କ୍ଲାସରୁମ୍‌ରୁ କବିତା: କଲେଜ ସ୍ମୃତିର ସେହି ମଧୁର ସଞ୍ଜ’

ସେଦିନ ବାହାରେ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା ହେଉଥିଲା। କଲେଜ କ୍ୟାମ୍ପସର ବେଞ୍ଚଗୁଡ଼ିକ ଓଦା ହୋଇ ସାରିଥିଲା ଏବଂ କ୍ଲାସରୁମ୍ ଗୁଡ଼ିକ ଧୀରେ ଧୀରେ ଫାଙ୍କା ହେବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ସାଇ କଲେଜ ରୁମ୍ ଭିତରେ ବସି ନିଜ ଖାତାର ପଛ ପୃଷ୍ଠାରେ କିଛି କବିତାର ଧାଡ଼ି କିଛି ଲେଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା। ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ତା’ ମନ ଭିତରେ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କାଗଜ ଉପରକୁ ଓହ୍ଲାଇ ପାରୁନଥିଲା।

ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ବହିପତ୍ର କିଛି ଧରି ରୁମ୍ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧୁ। ସେଦିନ ମଧୁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ନୀଳ ରଙ୍ଗର ଓଡ଼ିଶୀ ସାଲୱାର୍ ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ସାଇ ମଧ୍ୟ ସେହି ସମାନ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଥିବା ନୀଳ ରଙ୍ଗର କୁର୍ତ୍ତାରେ ଥିଲା। ପରସ୍ପରର ପୋଷାକର ରଙ୍ଗ ମିଳିଯିବା ଦେଖି ଦୁହିଁଙ୍କ ଓଠରେ ଏକ ଅକୁହା ହସ ଖେଳିଗଲା। କୋଠରୀ ଭିତରେ ଥିବା ବାତାବରଣ ହଠାତ୍ ଅତି ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ଏବଂ ନିବିଡ଼ ହୋଇଉଠିଲା।

ମଧୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ସାଇ ପାଖକୁ ଆସି ବେଞ୍ଚ ଉପରେ ବସିଲେ। ସେ ସାଇ ହାତରେ ଥିବା କବିତା ଖାତାଟିକୁ ଦେଖି କହିଲେ, "କଣ ଏତେ ଗଭୀର ଭାବରେ ଲେଖୁଛ ସାଇ? ମୋତେ ଟିକେ ପଢ଼ାଇବ ନାହିଁ?"

ସାଇ କିଛି ନକହି ଧୀରେ ଖାତାଟିକୁ ମଧୁଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ାଇ ଦେଲା। ଖାତାରେ ଲେଖାଥିଲା:

"ଶବ୍ଦର ସୀମାରେଖା ଡେଇଁ ଯେବେ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମା ଏକ ହୁଏ... ସେବେ ବୟସ ହାରିଯାଏ, ଆଉ ପ୍ରେମ ହିଁ କେବଳ ସତ୍ୟ ସାଜେ।"

ସେହି ଦୁଇଟି ଧାଡ଼ି ପଢ଼ିବା ମାତ୍ରେ ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତରଳି ଗଲା। ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସବୁ ସଂକୋଚ, ବୟସର ବ୍ୟବଧାନର ଭୟ ଏବଂ ସାମାଜିକ ଚିନ୍ତା ସେହି ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମିଳେଇଗଲା। ସେ ଆଉ ନିଜ ଭାବନାକୁ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ମଧୁ ଧୀରେ ନିଜ ଦୁଇ ହାତରେ ସାଇର ହାତକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ। ଦୁହିଁଙ୍କ ହାତ ମିଶି ଏକ ସୁନ୍ଦର ହାର୍ଟ (Heart) ର ଆକୃତି ତିଆରି କରୁଥିଲା, ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କ ଆତ୍ମା ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଏକାଠି ଯୋଡ଼ି ହୋଇଗଲା।

ମଧୁ ସାଇର ଆଖିରେ ଆଖି ମିଶାଇ ଅତି ଆବେଗଭରା ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ସାଇ, ତୁମ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ କେବଳ କାଗଜରେ ନୁହେଁ, ମୋ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନରେ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛନ୍ତି। ଜୀବନର ଏହି କଲେଜ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ହିଁ ମୋର ସବୁଠୁ ମଧୁର ବାସ୍ତବତା ଭାବେ ବାଛି ସାରିଛି।"

ବାହାରେ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାର ଶବ୍ଦ ଏବଂ କ୍ଲାସରୁମ୍ ଭିତରେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ଏହି ଗଭୀର ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେଜ ଅନୁଭୂତିର ସବୁଠୁ ଅମୂଲ୍ୟ ଓ ମଧୁର କାହାଣୀ ପାଲଟି ରହିଗଲା।

କ୍ଲାସରୁମରୁ କବିତା

କଲେଜ ସ୍ମୁତିର ସେହି ମଧୁର ସଞ୍ଜ