ସକାଳର କୋମଳ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଧୀରେ ଧୀରେ ଗାଁ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର କିଚିରିମିଚିରି ଶବ୍ଦରେ ଚାରିଆଡ଼ ମୁଖରିତ ହୋଇଉଠିଥିଲା। ଗାଁ ପାଖରେ ବହୁଥିବା ଛୋଟ ନଦୀଟି କୁଳୁକୁଳୁ ଶବ୍ଦ କରି ବହିଯାଉଥିଲା। ସେହି ଗାଁରେ ରହୁଥିଲା ଦଶ ବର୍ଷର ଗୋଟିଏ ପିଲା। ତା'ର ନାମ ଥିଲା ଧ୍ରୁବ।

ଧ୍ରୁବ ଅନ୍ୟ ପିଲାମାନଙ୍କ ଭଳି ନଥିଲା। ଗାଁର ପିଲାମାନେ ଦିନସାରା କ୍ରିକେଟ, କବାଡ଼ି କିମ୍ବା ଲୁଚକାଳି ଖେଳୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବର ମନ ସେସବୁରେ ଲାଗୁନଥିଲା। ତା'ର ଭଲଲାଗୁଥିଲା ଗଛ, ପକ୍ଷୀ, ପାହାଡ଼ ଓ ନଦୀ। ସେ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଗୋଟିଏ ଗଛ ତଳେ ବସି ରହିପାରୁଥିଲା। ପବନର ଶବ୍ଦ ଶୁଣୁଥିଲା। ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲା। ଗାଁର ଲୋକମାନେ କହୁଥିଲେ ପିଲାଟା ବହୁତ ଶାନ୍ତ କେହି କେହି କହୁଥିଲେ ଟିକେ ଅଜବ ଲାଗେ ।

କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବ କେବେ ଏସବୁ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉନଥିଲା। ସେଦିନ ସେ ଗାଁ ପଛରେ ଥିବା ପୁରୁଣା ବରଗଛ ତଳେ ବସିଥିଲା। ହଠାତ୍ ତା'ର ନଜର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚଢ଼େଇ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଚଢ଼େଇଟି ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲା। ତା'ର ଡେଣାରେ ଆଘାତ ଲାଗିଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଧୀରେ ଧୀରେ ତା' ପାଖକୁ ଗଲା। ଭୟ କରନି... ସେ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲାଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା, ଚଢ଼େଇଟି ଉଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ନାହିଁ। ଧ୍ରୁବ ତାକୁ ସାବଧାନରେ ଉଠାଇ ଘରକୁ ନେଇଗଲା।କିଛି ଦିନ ଧରି ସେ ଚଢ଼େଇଟିର ଯତ୍ନ ନେଲା। ଯେତେବେଳେ ଚଢ଼େଇଟି ସୁସ୍ଥ ହୋଇଗଲା, ସେ ତାକୁ ଖୋଲା ଆକାଶରେ ଉଡ଼ାଇଦେଲା। ଚଢ଼େଇଟି ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଯିବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଧ୍ରୁବର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ତିନିଥର ଘୂରିଲା। ଧ୍ରୁବ ହସିଦେଲା। ତାକୁ ଜଣା ନଥିଲା ଯେ ଏହା ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ଘଟଣା ନୁହେଁ।

ଦିନ ଗଡ଼ି ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଧ୍ରୁବ ନଦୀ କୂଳରେ ବସିଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶ କମଳା ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସବୁକିଛି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବର ମନରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୟ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। କାରଣ ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଲେ ଛାଇ ଲମ୍ବା ହୋଇଯାଏ। ଆଉ ଧ୍ରୁବ ନିଜ ଛାଇକୁ ଭୟ କରୁଥିଲା ଛୋଟବେଳୁ। ସେ କେବେ ବୁଝିପାରିନଥିଲା କାହିଁକି। କିନ୍ତୁ ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା ତା'ର ଛାଇ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଳି ନୁହେଁ।
କେବେ କେବେ ତାକୁ ଲାଗୁଥିଲା ଛାଇଟି ତାକୁ ଦେଖୁଛି। କେବେ ଲାଗୁଥିଲା ଛାଇଟି ତା' ପଛରେ ଚାଲୁଛି। ସେଥିପାଇଁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ ସେ ସବୁବେଳେ ଘରକୁ ଫେରିଯାଉଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଉଠି ଘର ଆଡ଼କୁ ଚାଲିଲା। ରାସ୍ତା ଶୂନଶାନ ଥିଲା। କେବଳ ପବନର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ସେ ଚାଲୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ତା'ର ନଜର ନିଜ ଛାଇ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ଆଉ ସେ ସେଠାରେ ଅଟକିଗଲା। ତା'ର ଛାଇ ରାସ୍ତା ଉପରେ ଲମ୍ବା ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲା।

ଧ୍ରୁବ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲା। କିଛି ନୁହେଁ... କିଛି ନୁହେଁ... । ସେ ନିଜକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଲାଗିଲା। ଆଉ ସେତେବେଳେ କିଛି ଅଜବ ଘଟିଲା। ଧ୍ରୁବ ଆଗକୁ ଚାଲୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତା'ର ଛାଇ ଆଗକୁ ଚାଲୁନଥିଲା। ଛାଇଟି ସେଠାରେ ଅଟକି ରହିଗଲା। ଧ୍ରୁବର ଶରୀର ଥଣ୍ଡା ପଡ଼ିଗଲା। ସେ ଆଖି ବଡ଼ କରି ଚାହିଁରହିଲା। ନା... ।
ତା'ର ଗଳାରୁ କଷ୍ଟରେ ଶବ୍ଦ ବାହାରିଲା। ସେ ଆଉ ଗୋଟିଏ ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲା। କିନ୍ତୁ ଛାଇଟି ସେଠାରେ ହିଁ ରହିଲା। ଏଥର ଧ୍ରୁବର ଭୟ ବଢ଼ିଗଲା। ତାର ଛାତି ଜୋରରେ ଧଡ଼କୁଥିଲା। ପବନ ମଧ୍ୟ ହଠାତ୍ ଥମିଯାଇଥିଲା।ଚାରିଆଡ଼େ ଏକ ଅଜବ ନିରବତା ଖେଳିଯାଇଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଧୀରେ ଧୀରେ ପଛକୁ ବୁଲିଲା। ଆଉ ତା'ପରେ...। ତା'ର ଶରୀର ଯେପରି ପଥର ହୋଇଗଲା। ଛାଇଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡ ଉଠାଉଥିଲା। ଯେପରି ସେ ଜୀବନ୍ତ। ଧ୍ରୁବର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ତା'ର ଗଳାରୁ ଶବ୍ଦ ବାହାରୁନଥିଲା। ଛାଇଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ତା' ଆଡ଼କୁ ବୁଲିଲା। ଆଉ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ...

ଧ୍ରୁବ ଦେଖିଲା ଦୁଇଟି ଚମକୁଥିବା ଆଖି। ଛାଇର ଅକୃତି ଭିତରେ। ସେହି ଆଖିଦୁଇଟି ସିଧା ତା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା। ତା ପରେ ଗୋଟିଏ ଅଜଣା ସ୍ୱର ତା'ର କାନରେ ସୁଭିଲା। ଏତେ ଧୀର ଯେପରି ପବନ କଥା ହେଉଛି। ଶେଷରେ... ହାଃ ହାଃ ହାଃ। ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟ ଥରିଉଠିଲା।

ପୁଣିଥରେ ଛାଇ ତାର ଗମ୍ଭୀର ଶବ୍ଦ ରେ କହିଲା.... ଶେଷରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜି ପାଇଲି... । ଧ୍ରୁବ ଭୟରେ ପଛକୁ ହଟିଲା। ଡ଼ରିକି ପଚାରିଲା ତୁ... ତୁମେ କିଏ?

କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଆସିଲା ନାହିଁ। ହଠାତ୍ ଆକାଶରେ ଭୟଙ୍କର ବିଜୁଳି ଚମକିଲା। ଧ୍ରୁବ ଆଖି ବନ୍ଦ କରିଦେଲା। ଆଉ ଯେତେବେଳେ ସେ ପୁଣି ଆଖି ଖୋଲିଲା ଛାୟାଟି କୁଆଡେ ପ୍ରକୃତି ସହ ବିଲୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ରାସ୍ତା ଖାଲି ଥିଲା।ପବନ ପୁଣି ବହିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ସବୁକିଛି ସାଧାରଣ ଲାଗୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଧ୍ରୁବ ଜାଣିଥିଲା ସେ ଯାହା ଦେଖିଛି, ସେ ସ୍ୱପ୍ନ ନୁହେଁ। କିଛି ଗୋଟେ ଜିନିଷ ତାକୁ ଖୋଜୁଛି। କିଛି ଗୋଟେ ଜିନିଷ ବହୁତ ଦିନ ଧରି ତାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା।
ଆଉ ସେହି ଅପେକ୍ଷା ଆଜି ଶେଷ ହୋଇଛି....

ଧ୍ରୁବ ତାର ସବୁ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ଦୌଡିବା ଆରମ୍ଭ କଲା। ହେଲେ ସେ ଜାଣି ନଥିଲା ସେ ଯେଉଁ ଛାଇକୁ ଦେଖିକି ଭୟ କରୁଥିଲା ସେ କେବଳ ଛାଇ ନୁହଁ ତା ଭିତରେ ଆଉ ଜଣେ ଥିଲା। ଯିଏ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ନିରବ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏବେ ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲା। ଏହା କେବଳ ଆରମ୍ଭ ଥିଲା.....

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ....)

ଛାୟାକୁ ଡରୁଥିବା ପିଲା

ଅଧ୍ୟାୟ ୧