ଫଗୁଣର କେଉଁ ଏକ ଶୀତୁଆ ସକାଳ। ଅଦିନିଆ କୁହୁଡି ଟା ସମୟର ଉପସ୍ଥିତ କୁ ଲୁଚାଇ ନେଇ ଥାଏ। ରାସ୍ତା ଘାଟ ଶୂନ୍ ସାନ। ବସ୍ ଷ୍ଟାଣ୍ଡରେ କାଁ ଭାଁ ଯାତ୍ରୀ।କୋହଲିଆ ଶୀତରୁ ଦେହକୁ ଟିକେ ଉଷୁମ ପାଇଁ ଚା ଦୋକାନ ଆଡ଼କୁ ମୁହାଁଇଲା ବିବେକ।ମୁଣ୍ଡରୁ ବାଦାମ ବୋଝଟା ଓହ୍ଲାଇ ନେଲା। ଦୋକାନୀ ତାକୁ ନଚିହ୍ନିଲେବି ତା ପାଇଁ ଦୋକାନୀ ଅପରିଚିତ ନୁହେଁ। ସହର ଆସିଲା ବେଳେ ଅନେକ ଥର ତା ଦୋକାନ ରୁ ବରା ଘୁଗୁନି ଖାଇଛି। ବିଗତ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ବଦଳି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଝୁମ୍ପୁଡି କୁ ସେହି ଝୁମ୍ପୁଡି।ଖାଲି ବଦଳି ଯାଇଛି ସମୟଟା। ସେହି ସମୟର ଚକା ଭଉଁରୀ ତଳେ ହଜିଯାଇଛି ବିବେକର ପରିଚୟ। ଜନ୍ମ ନେଇଛି ଟିଂ ଟାଙ୍ଗ ବାଦାମ ବାଲା। ହାତରେ ବଜାଉଥିବା ଘଣ୍ଟିଟା ପାଇଁ ହୁଏତ ଲୋକେ ଏହି ପରିଚୟ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଘଣ୍ଟି ବଜାଇ ବଜାଇ ରାସ୍ତା ରେ ଗଲାବେଳେ ତାର ଉପସ୍ଥିତ ସମସ୍ତେ ଜାଣିପାରନ୍ତି।ଭାରି ନିଆରା ତା ବାଦାମ ଭଜା।ଛୁଆ ଠାରୁ ବୁଢ଼ା ସଭିଙ୍କ ଆଦର। ବେପାରରେ ହାନୀ ଲାଭ ହିସାବ ଦେଖେ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଦୁଇପଇସା ମିଳେ, ସେଥିରେ ଗୁଜୁରାଣ ମେଣ୍ଟିଯାଏ। କିଏ ଯେ ଅଛି ନିଜର?କାହା ପାଇଁ ଧନ ସିଞ୍ଚିବ! ଘଣ୍ଟି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ପିଲାମାନେ ରଡ଼ି ଛାଡ଼ନ୍ତି,
ଟିଂ ଟାଙ୍ଗ ମଉଷା ଆସିଲାଣି। ଏହି ସମ୍ବୋଧନ ରେ ଅଛି କି ଆତ୍ମୀୟତା! ପେଟ ପୂରିଯାଏ। ଏହି ପରିଚୟ ତା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ।
ଅଝଟିଆ ଛୁଆମାନଙ୍କୁ ମାଆ ମାନେ ଡରାନ୍ତି-ହେଇ, ଟିଂ ଟାଙ୍ଗ ବାଦାମ ବାଲା ଆସିଲାଣି।ତା ମୁଣିରେ ପୁରାଇ କାନ୍ଦୁରା ଛୁଆ ମାନଙ୍କୁ ନେଇ ଯିବ।ଛୁଆ ମାନେ ଭୟରେ ଚୁପ୍ ହୋଇ ଯାଆନ୍ତି। ମୁହଁ ରେ ଥିବା ଘଞ୍ଚ ଦାଢ଼ି ବୋଧେ ପିଲାଙ୍କ ମନରେ ଭୟର କାରଣ ହୋଇଥାଏ।
କାର ଟିଏ ଦୋକାନ ଆଗରେ ଅଟକିଲା।ଚାଳକ ଜଣେ ଉଗ୍ର ଆଧୁନିକା ମହିଳା। ସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତ ପରିପାଟୀ। ପାଖରେ ବସିଥାଏ ଗୁଲୁଗଲିଆ ଝିଅ ଟିଏ।ବୟସ ଚାରି କି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହେବ।ଦୋରଟି କଥା ଛାଡ଼ି ନାହିଁ। ପିଠିରେ ସ୍କୁଲ ବ୍ୟାଗ୍।ହୁଏତ କେଉଁ ନର୍ସରୀ ସ୍କୁଲରେ ପଢୁଛି।ପାଖ ଦୋକାନ ରୁ କେଇଖଣ୍ଡ ବିସ୍କୁଟ ଆଣି ଛୁଆର ଟିଫିନ୍ ଡବାରେ ଭରିଦେଲେ ମହିଳା।
ଗାଡି ଭିତରୁ ଛୁଆଟି ରଡ଼ି ଛାଡ଼ିଲା,ମମି- ଟିଂ ଟାଙ୍ଗ ମଉସା। ବାଦାମ ଭଜା ନେବି। ସ୍କୁଲ ଗେଟ୍ ରେ ବାଦାମ ବିକିଲା ବେଳେ ହୁଏତ ପିଲାଟି ତାକୁ ଚିହ୍ନି ନେଇଛି।
ଛି -ଛି, କି ଅପରିଛନିଆ ଲୋକଟା। ଏମାନଙ୍କ ପାଖରୁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଲେ ରୋଗ ହେବ। ଗାଡ଼ି ଚାଲିଲା ଆଗକୁ।
ମୁହଁ ଟା ଚିହ୍ନିଲା ଚିହ୍ନିଲା ପରି ଲାଗିଲା। କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ବ୍ୟବଧାନ ପରେ ବିବେକର ପରିଚୟ ସିନା ବଦଳି ଯାଇଛି, କିନ୍ତୁ ବଦଳି ନାହିଁ ନାହିଁ ତାର ଆଖି ଦୁଇଟା। ହଁ - ଠିକ୍ ମନେ ପଡୁଛି, ସେହି ଟଣା ଟଣା ଆଖି।ଓଠ ତଳେ ଜାଇ ଚିହ୍ନ।ଚକା ଭଉଁରୀ ଖେଳିଲା ବେଳେ ତଳେ ପଡ଼ି ଯାଇଥିଲା ଯେ ସେହି କଟା ଚିହ୍ନ ଟା ଏଜାଏ ଜଳ ଜଳ ଦିଶୁଛି। କଣ୍ଠସ୍ୱର ଟା ଟିକେ ମୋଟା ହୋଇଯାଇଛି। ବିବେକ ଆଖିରେ ଲୁଚି ପାରିଲା ନାହିଁ ଜ୍ୟୋସ୍ନା। ସେଦିନ ସିନା ମଫସଲ ଗାଁ ଝିଅ ଥିଲା, ଆଜି ସେ କେଉଁ ବଡ଼ ଘରର ବୋହୂ ହୋଇଛି।
ମନେ ପଡ଼ିଲା ପିଲା ଦିନର କଥା।ଧୂଳି ଖେଳ, ବୋହୂ ବୋହୂକା,ଖପରା ଡିଆଁ,ବରଗଛରେ ଦୋଳି ଖେଳ। ଏବେବି କାଲି ପରି ଲାଗୁଛି।ସଞ୍ଜ ନହେଉଣୁ ଜ୍ୟୋସ୍ନା ରଡ଼ି ଛାଡ଼େ, ବିବେକ ଦଉଡିଆ।ନଟ ସାଆନ୍ତେ ଗପ କହିଲେଣି।ସଞ୍ଜ ହେଲେ ନଟ ସାଆନ୍ତେ ଙ୍କ ପାଖରେ ପିଲା ମାନଙ୍କର ଭିଡ।ସତ ସତିକା କି ମନ ଗଢ଼ା, ସେକଥା ସିଏ ଜାଣନ୍ତି।ରାଜା ରାଣୀ, ବୁଢ଼ୀ ଅସୁରୁଣୀ।, ପକ୍ଷୀରାଜ ଘୋଡ଼ା ଇତ୍ୟାଦି ଇତ୍ୟାଦି।ବାବନା ଭୂତ କଥା କହିଲେ ଡର ଲାଗେ।ଦେହ ଶୀତେଇ ଉଠେ।ନଟ ସାଆନ୍ତେ କୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରେ।ନଟ ସାଆନ୍ତେ ଅଭୟ ଦିଅନ୍ତି। ମୁଁ ମନ୍ତର ଜାଣିଛି।ଭୂତ ମାନେ ମୋତେ ଦେଖିଲେ ଛୁ। କାଲି ସଞ୍ଜରେ ମଶାଣି ଆମ୍ବ ତୋଟା ରେ ଭୂତ ଟାଏ ବସିଥିଲା। ଧୂଳି ଟିକିଏ ମନ୍ତରେଇ ଯେମିତି ଫିଙ୍ଗି ଦେଇ ଧୁଏ ଧୁଏ କହିଛି,ଭୂତକି ଆଉ ରୁହେ।ଏକା ନିଶ୍ୱାସରେ ଦୌଡ଼ି ଦୌଡ଼ି ପଳାଇଲା।ନଟ ସାଆନ୍ତେ ଙ୍କ କଥାଶୁଣି ମନରେ ଦମ୍ଭ ଆସେ। ରୋଷେଇ ସରେ। ବୁଢୀମା ଖାଇବା ପାଇଁ ଡାକ ଛାଡ଼େ। କିନ୍ତୁ ନଟ ମଉସାଙ୍କ ଗପ ରହେନାହିଁ।
ଜ୍ୟୋସ୍ନା ନିଜର ନହେଲେ ବି ପଡ଼ିଶା ଘରର ଝିଅ। ବାପା ତାଙ୍କର ସହରରେ ଚାକିରି କରିଥିଲେ। ଚାଟଶାଳୀ ରୁ ସ୍କୁଲ ଯାଏ ସାଥିହୋଇ ପଢୁଥିଲୁ। ପରସ୍ପର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲା ନିବିଡ଼ ବନ୍ଧୁତା। ଅନେକ ଥରେ ମୋ ସାଥିରେ ପଖାଳ ଖାଇଛି।ତା ପାଖରୁ ଆଚାର ଲାଞ୍ଚ ଖାଇ ତା ଖାତାରେ ଅଙ୍କ କଷି ଦେଇଛି। ତାଙ୍କ ବାପା ଘରକୁ ମିଠା ଆଣିଲେ, ଲୁଚାଇ ଚୋରାଇ ଗୋଟେ ଫାଳେ ଯେମିତି ହେଲେ ଆଣିଦିଏ। ମୋତେ ଘଣ୍ଟାଏ ନଦେଖିଲେ ସତେ ଯେପରି ବାଇଆ ହୋଇ ଯାଉଥିଲା।ଦୁଇ ଦିନ ପାଇଁ ଥରେ ମାମୁ ଘର ଯାଇଥିଲି ଯେ ମୁହଁ ଫୁଲେଇ ଚାରିଦିନ କଥା କହିଲା ନାହିଁ।ସମୟ ଗଡି ଚାଲିଲା। ଗାଁ ସ୍କୁଲରେ ପାଠ ପଢ଼ା ସରିଲା ପରେ କଲେଜରେ ପାଠ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ଦୂର ସହରକୁ ଚାଲିଗଲା। ସେହି ଦିନ ଠାରୁ ତାର ହିସାବ ମୋ ପାଖରେ ନାହିଁ।
ହେତୁ ହେଲା ପରେ ଆପଣାର ବୋଲି ଯାହାକୁ ଜାଣିଥିଲି,ସେ ଥିଲେ ସତୁରୀ ବର୍ଷର ଜେଜେମା।ବାପା ମାଆଙ୍କୁ ଆଖିରେ ଦେଖିନାହିଁ। ଜେଜେମା ଥିଲେ ମୋର ବାପାମାଆ,ସୁଖ ଦୁଃଖ ର ସାଥୀ।ଛୋଟ ରୁ ବଡ଼ କରିଥିଲେ,ଅଳି ଅର୍ଦ୍ଦଳି ସହିଥିଲେ।ଦେହପା ଅସୁସ୍ଥ ହେଲେ ଛାଇ ପରି ଜଗିଥାଏ।ପଥି ଔଷଧ ରେ ହେଳା କରେ ନାହିଁ।କେତ ଦିଅଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଭୋଗ ମାନସିକ କରେ।
ବୁଢ଼ୀ ଭାବେ -ବୟସ ହୋଇଗଲାଣି।ଆଉ କେଇଟା ଦିନ। ଶୁଖିଲା ବରଡା ପତର।ଝଲକାଏ ପବନରେ ଖସିପଡ଼ି ବି। ଟୋକାଟା କୁ ଦୁଇ ହାତରୁ ଚାରି ହାତ କରି ଦେଲେ ତେଣିକି ତା କଥା ସେ ବୁଝିବ।
ଦିନେ ଦିନ ଦୁଇ ଘଡ଼ି ସରିକି ବୁଢ଼ୀ ବିଛଣାରୁ ଉଠିଲା ନାହିଁ। ଦେହରେ ଖଇ ଫୁଟା ତାତି।ବେଳ ବୁଡିବା ସରିକା ବୁଢ଼ୀ ଚାଲିଲା ଆରପାରିକୁ।
ଏତେବଡ ସଂସାର ରେ ହୋଇଗଲି ବେସାହାରା। ଜୀବନ ଫଗୁଣ ରେ ଅଦିନ ବୈଶାଖୀ ଝାଞ୍ଜି।ଆଖି ଆଗରେ ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟତା। ଖୋଜିଲି ବଞ୍ଚିବାର ରାହା। ଆପଣେଇ ନେଲି ଏହି ବୃତ୍ତି କୁ।ଟିଂ ଟାଙ୍ଗ ବାଦାମ ବାଲା ର ପରିଚୟ ନେଇ ସଂଗ୍ରାମ କରୁଛି ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ।

ଦୂର ଫଗୁଣ

କାହାଣୀ (୨)