ପାହାଡ଼ କୋଳେ ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରୟାଗ, ପବିତ୍ର ତା' ଧାମ,

ପାଞ୍ଚ ପବିତ୍ର ସଙ୍ଗମ ତୀରେ, ଗୁଞ୍ଜେ ପ୍ରଭୁ ନାମ।

ନଦୀ ମିଶିଲେ ନଦୀ ସାଥିରେ, ବଢ଼େ ପୁଣ୍ୟ ଧାରା,

ପଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗର ପବିତ୍ର ଜଳେ, ମନ ହୁଏ ନିର୍ମଳ ସାରା।

ଦେବପ୍ରୟାଗେ ଭାଗୀରଥୀ, ଅଳକାନନ୍ଦା ମିଶେ,

ଦିବ୍ୟ ମିଳନ ଗଙ୍ଗା ହୋଇ, ଭାରତ ଭୂମି ହସେ। ରୁଦ୍ରପ୍ରୟାଗେ ମନ୍ଦାକିନୀ, ଅଳକାନନ୍ଦା ସଙ୍ଗ,

ଶିବଙ୍କ ନାମେ ଭକ୍ତ ହୃଦୟେ, ଭରେ ଭକ୍ତିର ରଙ୍ଗ।

କର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରୟାଗେ ପିଣ୍ଡର ନଦୀ, ଅଳକାନନ୍ଦା ମେଳ,

ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରବାହେ ପାପର ପୋଟଳି, ହୁଏ ଧୀରେ ଶେଷ। ନନ୍ଦ ପ୍ରୟାଗେ ନନ୍ଦାକିନୀ, ନିର୍ମଳ ନୀର ଧାର,

ସବୁଜ ପାହାଡ଼ ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ, ପ୍ରକୃତି ମାଆର ହାର।

ବିଷ୍ଣୁପ୍ରୟାଗେ ଧୌଳୀଗଙ୍ଗା, ଅଳକାନନ୍ଦା ମିଶେ,

ନୀଳ ପାହାଡ଼ ଝରଣା ମଝିରେ, ସ୍ୱର୍ଗ ସୁନ୍ଦର ଦିଶେ।

ପାଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗର ପୁଣ୍ୟ ମହିମା, ପୁରାଣେ ରହିଛି ଗାଥା, ଭକ୍ତିଭରା ଏ ପବିତ୍ର ଭୂମି, ଦେଖାଏ ଧର୍ମର ପଥଟା।

ପିଣ୍ଡଦାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ତର୍ପଣ, ହୁଏ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରେ,

ପିତୃପୁରୁଷଙ୍କ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଜଳ ଦିଅନ୍ତି ଭକ୍ତିରେ। ପୂର୍ବପୁରୁଷ ପୁଣ୍ୟ ପାଇ, ଲଭନ୍ତି ଶୁଭ ଗତି,

ପ୍ରେତଲୋକରୁ ବୈକୁଣ୍ଠ ପଥେ, ମିଳେ ମୁକ୍ତି ଶାନ୍ତି।

ଭକ୍ତି ଭାବରେ ପବିତ୍ର ଜଳେ, ଯିଏ କରେ ସ୍ନାନ,

ପାପ ଓ ତାପ ଦୂରେଇ ଯାଏ, ଶାନ୍ତ ହୁଏ ପ୍ରାଣ।

କଳିର କଳୁଷ କମିଯାଏ, ମନ ହୁଏ ନିର୍ମଳ,

ସତ୍ୟ, ସେବା, ଦୟାର ପଥେ, ଜୀବନ ହୁଏ ସଫଳ।

ଝରଣା ଝରେ, ପବନ ବହେ, ପକ୍ଷୀ ଗାଏ ଗୀତ,

ସବୁଜ ବନ ଓ ଶୁଭ୍ର ଶୃଙ୍ଗେ, ମୋହେ ମଣିଷ ଚିତ୍ତ।

ପ୍ରକୃତି ମାଆ ପ୍ରେମରେ ଦିଅନ୍ତି, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ଭାର,

ପଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗ ପବିତ୍ର ଧାମ, ଭାରତର ଅଳଙ୍କାର।

ଦେବ, ରୁଦ୍ର, କର୍ଣ୍ଣ, ନନ୍ଦ, ବିଷ୍ଣୁ—ପାଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗ ଧାମ, ପୁଣ୍ୟ ପ୍ରବାହେ ପବିତ୍ର ହୁଏ, ମନ ଓ ମଣିଷ ପ୍ରାଣ।

ଧର୍ମ କରିଲେ ଫଳ ମିଳେ, ଏହି ତାହାର ବାଣୀ,

ସତ୍କର୍ମ କରି ସତ୍ୟକୁ ଧର, ଜୀବନ ହେଉ ଜ୍ଞାନୀ।

ପ୍ରୟାଗ ଜଳର ପବିତ୍ର ଧାରା, ଦିଏ ଆଶା ଆଲୋକ,

ଦୁଃଖ ଦୂରେଇ ସୁଖ ଆଣେ, ଶୁଦ୍ଧ କରେ ମନଲୋକ। ଭକ୍ତିଭରା ହୃଦୟ ନେଇ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କରି ସ୍ମରଣ,

ପଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗ ମହିମା ଗାଇ, ଧନ୍ୟ ହେଉ ଜୀବନ।

ପାଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗ ପୁଣ୍ୟ ତୀର୍ଥ, ପୁଣ୍ୟର ଅମୃତ ଧାରା, ସତ୍ୟ-ସେବା-ଶାନ୍ତିର ସନ୍ଦେଶ, ବିତରେ ଧାରାଧାରା। ପାପ ଛାଡ଼ି ପୁଣ୍ୟକୁ ଧରି, ହେଉ ମନ ନିର୍ମଳ,

ପଞ୍ଚ ପ୍ରୟାଗ ପବିତ୍ର ନାମ, ରହୁ ଚିରକାଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ!!