“ଶେଷରେ ତୁମେ ଆସିଗଲ ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ...”

ସେହି ସ୍ୱର ଶୁଣିବା ମାତ୍ରେ ଧ୍ରୁବର ଶରୀରରେ ଏକ ସିଂହରଣ ଖେଳିଗଲା। ତା’ର ହୃଦୟ ଏତେ ଜୋରରେ ଧଡ଼କୁଥିଲା ଯେ ସେ ନିଜେ ତାହାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣିପାରୁଥିଲା। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ତଳକୁ ଚାହିଁଲା। ତାର ପାଦ ପାଖରେ ପଡ଼ିଥିବା ଛାଇଟି ଆଜି ଅନ୍ୟ ସବୁଦିନ ଭଳି ନଥିଲା। ଗାଢ଼ କଳା ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଦୁଇଟି ଚମକୁଥିବା ଆଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲୁଥିଲା।

ସେହି ଆଖିଦୁଇଟିରେ ନା ରାଗ ଥିଲା, ନା ଘୃଣା। କିନ୍ତୁ ଥିଲା ଏମିତି ଏକ ପରିଚୟ, ଯାହା ଧ୍ରୁବର ଆତ୍ମା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କମ୍ପାଇଦେଉଥିଲା। ଯେପରି ସେହି ଆଖି ତାକୁ ଜନ୍ମ ହେବାର ବହୁତ ଆଗରୁ ଚିହ୍ନିଥିଲା।

“କିଏ... କିଏ ତୁମେ?” ଧ୍ରୁବ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଚାରିଲା।

ଛାୟା କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲା ନାହିଁ। କେବଳ ତାର ଆକୃତି ହାଲୁକା ଭାବେ ହସିଲା। ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଜଙ୍ଗଲର ପବନ ହଠାତ୍ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଗଲା। ଗଛପତ୍ରର ସରସର ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟ ହଠାତ୍ ଥମିଯାଇଥିଲା। “ମୋତେ ଭୁଲିଗଲୁ?” ସ୍ୱରଟି ଚାରିଆଡ଼େ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। “କିନ୍ତୁ ମୁଁ ତୁମକୁ କେବେ ଭୁଲିନି।”
ଧ୍ରୁବ ପଛକୁ ହଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ର ପାଦ ଯେପରି ମାଟି ସହ ଲଗିଯାଇଥିଲା। ଯେପରି କୌଣସି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ତାକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିଲା।

ଠିକ୍ ସେତେବେଳେ ପଥରଟି କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା। "ଧଡ଼...ଧଡ଼...ଧଡ଼..." ସେହି ଶବ୍ଦ ଏକ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ଭଳି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ପଥର ଉପରେ ଖୋଦା ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ରହସ୍ୟମୟ ଚିହ୍ନ ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଜଳିଉଠିଲା। ସମଗ୍ର ଜଙ୍ଗଲ ସେହି ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା।

ହଠାତ୍ ପଥରର ମଝିଭାଗରେ ଏକ ଫାଟ ଦେଖାଦେଲା। ଫାଟଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ଭିତରୁ ନୀଳ ଆଲୋକ ବାହାରୁଥିଲା, ଆଉ ସେହି ଆଲୋକର ଗଭୀରତାରେ କେହି ଜଣେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ। ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା।

ସେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ମୁହଁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆକୃତିଟି ମଣିଷର ଭଳି ଥିଲା। ଆଉ ତା’ର ଚାରିପାଖରେ ଘୁରୁଥିବା ଅନ୍ଧକାର ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଧ୍ରୁବର ହାତରେ ଥିବା ଅଜଣା ଚିହ୍ନଟି ହଠାତ୍ ଜଳିଉଠିଲା। “ଆଃ....ଆଃ....” ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ସେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲା। ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ତା’ର ଶରୀର ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। ତା’ର ଆଖି ଆଗରେ ସବୁକିଛି ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଆଉ ତା’ପରେ...

ଏକ ଦୃଶ୍ୟ ତା’ର ଆଖି ଆଗରେ ଉଭା ହୋଇଗଲା। ଏକ ବିଶାଳ ସିଂହାସନ। ଚାରିପାଖରେ ଅସୀମ ଅନ୍ଧକାର। ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥିଲେ ଜଣେ ଯୁବକ। ତା’ର ଶରୀରରେ କଳା ବସ୍ତ୍ର, ଆଖିରେ ନୀଳ ଆଲୋକ ଏବଂ ମୁହଁରେ ଏକ ଅଜବ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ। ସେ ନିଜକୁ ଯେପରି ଏକ ରାଜା ଭାବୁଥିଲା, ଯାହାର ଆଦେଶରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ କମ୍ପିଉଠୁଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ରକ୍ତ ଥଣ୍ଡା ହୋଇଗଲା। କାରଣ ସେହି ଯୁବକର ମୁହଁ ଠିକ୍ ତା ଭଳି ଥିଲା। ଗୋଟିଏ ଭାବନା କୁ ଛାଡିଦେଲେ । ସେହି ଆଖିରେ ମଣିଷର କୌଣସି ଭାବନା ନଥିଲା।

କେବଳ ଶକ୍ତି ଆଉ ଅନ୍ଧକାର। ଯୁବକଟି ହସିଲା। “ବହୁତ ଦିନ ପରେ ଦେଖା ହେଲା।” ତାର ସ୍ୱର ଶୁଣି ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟର ସ୍ମନ୍ଦନ ଅଟକିଗଲା। କାରଣ ସେହି ସ୍ୱରଟି ଠିକ୍ ତାର ନିଜ ସ୍ୱର ଭଳି ଥିଲା।

ଧ୍ରୁବ କିଛି କହିବା ପୂର୍ବରୁ ଦୃଶ୍ୟଟି ହଠାତ୍ ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ପୁଣି ଜଙ୍ଗଲରେ ଥିଲା। ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସେ ପଥର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା। ଏଥର ଫାଟଟି ପୂର୍ବଠାରୁ ବହୁତ ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଆଉ ସେହି ଫାଟର ଭିତରୁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ କଳା ହାତ ବାହାରୁଥିଲା। ସେହି ହାତର ଆଙ୍ଗୁଳିଗୁଡ଼ିକ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଲମ୍ବା ଥିଲା। ତାହାର ଚାରିପାଖରେ ଅନ୍ଧକାରର ଧୂଆଁ ଘୁରୁଥିଲା।

ଧ୍ରୁବର ଶରୀର ଭୟରେ ଜମିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରୁ ଏକ ତୀବ୍ର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଗଲା । “ଧ୍ରୁବ ତାକୁ ଛୁଅନି” ଧ୍ରୁବ ଚମକି ପଛକୁ ବୁଲିଲା।

ଗଛମାନଙ୍କ ମଝିରୁ ଜଣେ ଅଜଣା ଯୁବକ ଦୌଡ଼ି ଆସୁଥିଲେ। ତାର ମୁହଁରେ ଭୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା, ଯେପରି ସେ ଏମିତି କିଛି ଦେଖିଛି ଯାହା ସାଧାରଣ ମଣିଷର କଳ୍ପନାର ବାହାରେ।

ଆଉ ତାର ଗଳାରେ ଝୁଲୁଥିବା ଲକେଟ୍‌ରେ ସେହି ଚିହ୍ନ ଖୋଦା ଥିଲା । ଯାହା ଧ୍ରୁବର ହାତରେ ଜଳୁଥିଲା।

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟାରେ ...)

ଛାୟାର ଆଖି

ଅଧ୍ୟାୟ ୪