ସେଦିନ ଭୋର ପ୍ରାୟ ଚାରିଟା ହେବ। କୋଣାର୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଅଭିମୁଖେ ଯାଉଥିବା ରାସ୍ତାର ଦୁଇ ପାଖରେ ଥିବା ଝାଉଁ ବଣ ଦେଇ ଥଣ୍ଡା ପବନ ବହି ଯାଉଥିଲା। ଗାଡ଼ିର ଷ୍ଟିଅରିଂ ଉପରେ ହାତ ରଖି ସାଇ ଆଗକୁ ଚାହିଁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ ମନ ଭିତରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ହିଁ ଚେହେରା ଘୂରି ବୁଲୁଥିଲା—ମଧୁ। ମଧୁ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମପୁରରୁ କେବଳ ସାଇକୁ ଭେଟିବା ପାଇଁ ଏବଂ ଏହି ଐତିହାସିକ ସ୍ଥାନ ବୁଲିବା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ। ଅନୁଗୁଳରୁ ଆସିଥିବା ସାଇ ପାଇଁ ଏହି ଦେଖା କେବଳ ଏକ ବୁଲାବୁଲି ନଥିଲା, ବରଂ ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍‌ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଶବ୍ଦର ପ୍ରେମକୁ ବାସ୍ତବତାର ରୂପ ଦେବାର ଏକ ମଧୁର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା।

ମଧୁ ପଛ ସୀଟ୍‌ରେ ବସି ବାହାରର ଶାନ୍ତ ପରିବେଶକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମଥାରେ ଥିବା ଛୋଟ ନାଲି ଟୋପାଟି ଏବଂ ପିନ୍ଧିଥିବା ହାଲୁକା ଓଡ଼ିଶୀ ଶାଢ଼ୀ ତାଙ୍କ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲା। ବୟସର ବ୍ୟବଧାନକୁ ନେଇ ସମାଜ ଯେତେ ଯାହା କହିଲେ ବି, ସାଇର ଆଖିରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଥିବା ସମ୍ମାନ ଏବଂ ସ୍ନେହ ମଧୁଙ୍କକୁ ସବୁବେଳେ ସୁରକ୍ଷିତ ମନେ କରାଉଥିଲା।

ଗାଡ଼ି ଯେତେବେଳେ କୋଣାର୍କ ମନ୍ଦିର ପ୍ରାଙ୍ଗଣ ସାମ୍ନାରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ସେତେବେଳକୁ ପୂର୍ବ ଆକାଶ ଧୀରେ ଧୀରେ ନାଲି ପଡ଼ି ଆସୁଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବଙ୍କ ପ୍ରଥମ କିରଣ ସେହି କଳା ପାଗୋଡ଼ାର ପଥର ଦେହକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା। ଗାଡ଼ିରୁ ଓହ୍ଲାଇବା ମାତ୍ରେ ସାଇ ମଧୁଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ହସିଦେଲା। ମଧୁ ମଧ୍ୟ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ସତରେ ସାଇ, ମୁଁ କେବେ ଭାବିନଥିଲି ଯେ ସୃଜନୀର ସେହି କବିତାଗୁଡ଼ିକ ଆମକୁ ଦିନେ ଏମିତି ପଥରର କାବ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଆସିବ।"

ସେମାନେ ମନ୍ଦିର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେହି ବିଶାଳ ପଥରର ଚକ (ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ର) ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇ ସାଇ କହିବାକୁ ଲାଗିଲା, "ମଧୁ, ଏହି ଚକଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ସମୟକୁ ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ବରଂ ଏହା ଦର୍ଶାନ୍ତି ଯେ ଜୀବନର ଚକ ଯେମିତି ବି ବୁଲୁ ନା କାହିଁକି, ଯଦି ସେଥିରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥାଏ, ତେବେ ସମୟ ସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ। ଠିକ୍ ଯେମିତି ତୁମେ ମୋ ଜୀବନକୁ ଆସିବା ପରେ ମୋର ସବୁ ଶୂନ୍ୟତା ହଜିଯାଇଛି।" ମଧୁ ସାଇର ଏହି ଗଭୀର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣି ନିଜ ଭାବନାକୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେ ସାଇର ହାତକୁ ନିଜ ଦୁଇ ହାତ ସାମ୍ନାରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲେ। ସେହି ସ୍ପର୍ଶରେ କୌଣସି ପରିସୀମା ନଥିଲା, ଥିଲା କେବଳ ଏକ ଅତୁଟ ଭରସା।

ଧୀରେ ଧୀରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପରକୁ ଉଠିଲେ। ମନ୍ଦିରର କାରୁକାର୍ଯ୍ୟ, ସେହି ନୃତ୍ୟ ମଣ୍ଡପର ପଥର ମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ଯେମିତି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମର ନିଶବ୍ଦ ସାକ୍ଷୀ ସାଜିଥିଲେ। ସାଇ ନିଜ ପକେଟ୍‌ରୁ ଡାଏରୀ ବାହାର କରି ସେହି ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ମଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଇ ଧାଡ଼ି ଲେଖିଲା:

"ପଥର ଦେହରେ କବିତା ଲେଖିଛି କୋଣାର୍କର କାରିଗର,*

*ମୋ ହୃଦୟ ପଟେ ତୁମ ନାଁ ଲେଖିଛି ସାଜି ମୋର ସାରା ସଂସାର।"

ମନ୍ଦିରରୁ ଫେରିବା ପରେ, ସେମାନେ ନିକଟସ୍ଥ ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗା ବେଳାଭୂମି ଅଭିମୁଖେ ବାହାରିଲେ। ସେତେବେଳକୁ ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସୁଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ରର ନୀଳ ଜଳରାଶି ଭିତରେ ଲୀନ ହେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ। ସେହି ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତର ନାଲି ଆଲୋକ ମଧୁଙ୍କ ମୁହଁ ଉପରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ପନ୍ଦନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲା। ଦୁହେଁ ବାଲି ଉପରେ ପରସ୍ପରର ବହୁତ ପାଖାପାଖି ବସିଥିଲେ। ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ସେମାନଙ୍କ ଚାରିପାଖର ନିଶବ୍ଦତାକୁ ଆହୁରି ଗଭୀର କରୁଥିଲା।

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଦୁହିଁଙ୍କ ମନ ଭିତରେ ଅନେକ ଅକୁହା ଗଭୀର ଭାବନା ଖେଳୁଥିଲା। ମଧୁ ମନେ ମନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସମାଜର ନୀତିନିୟମ ଏବଂ ବୟସର ବ୍ୟବଧାନର ଯେଉଁ ପ୍ରାଚୀର ଅଛି, ସେସବୁ ଆଜି ସାଇର ଏହି ଅତୁଟ ଭରସା ସାମ୍ନାରେ କେତେ ଛୋଟ। ସେ ନିଜ ମନର ସବୁ ସଂକୋଚକୁ ପଛରେ ପକାଇ ସାଇର କାନ୍ଧ ଉପରେ ନିଜ ମୁଣ୍ଡଟିକୁ ଆଉଜାଇ ଦେଲେ।

ସାଇ ମଧ୍ୟ ସମୁଦ୍ରର ଢେଉକୁ ଚାହିଁ ଭାବୁଥିଲା—ଏହି ବିଶାଳ ସମୁଦ୍ର ପରି ତା’ର ଭାବନା ମଧ୍ୟ ମଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୀମ। ପ୍ରେମ କେବଳ ସମୟ ବା ବୟସର ସୀମା ମାନେନାହିଁ; ଏହା ତ ଦୁଇଟି ଆତ୍ମାର ଏମିତି ଏକ ନିବିଡ଼ ସମ୍ପର୍କ, ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦ ହଜିଗଲେ ବି ନିଶ୍ୱାସର ଉଷ୍ମତା ସବୁକଥା କହିଦିଏ। ସମୁଦ୍ରର ଶୀତଳ ପବନରେ ମଧୁଙ୍କ ଶାଢ଼ୀର ଆଞ୍ଚଲ ସାଇର ହାତକୁ ଛୁଇଁ ଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ସେହି ସ୍ପର୍ଶରେ ଏକ ଅକୁହା ଶାରୀରିକ ଓ ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ଥିଲା। ସେହି ସଞ୍ଜରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଭାଗାର ବେଳାଭୂମି ଦୁଇଟି ପ୍ରେମୀ ହୃଦୟର ଅକୁହା ଗଭୀର ପ୍ରେମ ଓ ଅତୁଟ ବିଶ୍ୱାସର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସାକ୍ଷୀ ପାଲଟିଗଲା।

ଦୁଇଟି ହୃଦୟ

ଶବ୍ଦର ବାସ୍ତବିକ ପ୍ରେମ