ଓଡ଼ିଶାର ମାଟି ତଳେ ଲୁଚିଥିବା ସମ୍ପଦ, ମାଟି ଉପରେ ଗଢ଼ିଉଠିଥିବା ସଭ୍ୟତା ଓ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଏକ ଦାୟିତ୍ୱର ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ଗାଥା।

ଆମ ମାଟିର ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ: ଓଡ଼ିଶାର ଖଣିଜ ଭଣ୍ଡାର

ଓଡ଼ିଶା କେବଳ ମନ୍ଦିରର ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏହା ପ୍ରକୃତିର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଉପହାର। ଏଠାକାର ସବୁଜ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ, ଉର୍ବର ମାଟି ଓ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ଆମ ଜୀବନକୁ ସମୃଦ୍ଧ କରିଛି, ସେହିପରି ମାଟିର ଗଭୀରରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଓଡ଼ିଶାକୁ ଭାରତର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଖଣିଜ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟର ପରିଚୟ ଦେଇଛି।

ଆମ ମାଟି ତଳେ ଲୁଚି ରହିଛି ଲୁହାପଥର, କ୍ରୋମାଇଟ୍, ବକ୍ସାଇଟ୍, କୋଇଲା, ମାଙ୍ଗାନିଜ୍, ନିକେଲ୍, ଚୂନପଥର, ଡୋଲୋମାଇଟ୍, ଗ୍ରାଫାଇଟ୍ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥ। ଏହି ସମ୍ପଦ କେବଳ ଆମ ରାଜ୍ୟର ନୁହେଁ, ଦେଶର ଶିଳ୍ପ ଓ ଅର୍ଥନୈତିକ ଉନ୍ନତିର ମଧ୍ୟ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ଆଧାର।

ଓଡ଼ିଶାର ଖଣିଜ ସମ୍ପଦକୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ, ପ୍ରକୃତି ଆମ ରାଜ୍ୟକୁ ଏକ ବିଶାଳ ଧନଭଣ୍ଡାର ଦେଇଛି। କେନ୍ଦୁଝରର ଲାଲ ମାଟି, ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ର ପାହାଡ଼, କୋରାପୁଟର ଉଚ୍ଚଭୂମି, କଳାହାଣ୍ଡିର ଖଣିଜ ଅଞ୍ଚଳ ଓ ଅନୁଗୁଳର କୋଇଲା ଭଣ୍ଡାର—ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଞ୍ଚଳ ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ଓଡ଼ିଶାର ସମୃଦ୍ଧିର କାହାଣୀ କହୁଛି।

ଆମ ରାଜ୍ୟର ପ୍ରମୁଖ ଖଣିଜ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଅବସ୍ଥିତିକୁ ଦେଖିଲେ:

ଖଣିଜ	ପ୍ରମୁଖ ଅଞ୍ଚଳ
ଲୁହାପଥର	କେନ୍ଦୁଝର, ସୁନ୍ଦରଗଡ଼, ଯାଜପୁର, ମୟୂରଭଞ୍ଜ
ବକ୍ସାଇଟ୍	କୋରାପୁଟ, କଳାହାଣ୍ଡି, ରାୟଗଡ଼ା, କନ୍ଧମାଳ
କ୍ରୋମାଇଟ୍	ସୁକିନ୍ଦା, ଯାଜପୁର, କେନ୍ଦୁଝର
କୋଇଲା	ତାଳଚେର, ଇବ୍ ଉପତ୍ୟକା
ମାଙ୍ଗାନିଜ୍	କେନ୍ଦୁଝର, ସୁନ୍ଦରଗଡ଼, ରାୟଗଡ଼ା
ଚୂନପଥର	ସୁନ୍ଦରଗଡ଼, ବରଗଡ଼, କୋରାପୁଟ
ଗ୍ରାଫାଇଟ୍	ରାୟଗଡ଼ା, କଳାହାଣ୍ଡି, ବଲାଙ୍ଗୀର

ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟ ଖଣିଜ ଉପସ୍ଥିତିର ଉଦାହରଣ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତାଲିକା ନୁହେଁ।

ଏହି ସମ୍ପଦର ପଛରେ ରହିଛି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷର ଭୌଗୋଳିକ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ପ୍ରକୃତି ଧୀରେ ଧୀରେ ଏହି ଧନ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି, ଯାହାକୁ ଆଜି ଆମେ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ବୋଲି କହୁଛୁ।

କିନ୍ତୁ ଏହି ସମ୍ପଦ ଆମକୁ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଦିଏ—ପ୍ରକୃତି ଯାହା ଦେଇଛି, ତାହାକୁ କେବଳ ଉପଭୋଗ କରିବା ନୁହେଁ, ତାହାର ସୁରକ୍ଷା କରିବା ମଧ୍ୟ ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ।

ଖଣିଜ ଉତ୍ତୋଳନ: ପାହାଡ଼ର ହୃଦୟରୁ ଶିଳ୍ପର ଜୀବନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ

ଏକ ଖଣିର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ ଆମେ ବିଶାଳ ଯନ୍ତ୍ର, ଖନନ କାର୍ଯ୍ୟ, ଟ୍ରକ୍ ଓ ପାହାଡ଼ର କଟା ଅଂଶ ଦେଖିଥାଉ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ପଛରେ ରହିଛି ଅନେକ ଶ୍ରମିକଙ୍କ ପରିଶ୍ରମ, ଇଞ୍ଜିନିୟରଙ୍କ ଜ୍ଞାନ, ବୈଜ୍ଞାନିକଙ୍କ ଅନୁସନ୍ଧାନ ଓ ଅନେକ ପରିବାରର ଜୀବିକା।

ଖଣିଜ ଉତ୍ତୋଳନ ଏକ ଦୀର୍ଘ ପ୍ରକ୍ରିୟା। ପ୍ରଥମେ ଭୂତତ୍ତ୍ୱବିତ୍‌ମାନେ ମାଟି ଓ ପଥରର ଅଧ୍ୟୟନ କରି ଖଣିଜ ଭଣ୍ଡାରର ସ୍ଥାନ ଚିହ୍ନଟ କରନ୍ତି। ପରେ ଅନୁସନ୍ଧାନ, ଖଣି ଯୋଜନା, ଆବଶ୍ୟକ ଅନୁମତି, ପରିବେଶ ଓ ସାମାଜିକ ପ୍ରଭାବର ମୂଲ୍ୟାୟନ ପରେ ଖନନ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ଓଡ଼ିଶାର ଅନେକ ଖଣିରେ ଖୋଲା ଖଣି ପଦ୍ଧତି ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ। ଏଥିରେ ଉପରିଭାଗର ମାଟି ଓ ଅନାବଶ୍ୟକ ପଥରକୁ ହଟାଇ ଖଣିଜ ପଦାର୍ଥ ବାହାର କରାଯାଏ। ପରେ ତାହାକୁ ଭାଙ୍ଗିବା, ଛାଣିବା, ଧୋଇବା ଓ ଗୁଣମାନ ଅନୁସାରେ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ କରାଯାଏ।

ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଅନେକ ଶ୍ରମିକ ନିଜ ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ କାମ କରନ୍ତି। ତୀବ୍ର ଗରମ, ଧୂଳି, ଶବ୍ଦ ଓ ବିପଦପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିସ୍ଥିତି ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଆମ ଶିଳ୍ପ ପାଇଁ କଞ୍ଚାମାଲ ଯୋଗାଇଥାନ୍ତି।

ଆମେ ଯେତେବେଳେ ଏକ ଲୁହାର ଗେଟ୍ ଖୋଲୁ, ଏକ ଇସ୍ପାତର ପୋଲ ଉପରେ ଚାଲୁ କିମ୍ବା ଏକ ବିଶାଳ ଅଟ୍ଟାଳିକାକୁ ଦେଖୁ, ସେତେବେଳେ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ ଏହାର ଆରମ୍ଭ କେଉଁଠି ନା କେଉଁଠି ଜଣେ ଖଣି ଶ୍ରମିକଙ୍କ ପରିଶ୍ରମରୁ ହୋଇଛି।

ଖଣିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଟନ୍ ଖଣିଜ ପଛରେ ଜଣେ ଶ୍ରମିକଙ୍କ ଝାଳ ଓ ଜଣେ ପରିବାରର ଆଶା ଲୁଚି ରହିଛି।

ଏହି କାରଣରୁ ଖଣିଜ ଉତ୍ତୋଳନରେ ଶ୍ରମିକଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା, ଉଚିତ ଦରମା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ସୁବିଧା ଓ ମାନବିକ ସମ୍ମାନକୁ ସର୍ବାଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଖଣିଜର ବ୍ୟବହାର: ମାଟିରୁ ମାନବ ସଭ୍ୟତାର ନିର୍ମାଣ

ଖଣିରୁ ବାହାରୁଥିବା ଖଣିଜ କେବଳ ପଥର କିମ୍ବା ଧାତୁ ନୁହେଁ। ଏହା ଆମ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର ଅନେକ ଆବଶ୍ୟକତାର ମୂଳ ଆଧାର।

ଲୁହାପଥର: ଉନ୍ନତିର ମେରୁଦଣ୍ଡ

ଲୁହାପଥରରୁ ଲୁହା ଓ ଇସ୍ପାତ ତିଆରି ହୁଏ। ଘର, ପୋଲ, ରେଳପଥ, ଯନ୍ତ୍ରପାତି, ଗାଡ଼ି ଓ ଶିଳ୍ପ ପ୍ରତିଷ୍ଠାନର ନିର୍ମାଣରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ହୁଏ।

ରାଉରକେଲା, କଳିଙ୍ଗନଗର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଳ୍ପାଞ୍ଚଳ ଓଡ଼ିଶାର ଇସ୍ପାତ ଶିଳ୍ପର ପରିଚୟ ବହନ କରୁଛନ୍ତି।

ବକ୍ସାଇଟ୍: ଆଧୁନିକ ଜୀବନର ହାଲୁକା ଧାତୁ

ବକ୍ସାଇଟ୍‌ରୁ ଆଲୁମିନା ଓ ପରେ ଆଲୁମିନିୟମ୍ ଉତ୍ପାଦନ ହୁଏ। ବିମାନ, ଯାନବାହନ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ତାର, ଘରୋଇ ପାତ୍ର, ପ୍ୟାକେଜିଂ ଓ ଅନେକ ଶିଳ୍ପରେ ଏହାର ଉପଯୋଗ ରହିଛି।

କୋରାପୁଟର ଦାମନଯୋଡ଼ି ଓ ଅନୁଗୁଳର ଆଲୁମିନିୟମ୍ ଶିଳ୍ପ ଏହି ଖଣିଜର ମୂଲ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରେ।

କ୍ରୋମାଇଟ୍: ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ଥାୟୀତ୍ୱର ପ୍ରତୀକ

କ୍ରୋମାଇଟ୍‌ରୁ କ୍ରୋମିୟମ୍ ମିଳେ। ଷ୍ଟେନଲେସ୍ ଷ୍ଟିଲ୍, ଫେରୋକ୍ରୋମ୍, ଉଚ୍ଚ ତାପ ସହନକ୍ଷମ ଇଟା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଶିଳ୍ପ ସାମଗ୍ରୀ ତିଆରିରେ ଏହା ବ୍ୟବହୃତ ହୁଏ। ଯାଜପୁରର ସୁକିନ୍ଦା ଅଞ୍ଚଳ ଏହି ଖଣିଜ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବେ ପରିଚିତ।

କୋଇଲା: ଶକ୍ତି ଉତ୍ପାଦନର ଏକ ପ୍ରମୁଖ ଉତ୍ସ

ତାଳଚେର ଓ ଇବ୍ ଉପତ୍ୟକାର କୋଇଲା ଦୀର୍ଘଦିନ ଧରି ଶକ୍ତି ଓ ଶିଳ୍ପ ଉତ୍ପାଦନରେ ଅବଦାନ ରଖିଆସିଛି। ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଉତ୍ପାଦନ, ଇସ୍ପାତ ଶିଳ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶିଳ୍ପରେ ଏହାର ବ୍ୟବହାର ହୁଏ।

ତେବେ କୋଇଲା ଜଳାଇବା ଦ୍ୱାରା ଗ୍ରୀନହାଉସ୍ ଗ୍ୟାସ୍ ନିର୍ଗମନ ହେଉଥିବାରୁ ଭବିଷ୍ୟତରେ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଶକ୍ତି ଆଡ଼କୁ ଯିବା ଆମ ପାଇଁ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଆବଶ୍ୟକତା।

ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖଣିଜ

ମାଙ୍ଗାନିଜ୍ — ଇସ୍ପାତର ଗୁଣବତ୍ତା ବୃଦ୍ଧିରେ।
ଚୂନପଥର — ସିମେଣ୍ଟ ଉତ୍ପାଦନରେ।
ଡୋଲୋମାଇଟ୍ — ଇସ୍ପାତ ଓ ଅଗ୍ନିସହନଶୀଳ ଶିଳ୍ପରେ।
ଗ୍ରାଫାଇଟ୍ — ବ୍ୟାଟେରୀ, ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋଡ୍ ଓ ଶିଳ୍ପ କାର୍ଯ୍ୟରେ।
ନିକେଲ୍ — ମିଶ୍ର ଧାତୁ ଓ ବ୍ୟାଟେରୀ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ।

ଏହି ସମସ୍ତ ଖଣିଜ ମିଶି ଓଡ଼ିଶାକୁ ଏକ ଶିଳ୍ପ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜ୍ୟ ଭାବେ ଗଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।

ଖଣିଜ ସମ୍ପଦର ଦୁଇଟି ଚେହେରା: ସମୃଦ୍ଧି ଓ ସଂଘର୍ଷ

ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଯେତେବେଳେ ଶିଳ୍ପ, ଚାକିରି ଓ ରାଜସ୍ୱ ଆଣେ, ସେତେବେଳେ ଏହା ଉନ୍ନତିର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅନ୍ୟ ଏକ ଚେହେରା ମଧ୍ୟ ରହିଛି, ଯାହାକୁ ଆମେ ଅଣଦେଖା କରିପାରିବା ନାହିଁ।

ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ଦିନେ ଆଦିବାସୀ ପରିବାରଙ୍କ ଜୀବନର ଅଂଶ ଥିଲା, ଯେଉଁ ଜଙ୍ଗଲ ସେମାନଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ, ଔଷଧ ଓ ଜୀବିକା ଦେଉଥିଲା, ଖଣି କାର୍ଯ୍ୟ ଯୋଗୁଁ ସେହି ପରିବେଶରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିପାରେ।

ବେଳେବେଳେ ଖଣି ଅଞ୍ଚଳରେ ଧୂଳି ପ୍ରଦୂଷଣ, ଜଳସ୍ରୋତର ପରିବର୍ତ୍ତନ, ଜଙ୍ଗଲ କ୍ଷୟ, ମାଟିର କ୍ଷୟ ଓ ଜୀବବିବିଧତାର ହ୍ରାସ ଭଳି ସମସ୍ୟା ଦେଖାଦିଏ। ଖଣିଜ ଧୋଇବା ଓ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁର ସଠିକ୍ ପରିଚାଳନା ନହେଲେ ଜଳ ଓ ମାଟି ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇପାରେ।

ଏହା ସହିତ ଖଣିଜ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସବାସ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଜମି, ଘର, ସଂସ୍କୃତି ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଜୀବିକା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇପାରେ।

ଆମେ ଏହା ଭୁଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ଯେ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଦେଶର ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଖଣି ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକମାନେ ସେହି ମାଟି ସହ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଯୋଡ଼ି ରଖିଛନ୍ତି।

ତେଣୁ ପ୍ରକୃତ ଉନ୍ନତିର ଅର୍ଥ କେବଳ ଖଣିରୁ ଅଧିକ ଖଣିଜ ବାହାର କରିବା ନୁହେଁ। ପ୍ରକୃତ ଉନ୍ନତି ହେଉଛି—

ଖଣି ଶ୍ରମିକଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିବା।
ପ୍ରଭାବିତ ପରିବାରଙ୍କୁ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ପୁନର୍ବାସ ଓ ଜୀବିକା ସୁଯୋଗ ଦେବା।
ଜଙ୍ଗଲ, ନଦୀ ଓ ଭୂମିର ସୁରକ୍ଷା କରିବା।
ଖଣି ଅଞ୍ଚଳରେ ଶିକ୍ଷା, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ଜଳ ସୁବିଧା ବଢ଼ାଇବା।
ଖଣି ବନ୍ଦ ହେବା ପରେ ଜମିର ପୁନରୁଦ୍ଧାର କରିବା।

ଓଡ଼ିଶା ସରକାରଙ୍କ ଖଣି ଓ ଇସ୍ପାତ ବିଭାଗ ମଧ୍ୟ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦର ବିକାଶ ସହିତ ପରିବେଶ ପ୍ରଭାବ ଅଧ୍ୟୟନ, ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଖଣି ଅଞ୍ଚଳର ବିକାଶକୁ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଂଶ ଭାବେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛି।

ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଆମେ ଶିଳ୍ପ ଗଢ଼ିପାରିବା, କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତିର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଗଲେ ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ଆମେ କ'ଣ ଛାଡ଼ିଯିବା?

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଆଜିର ଓଡ଼ିଶାକୁ ଖୋଜିବାକୁ ହେବ।

ଓଡ଼ିଶାର ଖଣିଜ ଭବିଷ୍ୟତ: ସମ୍ପଦରୁ ସମୃଦ୍ଧି, ସମୃଦ୍ଧିରୁ ସ୍ୱାବଲମ୍ବନ

ଆଜି ଆମେ ଏକ ନୂଆ ଯୁଗର ଦ୍ୱାରରେ ଠିଆ ହୋଇଛୁ। ଦୁନିଆ ବଦଳୁଛି, ପ୍ରଯୁକ୍ତି ବଦଳୁଛି, ଶକ୍ତିର ଆବଶ୍ୟକତା ବଦଳୁଛି। ଏହି ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ଓଡ଼ିଶାର ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ଏକ ବଡ଼ ଭୂମିକା ନେଇପାରେ।

କିନ୍ତୁ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଆମର ଲକ୍ଷ୍ୟ କେବଳ ଖଣିଜ ବାହାର କରି ବିକ୍ରି କରିବା ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଆମକୁ ଖଣିଜର ମୂଲ୍ୟ ବୃଦ୍ଧି କରିବାକୁ ହେବ। କଞ୍ଚାମାଲକୁ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ କରି ଉଚ୍ଚ ମୂଲ୍ୟର ଉତ୍ପାଦ ତିଆରି କରିବାକୁ ହେବ।

ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆମର କିଛି ମୁଖ୍ୟ ଦିଗ

ସ୍ଥାନୀୟ ଶିଳ୍ପର ବିକାଶ: ଲୁହାପଥର, ବକ୍ସାଇଟ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖଣିଜ ଆଧାରିତ ଶିଳ୍ପକୁ ଆହୁରି ଆଧୁନିକ କରିବା ଦ୍ୱାରା ଓଡ଼ିଶାରେ ରୋଜଗାର ଓ ଉଦ୍ୟୋଗ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇପାରିବ।

ଯୁବପିଢ଼ି ପାଇଁ ଦକ୍ଷତା ବିକାଶ: ଖଣି ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂ, ଭୂତତ୍ତ୍ୱ, ମେସିନ୍ ପରିଚାଳନା, ପରିବେଶ ବିଜ୍ଞାନ ଓ ଖଣିଜ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଯୁବକଯୁବତୀଙ୍କୁ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଦକ୍ଷ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ସ୍ୱଚ୍ଛ ଓ ଆଧୁନିକ ଖଣି ପ୍ରଯୁକ୍ତି: ଡିଜିଟାଲ ନିରୀକ୍ଷଣ, ଜଳ ପୁନଃବ୍ୟବହାର, ଧୂଳି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ଶକ୍ତି ସଞ୍ଚୟ ଓ ବର୍ଜ୍ୟବସ୍ତୁର ପୁନଃଚକ୍ରଣ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।

ନବୀକରଣୀୟ ଶକ୍ତି ଓ ନୂଆ ଖଣିଜ: ଭବିଷ୍ୟତରେ ବ୍ୟାଟେରୀ, ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଯାନ ଓ ସ୍ୱଚ୍ଛ ଶକ୍ତି ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ ନିକେଲ୍, ଗ୍ରାଫାଇଟ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଖଣିଜର ଗୁରୁତ୍ୱ ବଢ଼ିପାରେ। ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଗବେଷଣା ଓ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିକାଶ ଆମ ପାଇଁ ନୂଆ ସୁଯୋଗ ଆଣିପାରେ।

ଖଣି ପରବର୍ତ୍ତୀ ଜମିର ପୁନରୁଦ୍ଧାର: ଖଣି କାର୍ଯ୍ୟ ଶେଷ ହେବା ପରେ ଖାଲି ଜମିକୁ ବୃକ୍ଷରୋପଣ, ଜଳାଶୟ, କୃଷି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପଯୋଗୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଫେରାଇ ଆଣିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ଶେଷରେ, ମୋ ଓଡ଼ିଶା ପାଇଁ ହୃଦୟର କିଛି କଥା...

ହେ ମୋର ଓଡ଼ିଶା!

ତୁମ ମାଟି ତଳେ ଅଛି ଅମୂଲ୍ୟ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ। ତୁମ ପାହାଡ଼ରେ ଅଛି ଶକ୍ତି, ତୁମ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଛି ଜୀବନ, ତୁମ ନଦୀରେ ଅଛି ସଭ୍ୟତାର ପ୍ରବାହ ଓ ତୁମ ମଣିଷଙ୍କ ହାତରେ ଅଛି ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାର ସାମର୍ଥ୍ୟ।

ତୁମେ ଆମକୁ ଲୁହା ଦେଇଛ, ଯାହାରେ ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭିତ୍ତି ଗଢ଼ିଛୁ। ତୁମେ ଆମକୁ ବକ୍ସାଇଟ୍ ଦେଇଛ, ଯାହାରୁ ଆମେ ଆଧୁନିକ ଶିଳ୍ପ ଗଢ଼ିଛୁ। ତୁମେ ଆମକୁ କୋଇଲା ଦେଇଛ, ଯାହା ଆମ ଶିଳ୍ପକୁ ଶକ୍ତି ଯୋଗାଇଛି।

କିନ୍ତୁ ହେ ମାଟି, ତୁମ ପାଖରୁ ଆମେ କେବଳ ନେବାକୁ ଚାହୁଁନାହୁଁ। ତୁମକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସବୁଜ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମ ନଦୀକୁ ନିର୍ମଳ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ। ତୁମ ଖଣି ଅଞ୍ଚଳର ଶ୍ରମିକ, ଚାଷୀ ଓ ଆଦିବାସୀ ପରିବାରଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।

ଆମ ପିଲାମାନେ ଯେତେବେଳେ ଆଗାମୀ ଦିନରେ ଓଡ଼ିଶାର ଇତିହାସ ପଢ଼ିବେ, ସେମାନେ କେବଳ ଏହା ନ କହନ୍ତୁ ଯେ ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ ବାହାର କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଗର୍ବର ସହ କହନ୍ତୁ—

“ଆମ ପୂର୍ବପୁରୁଷମାନେ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ଶିଳ୍ପ ଗଢ଼ିଥିଲେ, ରୋଜଗାର ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ, ପ୍ରକୃତିକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥିଲେ ଓ ଆମ ପାଇଁ ଏକ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ସୁନ୍ଦର ଓଡ଼ିଶା ଛାଡ଼ିଯାଇଥିଲେ।”

ଏହା ହିଁ ହେଉ ଆମ ଖଣିଜ ସମ୍ପଦର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ।

ଏହା ହିଁ ହେଉ ଆମ ଉନ୍ନତିର ସଂଜ୍ଞା।

ଏହା ହିଁ ହେଉ ଆମ ଓଡ଼ିଶାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଭବିଷ୍ୟତ।

ଜୟ ଓଡ଼ିଶା।ଆମ ମାଟି, ଆମ ସମ୍ପଦ, ଆମ ଗର୍ବ

ଓଡ଼ିଶାର ଖଣିଜ ସମ୍ପଦ

ଖଣିଜ ଭଣ୍ଡାର, ଉତ୍ତୋଳନ, ବ୍ୟବହାର ଓ ଭବିଷ୍ୟତ