ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା, ଝାପ୍ସା ଅନ୍ଧାର, ସନ୍ଧ୍ୟା ପାଖାପାଖି ୭ ଟା ହେବ। ମୁଁ ଖୋର୍ଦ୍ଧାର ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲିଆ ଗାଁ ରୁ ଭୁବନେଶ୍ୱର ଫେରୁଥାଏ। ଟିକିଏ ଆଗକୁ ଆସିଛି ନା ନାହିଁ, ବର୍ଷା ଜୋର ପକେଇଲା..! ଅନ୍ଧାର ଟା ରେ ଆଉ ବାଇକ ଚଲେଇ ହଉନଥିଲା, ଦେଖିଲି ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚାହା ଦୋକାନ ଟେ ରାସ୍ତା କୋଡ଼ରେ ଖୋଲିଛି। କିଛି ନ ଭାବି ସେଇଠି ଅଟକିଗଲି..! ଦୋକାନରେ ଛୋଟିଆ ଲାଇଟ ଲଗାଇ ମଉସାଟିଏ ବସିଥିଲେ..! ମୁଁ ମଉସାଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲି.. ମଉସା କୁଆଡ଼େ ଥିଲା ବର୍ଷା ଏମିତି କାଚି ପକେଇଲା ମଃ..। ମଉସା କହିଲେ ହଁ ପରା ପୁଅ.. ଏବେ ପାଗ ଠିକ ଥିଲା ଦେଖୁ ଦେଖୁ ଏତେ ବର୍ଷା..! ମୁଁ କହିଲି ହଁ..! ହଉ ଛାଡ଼ ମଉସା ଟିକିଏ ବସି ପଡ଼ିବା ଆଉ..। ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ପାଗରେ ଟିକିଏ ଗରମ ଚାହା ପିଇଦେବି ଭାବି ମଉସାଙ୍କୁ ଚାହା କପ୍ ଟିଏ ମାଗିଲି। ସେ ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ବଢ଼େଇଦେଲେ। ବର୍ଷା ଛାଡ଼ିବାର ନା' ନେଉନଥାଏ ! ରାତି ବଢ଼ିଗଲାଣି..। ମଉସା ସହ ସେମିତି ଗପସପ ହେଉ ହେଉ ଜାଣିଲି ମଉସା ପାଠ ପଢ଼ୁଆ ଲୋକଟିଏ। ଶିକ୍ଷକତାରୁ ଅବସର ନେବାପରେ ଏହି ଦୋକାନ ହିଁ ସବୁକିଛି। ଠିକ ଏଇ ସମୟରେ ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଭୟଙ୍କର ଆଲୁଅ ସହ ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ଶୁଭିଲା..। ସବୁକିଛି ଜଳଜଳ ହୋଇ ଦେଖାଗଲା..। ସେହି ସମୟରେ ଦେଖିଲି ଦୋକାନଟି ଗୋଟିଏ ଜଙ୍ଗଲ କୋଡ଼ରେ ଅଛି..! ଆଉ ଦୋକାନର ଠିକ ଆଗରେ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚାରିଚକିଆ ଯିବା ଭଳି ରାସ୍ତାଟିଏ ଅଛି..। ମୁଁ ଟିକିଏ ଡରିଯାଇ ପଚାରିଲି ମଉସା ଏଇଠିଗୋଟେ ରାସ୍ତାଟେ ଅଛି.. କଣ ବୁଲାବୁଲି ଜାଗା ଟେ ଅଛି ବୋଧେ..। ମଉସା କହିଲେ ଥିଲା.. ଏବେ ନାହିଁ..! ମୁଁ ପଚାରିଲି ହେଁ.. ଇଏ କି କଥା ମଃ.. ଥିଲା ଏବେ ନାହିଁ..? ପୁଣି ମୁଁ କହିଲି ବର୍ଷା ତ ଛାଡ଼ିବାର ନା ନଉନି..ତମେ କୁହ କଣ ହେଇଥିଲା..। ସେଇଠୁ ମଉସା କହିଲେ..

ଶୀତ ସମୟର କଥା, ସେଦିନ ରବିବାର ଥାଏ, ସୁନ୍ଦର ଶୀତୁଆ ସକାଳ । ତିନିଜଣ ସାଙ୍ଗ—ରୋହିତ, ଅମିତ ଏବଂ ସୌମ୍ୟ—ସହରର କୋଳାହଳରୁ ଦୂରରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଣା ପାହାଡ଼ିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଆଡ଼େ ବୁଲିବାକୁ ବାହାରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ମନଭରି ୱିକେଣ୍ଡ୍‌ ଉପଭୋଗ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କ୍ୟାମେରାରେ କଏଦ କରିବା। ସେ ଆସି ଏଇ ବାଟ ଦେଇ ଗଲେ, ଗାଡ଼ିଟି ଯେତିକି ଜଙ୍ଗଲର ଗଭୀରକୁ ଯାଉଥିଲା, ଚାରିଆଡ଼ର ପରିବେଶ ସେତିକି ନିଶ୍ଚୁପ ଓ ରହସ୍ୟମୟ ହୋଇପଡ଼ୁଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କିରଣ ବି ସେହି ଘଞ୍ଚ ଗଛ ଗୁଡ଼ିକ ଭେଦି ତଳକୁ ଆସିପାରୁନଥିଲା। ସେ ଯାଉ ଯାଉ ବହୁତ ବାଟ ପଳେଇଥିଲେ। ମୋବାଇଲ୍‌ରୁ ନେଟୱାର୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗାଏବ ହୋଇସାରିଥିଲା। ଅପରାହ୍ନ ପ୍ରାୟ ୫ ଟା ବେଳକୁ ହଠାତ୍‌ ଗାଡ଼ିର ଇଞ୍ଜିନ୍‌ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ଅମିତ ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ଗାଡ଼ି ଷ୍ଟାର୍ଟ ହେଲାନାହିଁ। ଠିକ୍‌ ସେତିକି ବେଳେ ସେମାନଙ୍କ ନଜର ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଥିବା ଏକ ପୁରୁଣା, ଅର୍ଦ୍ଧ-ଭଙ୍ଗା ବ୍ରିଟିଶ ଅମଳର ବଙ୍ଗଳା ଉପରେ ପଡ଼ିଲା। ସନ୍ଧ୍ୟା ନଇଁ ଆସିଥିଲା, ଜଙ୍ଗଲରେ ରାତି ବିତାଇବା ସୁରକ୍ଷିତ ନଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଁ ବଙ୍ଗଳା ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ିଲେ। ବଙ୍ଗଳାର ପ୍ରବେଶ ଦ୍ୱାରରେ ପାଦ ଥାପୁଥାପୁ ଭିତରୁ ଜଣେ ମହିଳାଙ୍କର ଧୀର ହସ ଓ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। କୋଠରୀ ଭିତରେ ଚାରିଆଡ଼େ ଧୂଳି ଓ ବୁଢ଼ିଆଣୀ ଜାଲ ଛଡ଼ା କିଛି ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ ଡାଇନିଂ ଟେବୁଲ୍‌ ଉପରେ ତିନୋଟି ଗରମ ଚା’ କପ୍‌ ରଖାଯାଇଥିଲା—ଯେପରି କେହି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ହିଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା। ସୌମ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲା, "ଏଠି କେହି ନାହାନ୍ତି, ତଥାପି ଏ ଚା’ ଗରମ କେମିତି ?" ଠିକ୍‌ ସେହି ସମୟରେ ବଙ୍ଗଳାର ମୁଖ୍ୟ ବିଶାଳ କାଠ କବାଟ ଟି ଗୋଟିଏ ଜୋର୍‌ ଶବ୍ଦ ସହ ନିଜେ ନିଜେ ବନ୍ଦ ହୋଇଗଲା। କୋଠରୀର ଗୋଟିଏ ବନ୍ଦ କୋଣରୁ ଗୋଟିଏ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱର ଭାସିଆସିଲା— "ତୁମେମାନେ ଆସିବା ପାଇଁ ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ୩୦ ବର୍ଷ ହେଲା ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲି... ଏଠାକୁ ଆସିବା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ଫେରିବା ବାଟ ମୋ ହାତରେ !" ତିନିଜଣ ଭୟରେ ଶିଂହରି ଉଠିଲେ। ରୋହିତ କବାଟ ବାଡ଼େଇ ଖୋଲିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ସେଟା ଜାମ୍‌ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ହଠାତ୍‌ ବାହାରୁ ଗାଡ଼ିର ହର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦ ଶୁଣାଗଲା। ଅମିତ ନିଜ ପକେଟରେ ହାତ ପୂରାଇ ଦେଖିଲା, ଗାଡ଼ି ଚାବି ତାରି ପକେଟରେ ହିଁ ଅଛି ! ତଥାପି ବାହାରେ ଗାଡ଼ିଟି ନିଜେ ଷ୍ଟାର୍ଟ ହୋଇ ଜୋର୍‌ରେ ହର୍ଣ୍ଣ ବଜାଉଥିଲା ଏବଂ ତାର ହେଡ୍‌ଲାଇଟ୍‌ଗୁଡ଼ିକ ବଙ୍ଗଳା ଭିତରକୁ ଆଲୁଅ କରୁଥିଲା।

ଭୟରେ ବ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ସେମାନେ ବଙ୍ଗଳାର ପଛ କବାଟ ଭାଙ୍ଗି ଜଙ୍ଗଲ ଆଡ଼କୁ ଦୌଡ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲେ। କିଛି ବାଟ ଦୌଡ଼ିବା ପରେ ସେମାନେ ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ ଅଟକିଗଲେ। ସାମ୍ନାରେ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତ ଜମାଟ ବାନ୍ଧିଗଲା, ସେମାନେ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ପୁଣି ସେହି ଭଙ୍ଗା ବଙ୍ଗଳାର ସାମ୍ନା ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ହିଁ ପହଞ୍ଚିଯାଇଥିଲେ ! ଆଉ ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ଥିଲା, ଗାଡ଼ିର ହେଡ୍‌ଲାଇଟ୍‌ ଆଲୁଅରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଗାଡ଼ିର ଡ୍ରାଇଭିଂ ସିଟ୍‌ରେ ବସିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଜଣକ ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି... ସେ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ୱୟଂ ଅମିତ! ଗାଡ଼ି ଭିତରେ ବସିଥିବା ଅମିତ ବାହାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ତିନିଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକ ଅଜବ ଓ କୁଟିଳ ହସ ହସୁଥିଲା। ବାହାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଅମିତ ନିଜ ହାତକୁ ଚାହିଁଲା, ତାର ଶରୀର ଧୀରେ ଧୀରେ କାଚ ଭଳି ପାରଦର୍ଶୀ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। କିଛିଦିନ ପରେ ସେଠିକା ଗାଁ ଲୋକ ସେହି ତିନିଜଣଙ୍କ ମୃତ ଶରୀରକୁ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରୁ ଉଦ୍ଧାର କଲେ..! ଏଇ କଥା ଚାରିଆଡ଼େ ଚର୍ଚ୍ଚାର ବିଷୟ ପାଲଟିଲା। ଲୋକେ କହିଲେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଭୂତ ବୁଲୁଛି, ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ନେଉଛି। ବାସ୍ତବିକତାରେ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ କେମିତି ହେଲା ସେହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଆଜି ବି ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଜଙ୍ଗଲରେ ଲୁଚି ରହିଛି ! ସେହିଦିନଠୁ ସେ ଜଙ୍ଗଲର ବାଟ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି ।

ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ଭୂତ !

ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରେ ଇଂରେଜ ଅମଳର ବଙ୍ଗଳା ଆଉ ତିନି ସାଙ୍ଗ ସହ ଏମିତି କିଛି ଘଟିଗଲା ଯାହା ଦେଖିଲେ ଲୋମ ଟାଙ୍କୁରୀ ଉଠିବ!