ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ଝରକା ଦେଇ ଧ୍ରୁବର ମୁହଁ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି ତା'ର ଆଖିରେ ଅନ୍ୟ ଦିନ ଭଳି ଶାନ୍ତି ନଥିଲା। ସେ ବିଛଣା ଉପରେ ବସି ନିଜ ଡାହାଣ ହାତକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ହାତରେ ଥିବା ଅଜଣା ଚିହ୍ନଟି ଏବେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲା। ରାତିରେ ଦେଖିଥିବା ସ୍ୱପ୍ନଟି ବାରମ୍ବାର ତା ମନରେ ଘୁରି ବୁଲୁଥିଲା। କୁହୁଡ଼ିରେ ଘେରା ଅଜଣା ସ୍ଥାନ, ଚମକୁଥିବା ଆଖି ଏବଂ ସେହି ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର। ଧ୍ରୁବ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଇ ନିଜକୁ ବୁଝାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, “ଏସବୁ କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା...” କିନ୍ତୁ ହାତର ଚିହ୍ନଟି ତାକୁ ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ କରିବାକୁ ଦେଉନଥିଲା।

ସେହି ସମୟରେ ତା'ର ମା'ଙ୍କ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା, “ଧ୍ରୁବ ଖାଇବାକୁ ଆସ”। ଧ୍ରୁବ ତୁରନ୍ତ ହାତକୁ ଲୁଚାଇଦେଲା । ସେ ଚାହୁଁନଥିଲା କେହି ଏହି ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ ଜାଣନ୍ତୁ। ଖାଇବା ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଚୁପ୍ ଥିଲା। ତା'ର ମା' ତାକୁ ଚାହିଁ ପଚାରିଲେ, “କଣ ହେଇଛି ତୋର? ସକାଳଠାରୁ ଏତେ ଚୁପ୍ କାହିଁକି?” ଧ୍ରୁବ ମୁଣ୍ଡ ତଳକୁ କରି କହିଲା “କିଛି ନାହିଁ ମା।” କିନ୍ତୁ ମା'ଙ୍କ ଆଖିରୁ କିଛି ଲୁଚିଲା ନାହିଁ। “ତୁ କିଛି ଲୁଚାଉଛୁ।” ଧ୍ରୁବ ନୀରବ ରହିଲା। ସେ ଜାଣିଥିଲା ସତ କଥା କହିଲେ କେହି ବିଶ୍ୱାସ କରିବେ ନାହିଁ।

ଦିନ ବଢ଼ିବା ସହିତ ଧ୍ରୁବର ଅସ୍ଥିରତା ମଧ୍ୟ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଯେପରି କେହି ତାକୁ ଡାକୁଛି ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସ୍ୱର, ଏକ ଅଜଣା ଡାକ । ପ୍ରଥମେ ସେ ଏହାକୁ ଅଣଦେଖା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କିନ୍ତୁ ଯେତେ ସେ ଏହାକୁ ଅଣଦେଖା କରୁଥିଲା, ସେତେ ସେହି ଡାକ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗୁଥିଲା। ଶେଷରେ ସନ୍ଧ୍ୟା ପୂର୍ବରୁ ସେ ଘରୁ ବାହାରି ପଡ଼ିଲା। ତାର ପାଦ ଆପେ ଆପେ ଜଙ୍ଗଲ ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ୁଥିଲା।

ଜଙ୍ଗଲଟି ଧ୍ରୁବର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଆଜି ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ମାତ୍ରେ ତାକୁ କିଛି ଅଲଗା ଲାଗିଲା। ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦ ନଥିଲା। ପବନ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବରେ ଶାନ୍ତ ଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ନିରବତା ଖେଳିଯାଇଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼କୁଥିଲା ତଥାପି ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଚାଲିଲା।

ହଠାତ୍ ସେ ଦେଖିଲା ଏକ ଛୋଟ ହରିଣ ତା ଆଗରେ ଠିଆ ହୋଇଛି। ହରିଣଟି ତା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ତାର ଆଖିରେ ଅଜବ ଚମକ ଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ଧୀରେ ଧୀରେ ତା ପାଖକୁ ଗଲା, କିନ୍ତୁ ହରିଣଟି ପଳାଇଲା ନାହିଁ। ବରଂ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତର ଆଡ଼କୁ ଚାଲିବାକୁ ଲାଗିଲା। କିଛି ଦୂର ଯାଇ ସେ ପୁଣି ପଛକୁ ଚାହିଁଲା ଯେପରି ଧ୍ରୁବକୁ ଡାକୁଛି। ଧ୍ରୁବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା ତଥାପି ସେ ହରିଣଟି ପଛେ ପଛେ ଚାଲିଲା।

ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲର ଏମିତି ଏକ ଅଞ୍ଚଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାକୁ ଧ୍ରୁବ ଆଗରୁ କେବେ ଆସିନଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ଭଙ୍ଗା ପଥର ଛିଟିକି ପଡ଼ିଥିଲା। ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ଏଠାରେ କେବେ ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ମନ୍ଦିର ଥିଲା, ଯାହା ସମୟ ସହିତ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଛି। ଧ୍ରୁବ ଚାରିଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲା। ମନ୍ଦିରର ଅବଶେଷ ଉପରେ ଅଜଣା ଚିହ୍ନ ଅଙ୍କା ଥିଲା ଠିକ୍ ସେହି ଚିହ୍ନ ଭଳି ଯାହା ତାର ହାତରେ ଥିଲା।

ହଠାତ୍ ତାର ହାତର ଚିହ୍ନଟି ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। “ଆଃ...” ଧ୍ରୁବ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲା। ଚିହ୍ନଟି ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଦୂରରେ ଗୋଟିଏ ନୀଳ ଆଲୋକ ଦେଖାଗଲା। ଧ୍ରୁବର ନଜର ସେହି ଆଲୋକ ଉପରେ ଅଟକିଗଲା। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ଆଲୋକଟି ଏକ ବିଶାଳ ପଥରରୁ ବାହାରୁଥିଲା। ପଥରଟି ପ୍ରାୟ ଦଶ ଫୁଟ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା। ତା ଉପରେ ଶହ ଶହ ଚିହ୍ନ ଖୋଦିତ ଥିଲା। ଆଉ ପଥର ମଝିରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଟି ଠିକ୍ ତାର ହାତର ଚିହ୍ନ ଭଳି ଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା।

ଠିକ୍ ସେତେବେଳେ ତା'ର କାନରେ ଗୋଟିଏ ଫିସଫିସ୍ ସ୍ୱର ଶୁଣାଗଲା “ଆସ...”। ଧ୍ରୁବ ଚମକି ଉଠିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ କେହି ନଥିଲେ। “ଆସ...”। ସ୍ୱରଟି ପୁଣି ଶୁଣାଗଲା। ଏଥର ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ। ଧ୍ରୁବ ର ଶରୀର ଭୟରେ ଥରୁଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଅଜଣା ଭାବରେ ତାର ପାଦ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲା। ସେ ପଥର ନିକଟକୁ ଯାଇ ଠିଆ ହେଲା। ତାର ହାତ ଧୀରେ ଧୀରେ ପଥର ଆଡ଼କୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। “ନା...”। ତା'ର ମନ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଶରୀର ତା' କଥା ଶୁଣୁନଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ଆଙ୍ଗୁଠି ପଥରକୁ ଛୁଇଁଲା। ହଠାତ୍ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ସହ ସମଗ୍ର ଜଙ୍ଗଲ କମ୍ପିଉଠିଲା। ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଚମକିଲା। ପଥର ଉପରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଜଳିଉଠିଲା। ଧ୍ରୁବ ଭୟରେ ପଛକୁ ହଟିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ପାରିଲା ନାହିଁ। ତା'ର କାନ ପାଖରେ ଗୋଟିଏ ସ୍ୱର ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ଏଥର ସେହି ସ୍ୱର ଏତେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା ଯେ ତାର ଶରୀରରେ କମ୍ପନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। “ମୁଁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲି...” ଧ୍ରୁବ ଥରି ଉଠିଲା। “କିଏ...?”

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ନିରବତା ଖେଳିଗଲା। ତା'ପରେ ସେହି ସ୍ୱର ପୁଣି କହିଲା “ଶେଷରେ ତୁମେ ଆସିଗଲ... ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ...” ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା। କାରଣ ସେହି ସ୍ୱର ବାହାରୁ ଆସୁନଥିଲା। ସେହି ସ୍ୱର ଆସୁଥିଲା... ତାର ନିଜ ଛାଇ ଭିତରୁ....

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟ ରେ ...)

ଜଙ୍ଗଲର ଡାକ

ଅଧ୍ୟାୟ ୩