ଦଣ୍ଡକାରଣ୍ୟ ଘଞ୍ଚ ବନରେ, କବନ୍ଧ ଥିଲା ରହି,

ବିକଟ ରୂପ ଭୟଙ୍କର ତା’ର, ମୁଣ୍ଡ ନଥିଲା ଦେହୀ।

ଲମ୍ବା ବାହୁ ବିସ୍ତାର କରି, ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜୁଥାଏ,

ବନର ପଥେ ଯିଏ ପଡ଼ଇ, ତାକୁ ଧରି ଖାଏ।

ରାମାୟଣର ଅରଣ୍ୟ କାଣ୍ଡେ, ତା’ର କଥା ଅଛି, ଅଭିଶାପରେ ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ବିକୃତ ରୂପ ହୋଇଛି।

ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଥିଲା, ରୂପରେ ଅତି ସାର,

ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ନେଇ ଗର୍ବ କରିଲା, ହେଲା ଦୁରାଚାର।

ଅହଂକାରର ଅନ୍ଧ ମୋହରେ, ଭୁଲିଲା ନିଜ ଧର୍ମ, ଅଭିଶାପରେ ହରାଇ ବସିଲା, ସୁନ୍ଦର ଦେହର ମର୍ମ।

ଭାଗ୍ୟ ବଦଳି ଅସୁର ରୂପେ, ଜୀବନ ହେଲା ଦୁଃଖ, ବନରେ ବୁଲି ଭୋକର ଜ୍ୱାଳା, ଦେଉଥିଲା ତାକୁ ଦୁଃଖ।

ସୀତାଙ୍କୁ ଖୋଜି ରାମ ଲକ୍ଷ୍ମଣ, ବନରେ ଯାଉଥିଲେ,

କବନ୍ଧ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ପାଇଁ, ଲମ୍ବା ହାତ ବଢ଼ାଇଲେ।

ବୀର ଭ୍ରାତାଙ୍କ ପରାକ୍ରମରେ, ବାହୁ ହେଲା ଛେଦନ,

ମୁକ୍ତି ପାଇବା ଆଶା ନେଇ ସେ, କଲା ନିବେଦନ।

ଦାହ ସଂସ୍କାର ପରେ କବନ୍ଧ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ପାଇଲା,

ପୂର୍ବର ସେହି ଗନ୍ଧର୍ବ ରୂପେ, ଆକାଶ ପଥେ ଗଲା।

ରାମଙ୍କୁ ଦେଲା ମାର୍ଗର ସୂଚନା, ସୁଗ୍ରୀବଙ୍କର ଠିକଣା, ଦୁଃଖ ଭିତରେ ଦେଖାଇଦେଲା, ସାହାଯ୍ୟର ନୂଆ ବାଟବଣା।

କବନ୍ଧ କଥା ଶିକ୍ଷା ଦିଏ, ଗର୍ବ କର ନାହିଁ,

ରୂପ ଯୌବନ ଚିରସ୍ଥାୟୀ ନୁହେଁ, ରହିବ ନାହିଁ କେହି। କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗିବାକୁ ହୁଏ, ଏହି ଜଗତ ଧାମେ,

ସତ୍ୟ ଧର୍ମର ପଥରେ ଚାଲ, ଯଶ ରହିବ ନାମେ।

ଅଭିଶାପରୁ ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା, ରାମଙ୍କ କୃପା ବଳେ, ଅନ୍ଧକାରରୁ ଆଲୋକ ଆସେ, ଭକ୍ତିର ଦୀପ ଜଳେ।

କବନ୍ଧ କଥା ମନେ ରଖିବା, ଅହଂକାରକୁ ତ୍ୟାଗ,

ନମ୍ରତା ଓ ସତ୍‌କର୍ମ ବଳେ, ଜୀବନ ହେଉ ଭାଗ୍ୟବାନ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ!!