କାଳ ନାମ୍ନୀ ଚକ୍ରର
ଯେବେ ଚାଲେ ଯାଦୁ
ସମସ୍ତ ଜୀବଜଗତକୁ
କରି ନିଏ ସେ କାବୁ

କେତେ କାହିଁ ରାଜାରଙ୍କ
ଚାଲିଗଲେ ଆସି
କାଳଚକ୍ରରୁ କେହି
ପାରିଲେନି ଖସି

କେତେ ଝାଳ ବିଜ୍ଞାନର
ହେଲା ଉଦ୍ଭାବନ
ତଥାପି କାଳକୁ କେହି
ପାରିଲେନି ଜିଣ

ପାପ ଧର୍ମ କର୍ମ ବଳେ
ପାଇଁଲେ ଜୀବନ
କାଳଚକ୍ର ମାୟା ରେ
ହେଇଗଲେ ଷୀଣ

କାଳଚକ୍ର ର ବଳକୁ
କେ ପାରିଲା ଜାଣି
ଭଗବାନ ହେଲେ ବି
ପାରିଲେନି ଜିଣି

ଜନମ ମରଣ ସବୁ
ଏହା ଚିରନ୍ତନ
ଚିରେଞ୍ଚିବି ହେବା ପାଇଁ
ନ ରଖରେ ମନ

କାଳ ବଳେ ଭିକାରୀ
ପାଏ ରାଜା ସିଂହାସନ
କାଳକ୍ରମେ ସେ ପଦବୀ
ହୋଇଯାଏ ଯେ ପତନ

କାଳ ବଳେ ଦିନରାତି
କାଳ ବଳେ ବରଷ
କାଳ ବଳେ ସୁଖଦୁଃଖ
ତା ବଳେ ହରଷ

କାଳ ବଳେ ଗରବ
କାଳ ବଳେ ଦାନୀ
କାଳ ବଳେ ମୁର୍ଖ
ପୁଣି କେବେ ଞାନୀ

ସେଥିପାଇଁ ମନେରଖ
କାଳ ଅଟେ ଯେ ମହାନ
ଯାହା କାଳ ଭଲଥାଏ
ସେ ପାଏ ସିଂହାସନ

କବି: ସୁନୀଲ୍ କୁମାର ଚୈ।ଧୁରୀ

କାଳଚକ୍ର TIME

The Circle of Time