ୟ—

“କେତେକ ମଣିଷ ଆମ ଜୀବନରେ ଆସି ଆମର ଭାଗ୍ୟ ବଦଳାଇ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଆମକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଆଲୋକକୁ ଚିହ୍ନିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତି। ଆଉ ସେହି ଆଲୋକର ନାମ ହିଁ ପ୍ରେମ।”

— ସମାପ୍ତ —

ଅନ୍ଧାରରୁ ଆଲୋକ ଯାତ୍ରା

ଏକ ଅନନ୍ୟ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ