୨୦୦୫ ମସିହା ରୁ ୨୦୨୬ ମସିହା , ଦୀର୍ଘ ୨୦ ବର୍ଷରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ ସମୟ ଧରି ଆଖିରେ ଯେଉଁ ଛବି ଥିଲା ତାହା ଆଜି ମୂର୍ତ୍ତିର ପୁଣି ରୂପ ନେଲା । ସେଦିନ ସେହି କୁନି ପିଲାର ଆଖିରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ରୂପରେ ଚିତ୍ରିତ ଥିଲା ଆଜି ସେହି ରୂପରେ ପୁଣି ବିଦ୍ୟମାନ ହେଲ ।

୨୦୦୫ ମସିହା , ପ୍ରାୟ ୨-୩ ବର୍ଷର ଛୁଆଟିଏ ଥାଏ ସେତେବେଳେ ବାପା ଘରକୁ ଠିକ୍ ତୁମର ଏହି ରୂପର ମୂର୍ତ୍ତି ଟିଏ ଆଣିଥାନ୍ତି , ପିତାମ୍ବର ଧୋତି ସହ ନୀଳ ଗାମୁଛା ଓ ଝାପସା ଗୋଲାପୀ ରଙ୍ଗ ସହ ମଥାରେ ସେହି ତ୍ରିପୁଣ୍ଡ ଓ ତୃତୀୟ ନୟନ ଆଉ ଠିକ୍ ତା ତଳକୁ କୁଙ୍କୁମର ସେ ଧାର ଏବଂ ସୁନେଲି ରଙ୍ଗର ଆଭୂଷଣରେ ସୁସୁଜ୍ଜିତ ଗୌରୀ ନନ୍ଦନଙ୍କ ସେ କମନୀୟ ରୂପ କାହିଁ ଆଖିରେ ଆଜି ବି ସାଇତି ହୋଇ ରହିଥାଏ । ଯେବେଠୁ ହାତରେ ମାଟି ଧରିଛି ସେବେ ସେବେ ଇଚ୍ଛା ଥାଏ ପୁଣି ତୁମକୁ ସେହି ରୂପରେ ଆଣିବି , ଆଉ ସେହି ଇଚ୍ଛାପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ ଏହି ବର୍ଷ ।

ଜାଣିଛ , ବେଳେବେଳେ ଭାବେ ତୁମକୁ ନିଜେ ଗଢନ୍ତି , ହାତରେ ନଡ଼ା ସୂତୁଲି ବାନ୍ଧି ତୁମ ରୂପ ଧାରଣ ପାଇଁ ବାଟ କରନ୍ତି , ହାତରେ ମାଟି ନେଇ ଏକମାଟିଆ - ଦୋମାଟିଆ କରି , ତୁମକୁ ହାତରେ ରଙ୍ଗ କରି ରୂପ ଦିଅନ୍ତି , ହେଲେ ଯେବେ ଯେବେ ହାତରେ ନଡ଼ା ଧରିଛି ସେ ମୋ ବୋଲ ମାନିନି , ସୁତୁଲି ହାତରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇନି , ମାଟି ଧରିଛି ହେଲେ ତାର ଚାଲିବାର ବାଟ ବଦଳି ଯାଇଛି ତ ପୁଣି ରଙ୍ଗ ତୁଳୀ ମୋ ମନର ଚିତ୍ର ସହ ସଂଯୁକ୍ତ ହୋଇ ରୂପ ନେଇଛି ମାତ୍ର ମୋ ହାତର ସ୍ପର୍ଶକୁ କେବେ ଅପସାରିତ କରିପାରିନି ନିଜେ ନିଜକୁ ଆଙ୍କି ଦେଇଛି ।

ଏଥର ବି ଠିକ୍ ସେହି ଭଳି , ଯେବେ ଯେବେ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି ସେବେ ସେବେ ହାରିଛି କିନ୍ତୁ ପୁଣି ଯେବେ ତୁମକୁ ଭରସି କାମ ଆରମ୍ଭ କରିଛି , ସେବେ ସେବେ ମନର ଭାବନା ଠୁ ବି ଢେର୍ ଅଧିକ ପାଇଛି । ତୁମ ମୂର୍ତ୍ତି ତିଆରି ବେଳର ଭାବନା ମୁଁ କେବେବି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବିନି , ଯେବେ ମୁଁ ମୋ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ବରେ ନଥିଲି ସେବେର ଅନୁଭୁତି କଣ ବୟାନ କରିବି । ଯେଉଁ ଦିନ ତୁମ ମୂର୍ତ୍ତିରେ ଶେଷ ସ୍ପର୍ଶ କରି ତୁମ ସେ ଆଖିକୁ ଦେଖେ ,
ସେ ରୂପ ଦେଖେ ,
ଆପଣା ଛାଏଁ ମନକୁ ଆସିଯାଏ ଏ ରୂପ ପୁଣି ମୁଁ ଦେଇଛି , ନା ତୁମେ ଅଙ୍କିଚ ,
ତୁମେ ଗଢ଼ିଚ ,
ହୁଏତ ମୁଁ ମାଧ୍ୟମ ହୋଇଛି ଅବା ମୋ ମନର ସେହି ଚିତ୍ରକୁ ତୁମେ ହିଁ ଆଙ୍କି ତୁମେ ନିଜେ ସେହି ରୂପରେ ନିଜକୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଭାବେ ଉପସ୍ଥାପିତ କରିଛ ।

ମୋତେ ଭାବର ଭାଷା ଆସେନି , ଜାଣେନି ଭକ୍ତିର ପ୍ରତିପାଦନା କିପରି ହୁଏ , ତୁମ ସହ ମୋର ଏହି ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ବନ୍ଧନ ଆଉ ତୁମ ରୂପ ଅଙ୍କନର ସେହି ଯାତ୍ରାର ଅନୁଭୂତି କୁ କେଉଁ ନାମ ଦେବି , ଯାହାବି ମାଗିଛି ବାସ ଦେଇଚାଲିଛ , ଜୀବନ , ଜୀବିକା ଆଉ ଜୀବନ ସାଥୀ ସବୁ ତ ଦେଇଚ ,
ଯଦି ଏହାର ନାମ ଭକ୍ତି ହୁଏ ତେବେ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ବେଳେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ମୋ ଆଖିର ସେ ଅକୁହା ଲୋତକ ବୁନ୍ଦା ହିଁ ତାର ପ୍ରମାଣ ହେବ , ସମର୍ପଣ ଯଦି କୁହେ ତେବେ ତୁମ ଆଗରେ ମଥାନତ କରି ମୋର ତୁମ କୃପାକୁ ଆଶ୍ରା ହିଁ ତାର ବାକ୍ୟ ହେବ ଆଉ ଯଦି ବନ୍ଧନ କୁହେ , ତେବେ ତୁମ ଆଗମନର ଖୁସି ଓ ଯିବା ସମୟର ଅକୁହା କୋହ ହିଁ ତାର ଉପଯୁକ୍ତ ପରିଚୟ ହେବ ।

ଶେଷରେ ବାସ ଏତିକି ଇଚ୍ଛା ରଖିବି ,
ଏ ଯଦି କୃପା ତେବେ ମୁଁ , ନୁହେଁ ମୋ ପରେ ମୋ ସବୁ ପିଢ଼ିକୁ ଏ କୃପା ମିଳୁ , ପ୍ରତିବର୍ଷ ତୁମେ ଏପରି ଆସ । ମୁଁ ରୂପେ ବା ନ ରୁହେ ତୁମେ ଆସ ଆଉ ମୋ ପରିବାରକୁ , ଏ ସମସ୍ତ ଏକ ବର୍ଷର ଅପେକ୍ଷାକୁ ଶେଷ କରି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ କର ।

ବିଶ୍ୱର କଲ୍ୟାଣ ହେଉ , ସକଳ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉ ।

ଜୟ ଗଣପତି । ଜୟ ମା’ କଟକ ଚଣ୍ଡୀ । ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ ।

ପାତ୍ର ପରିବାର ଗଣପତି - ୨୦୨୬

ଆମ ଘର ଓ ଗଣେଶ ପୂଜା

ପାତ୍ର ପରିବାର ଗଣପତି - ୨୦୨୬