ବିଶାଳ ଦ୍ୱାରର ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଭାସି ଆସୁଥିବା ସେହି ଭୟଙ୍କର ହସ ଧୀରେ ଧୀରେ ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଜଗତକୁ କମ୍ପାଇ ଦେଉଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଆହୁରି ବିଶାଳ ହେଉଥିଲା। କଳା ଧୂଆଁର ଘନ ସ୍ତର ଚାରିଆଡ଼େ ବ୍ୟାପି ଆଲୋକକୁ ଗିଳି ଦେଉଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ହାତରେ ଥିବା ରହସ୍ୟମୟ ଚିହ୍ନଟି ଭୀଷଣ ଭାବରେ ଜଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲା, ଯେପରି କୌଣସି ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ତାର ରକ୍ତ ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ତୁରନ୍ତ ନିଜ ହାତ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇ ଧ୍ରୁବର କାନ୍ଧକୁ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଗମ୍ଭୀରତା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଠାରୁ ଅଧିକ ଥିଲା ଚିନ୍ତା। "ନିଜ ମନକୁ ସ୍ଥିର ରଖ। ଯଦି ତୁମ ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଏ, ସେ ତୁମ ଚେତନା ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବ। ଆଉ ଥରେ ଇତିହାସର ପୁନରାବୃତ୍ତି ହୋଇଗଲେ, ଆମେ କେହି ତାକୁ ଅଟକାଇ ପାରିବୁ ନାହିଁ "

ଧ୍ରୁବ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। କିନ୍ତୁ ତାର ମନରେ ଏବେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। "ଏହି ସବୁର ଆରମ୍ଭ କେଉଁଠୁ ହେଲା? ଅକ୍ଷଧାମ କ'ଣ ଥିଲା? ଆଉ ମୁଁ କିଏ?"

ବିକ୍ରାନ୍ତ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ନିରବ ରହିଲେ। ପରେ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଦ୍ୱାରଠାରୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଉଠିଗଲା, ଯେପରି ସେ ବହୁ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର କୌଣସି ସ୍ମୃତିକୁ ପୁଣିଥରେ ଦେଖୁଛନ୍ତି। "ଏହି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟି ହେବା ପରେ ପ୍ରଥମେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ପାଞ୍ଚଟି ମହାଶକ୍ତି " ସେ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। "ପୃଥିବୀ, ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ବାୟୁ ଏବଂ ଆକାଶ। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ତତ୍ତ୍ୱ କେବଳ ପ୍ରକୃତିର ଅଂଶ ନୁହେଁ, ସେମାନେ ହିଁ ଜୀବନର ମୂଳ ଆଧାର। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଶକ୍ତି ସନ୍ତୁଳିତ ରହେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଳିତ ରହେ "

ତାଙ୍କ କଥା ଶେଷ ହେବା ମାତ୍ରେ ଧ୍ରୁବର ସାମ୍ନାରେ ପାଞ୍ଚଟି ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ପ୍ରଥମଟି ଗାଢ଼ ସବୁଜ ରଙ୍ଗର ଥିଲା। ତା ଭିତରେ ପର୍ବତ, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ମାଟିର ଶକ୍ତି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟଟି ନୀଳ ଥିଲା, ଯାହାର ଭିତରେ ସମୁଦ୍ରର ଢେଉ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ତୃତୀୟଟି ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲା। ଚତୁର୍ଥଟି ସ୍ୱଚ୍ଛ ପବନ ପରି ନିରନ୍ତର ଗତିଶୀଳ ଥିଲା। ପଞ୍ଚମ ଆଲୋକ ଅନ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ଥିଲା। ତାହାର ଭିତରୁ ଏକ ଦିବ୍ୟ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଲୋକ ବାହାରୁଥିଲା। ଯେପରି ସମଗ୍ର ଆକାଶର ଅସୀମତା ସେହି ଆଲୋକ ଭିତରେ ସମାଇଯାଇଛି। ଧ୍ରୁବ ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ତାର ଆଖିରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ବିସ୍ମୟ ଥିଲା, ଭୟ ନୁହେଁ।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ପୁଣି କହିଲେ, "ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ସୁରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଅକ୍ଷଧାମରେ ପାଞ୍ଚଜଣ ମହାରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଚୟନ କରାଯାଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ରକ୍ଷକ ଗୋଟିଏ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଏତେ ବିଶାଳ ଥିଲା ଯେ ଏକାକୀ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ରାଜ୍ୟକୁ ବଞ୍ଚାଇପାରୁଥିଲେ କିମ୍ବା ଧ୍ୱଂସ କରିପାରୁଥିଲେ "

ଧ୍ରୁବ ଧୀରେ ପଚାରିଲା, "ତାହେଲେ... ମୁଁ?"

ବିକ୍ରାନ୍ତ ତା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ଅଜବ ହସ ଦେଖାଗଲା। "ତୁମେ ସେହି ପାଞ୍ଚ ରକ୍ଷକଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ନୁହଁ "।ଧ୍ରୁବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲା। "ତୁମେ ଥିଲ ଷଷ୍ଠ ଶକ୍ତିର ଅଧିକାରୀ " ବିକ୍ରାନ୍ତ କହିଲେ। "ଷଷ୍ଠ ଶକ୍ତି?" ଧ୍ରୁବ ପଚାରିଲେ।

"ହଁ..." ବିକ୍ରାନ୍ତ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ। "ଏକ ଏମିତି ଶକ୍ତି, ଯାହାକୁ କେହି ବୁଝିପାରିନଥିଲେ। ଯାହା ପଞ୍ଚଭୂତରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ପ୍ରାଚୀନ। ଯାହା ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭ ପୂର୍ବରୁ ଥିଲା ଏବଂ ପ୍ରଳୟ ପରେ ମଧ୍ୟ ରହିବ " ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ବଢ଼ିଗଲା। "ତାର ନାମ କ'ଣ?"

ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱର ଧୀରେ ଧୀରେ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇଗଲା।
"ଶୂନ୍ୟ..." । ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ମାତ୍ରେ ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଜଗତ କମ୍ପିଉଠିଲା। ପାଞ୍ଚଟି ଆଲୋକ ଏକାସାଙ୍ଗରେ ବିଲୀନ ହୋଇଗଲା। ଚାରିପାଖରେ ପୁଣି ଅନ୍ଧକାର ବ୍ୟାପିଗଲା। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଦୂରରେ ଥିବା ବିଶାଳ ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଭିତରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା। ସେହି ରକ୍ତଲାଲ ଆଖି ଦୁଇଟି ଏବେ ପୂର୍ବଠାରୁ ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏକ ଗଭୀର ସ୍ୱର ଅନ୍ଧକାରରୁ ଭାସିଆସିଲା "ବହୁତ କଥା କହିସାରିଲୁ, ବିକ୍ରାନ୍ତ... ଏବେ ସତ୍ୟ କହିବାର ପାଳି ମୋର..."

ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ମୁହଁର ରଙ୍ଗ ବଦଳିଗଲା। ଧ୍ରୁବ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଅନୁଭବ କଲା । ସେହି ଅନ୍ଧକାରମୟ ସତ୍ତା କେବଳ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇନି... ସେ ଏବେ କଥା ମଧ୍ୟ କହିପାରୁଛି।

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ପଞ୍ଚଭୂତର ରହସ୍ୟ

ଅଧ୍ୟାୟ ୯