କୁହାଯାଏ ମଣିଷ ଭଗବାନଙ୍କର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୃଷ୍ଟି ଭାବରେ ପରିଚିତ । ଏହି ମଣିଷ ହିଁ ସବୁ ଦେଖେ , ଅନୁଭବ କରେ ! କେବେ ଆଖି ଓ ହୃଦୟ ଥାଇ ନଦେଖିବା ଓ ଅନୁଭବ ନକରିବା ଭଳି ମନେ ହୁଏ । ତେବେ ଏହି ଘଟଣାକୁ ଆପଣ ଗୋଟିଏ ଅନୁଭୂତି ଭଳି ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ।

ଜେଲ ଭିତରେ ବନ୍ଦୀ ଥିବା ପ୍ରତ୍ୟେକ କଏଦୀ ଜାଣେ ତା ପାଇଁ ସ୍ୱାଧୀନ ଆକାଶ ଓ ପବନର ମୂଲ୍ୟ । ଗୋଟିଏ ଝଡ଼ର ଅନ୍ତ ପରେ କେବେ ଦେଖିଛନ୍ତି ଥୁଣ୍ଟା କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛର ଅବସ୍ଥା । କେବଳ ବନ୍ଦୀ, କୃଷ୍ଣଚୂଡ଼ା ଗଛ ନୁହେଁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପରାଧୀନ , କେଉଁ ଏକ ବନ୍ଧନ ଦ୍ଵାରା ଆମେ କବଳୀତ।

ମୁମ୍ବାଇ ସହର କେବଳ ମାୟାର ନଗରୀ ନୁହେଁ ବରଂ ସମୟ ଠାରୁ ଖୁବ ଆଗରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଲୋକ ମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ସ୍ଥଳୀ ଭାବରେ ପରିଚିତ ।

ସଂସାରରେ ଅନେକ ପ୍ରଜାତିର ମଣିଷ ଅଛନ୍ତି ତେଣୁ ସଂସାରକୁ ଦେଖିବାର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ସମସ୍ତଙ୍କର ଭିନ୍ନ । ସବୁପରେ ହିଁ ଏହି ମଣିଷ ସବୁ ଦେଖେ ଓ ସହେ । ଅନେକ କଥା ଗୁଡ଼ିକୁ ସେ ହିଁ ଅଙ୍ଗେ ନିଭାଏ ବୋଧେ ସବୁକୁ ଦେଖିବାର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ଲେଖିବା ହିଁ ସାହିତ୍ୟ !

ସବୁଦିନ ସକାଳେ ରାପିଡୋ ବାଇକରେ ଅଫିସ ଯିବା ଆସିବା କରିବା ହିଁ ମୋର ଗୋଟିଏ ଅଭ୍ୟାସ । ରାପିଡୋ ବାଇକରେ ଏ ଖୋଲା ଆକାଶ ତଳେ ସ୍ୱାଧୀନ ପବନରେ ଗୋଟିଏ ଜାଗାରୁ ଅନ୍ଯ ଜାଗାକୁ ଯିବା ସହ ଅନେକ ଦୃଶ୍ୟକୁ ପାଖରେ ଦେଖିବା ଓ ଭୋଗିବାର ଅନୁଭୂତି ନିଆରା । ଯେତେବେଳେ ବାଇକ ବୁକିଂ କରେ କିଛି ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ପଡେ ।ସବୁଦିନ ପରି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଅପେକ୍ଷା ପରେ ଜଣେ ନୂଆ ଚେହେରା ମୋ ଆସିବା ବାଟକୁ ଅପେକ୍ଷା କରେ ।

ଜଣେ ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତି ସହ ଅପରିଚିତ ସହରରେ ବୁଲିବା ଭିତରେ ଘଡ଼ିଏ ସେ ଲୋକଟା ଭାରି ନିଜର ଲାଗେ । ତା ଦେହ, ବେଶ ପୋଷାକ ରୁ ଆକଳନ କରିହୁଏ ତାର ପରିସ୍ଥିତ ବିଷୟରେ । ରୁମରୁ ବାହାରି ଯିବା ଭିତରେ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ବାର୍ତ୍ତାଳାପ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । ତାରି ଭିତରେ ଜଣଙ୍କ ମାନସିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ବୁଝିବା ସମ୍ଭବ ହୁଏ ।

ଗୋଟିଏ ଦିନ ସକାଳୁ ଏମିତି ଅଫିସ ବାହାରୁ ଥାଏ , ସେପଟେ ରାପିଡୋ ବାଇକ ଆରୋହୀ ମୋତେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥାଏ। ତା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ପିନ ନମ୍ବର ବା ଓଟିପି ଦେଲାପରେ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ । କିଛି ସମୟ ଗଲାପରେ ମୋତେ ଲୋକଟା ଖୁବ ଗମ୍ଭୀର ଲାଗିଲା । ଆମ ଭିତରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରବତା ଦେଖାଦେଲା । ହେଲେ ମୁଁ ସେମିତି କିଛି ଗୁଣୁଗୁଣୁ ହେଇ ଗୀତ ଟିକିଏ ଗାଇ ଖୋଲା ଆକାଶକୁ ଦେଖିଲି । ହଠାତ ନଜର ପଡ଼ିଲା ତା ଚିରା ସାର୍ଟ ଉପରେ ।

ମନ ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା ମୋର । କିଛି ସମୟ ପରେ ଗୋଟିଏ ବଡ଼ ଓଭର ବ୍ରିଜ୍ ଆସିଲା ତା ଉପରେ ଗାଡ଼ିର ପେଟ୍ରୋଲ ସରିବା ଭଳି ଲାଗିଲା । ହେଲେ ଯେତିକି ପେଟ୍ରୋଲ ଥିଲା ସେଥିରେ ସେ ମୋତେ ଅଫିସ୍ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କଲା । ପରେ ତାର ପାଉଣା ଦେବା ପରେ ମୁଁ ଗେଟ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥାଏ । ହଠାତ କାହିଁକି ମୋତେ ଅନୁଭବ ହେଲା ଲୋକଟାର ସ୍ଥିତି ଖରାପ ଅଛି। ପେଟ ପାଟଣା ଓ ପରିବାର ପୋଷଣ ପାଇଁ ସେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବନ୍ଧନରେ କବଳୀତ।

ଆଜି ହଠାତ ଗେଟ ଭିତରକୁ ଗଲା ବେଳେ ଦେଖିଲି ଗୋଟିଏ ଯୁବତୀର ଆଖିରେ ଲୁହ । ଫୋନରୁ ଜାଣିଲି ତାକୁ ଚାକିରୀରୁ ବାହାର କରିଦିଆଯାଇଛି। ଅନେକ ଅସୁମାରୀ ସ୍ଵପ୍ନ ତାର କ୍ଷଣିକ ପାଇଁ ଧୂଳିସାତ ହୋଇଛି । ଏଇଟା ପରା କର୍ପୋରେଟ ଅଫିସ ଏଠି ଘଡିକରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଗଢ଼େ ଓ ଭାଙ୍ଗେ ।

କିଛି ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପରେ ଦେଖିଲି ଆଜି ନୂଆ ଇଣ୍ଟର୍ନ ମାନଙ୍କର ଭିଡ ଲାଗିଛି । ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଖିଲି ଖିଲି ହସରେ କର୍ପୋରେଟ ପାର୍କ କମ୍ପୁଛି । ଯେମିତି ଲାଗିଲା ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାଧୀନ ଆକାଶ ମିଳିଛି । ହେଲେ ତାଙ୍କୁ କଣ ଜଣା ଏହି ଚକଚକ କାଚ ଘର ଭିତରେ ବାଦଲକୁ ଛୁଇଁଥିବା କୋଠା ଘର ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ପରାଧୀନତା ତାଙ୍କୁ ଗ୍ରାସ କରିବ ।

ପରେ ସେମାନେ ଠିକ ମୋ ପରି ଜୀବନ୍ତ ପ୍ରେତ ପରି କେବଳ ଅଫିସ ରୁ ଘର ଓ ଲାପଟପ ଭିତରେ ସୀମିତ ହେଇ ରହିଯିବେ । ସଫଳତା ପଛରେ ଭୁଲିଯିବେ ଜୀବନର ସଂଜ୍ଞା ଓ କେତେ ଇଚ୍ଛା ମାନଙ୍କର ଅପମୃତ୍ୟୁକୁ । ଏହି କର୍ପୋରେଟ ଅଫିସ ଜୀବନ ଗଢ଼ିବାର ବାହାନାରେ କେତେ କଣ ଛଡେଇ ନିଏ । ବାଧ୍ୟକରେ ଜୀବନକୁ ଝୁରି ଝୁରି ବଞ୍ଚିବାକୁ । ସବୁ ମଉଳି ଯାଉଥିବା ସ୍ଵପ୍ନ , ଇଛାଙ୍କ ଅପମୃତ୍ୟୁ , ସମ୍ପର୍କରେ କେବଳ ଝୁରିବା ହିଁ କର୍ପୋରେଟ ରେ କାମ କରୁଥିବା ବାହାରକୁ ସୁନ୍ଦର ଓ ଶିକ୍ଷିତ ଦିଶୁଥିବା ମଣିଷଟା ର ଅସଲ ଅକୁହା ଓ ମନର ଅବ୍ୟକ୍ତ ବେଦନା , ଯାତନା । ସେହି ସବୁ ଯାତନା ହିଁ ଜୀବନର ସଂଜ୍ଞା ।

କ୍ରମଶଃ .....

କର୍ପୋରେଟ - ପ୍ରଥମ ଭାଗ

ଆଖି ପାଖରେ ଭୋଗିଥିବା କିଛି ଦୃଶ୍ୟବଳୀକୁ ଲେଖିବାକୁ ପ୍ରୟାସ ।