🌸ପୁନଶ୍ଚ ପୃଥିବୀ 🌸

ବୈଶାଖର ଝାଞ୍ଜି ନ ସରୁଣୁ ଜ୍ୟେଷ୍ଠର ମୁଣ୍ଡଫଟା ଖରା ।ଗହୀର ବିଲ,ବଣ ମୂଲକର ମାଟି ଫାଟି ଆଁ କଲାଣି । ପଦାକୁ ଗୋଡ଼ କାଢ଼ିଲେ ମୁହଁ ଦେହ ସତେ ପୋଡିଯିବ । ପୋଖରୀ ଗଡିଆର ପାଣି ସବୁ ଧୁଆଁ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି ଗଲାଣି ।ଥଳକୂଳ ପାଉନଥିବା ପୋଖରୀକୁ ଚାହିଁଲେ ପାଣି ଟୋପାଏ ବି ନାହିଁ, ଖାଲି ମାଟି ।ମାଛ, କଙ୍କଡା,ସାପ, ବେଙ୍ଗ କେତେ ଯେ ମରି ହଜିଗଲେ ତା'ର ହିସାବ ନାହିଁ । କେତେ କେତେ ମାଛ,କଙ୍କଡା ମଟାଳ ଗହୀରରେ ମରି ପଡି ଶୁଖୁଆ ପାଲଟିଗଲେ । ଯାହା କିଛି ବଞ୍ଚିଥିଲେ,ଦିନରେ ଖାଇଗଲେ ମଣିଷ, ରାତିରେ ବିଲୁଆ । ଦିନକୁ ଦିନ ମାଛ, କଙ୍କଡା ଦେଖିବାକୁ ସାତ ସପନ ହେଲା । ନା କଇଁ,ନା ପଦ୍ମ । ବିଲାତି ଦଳ, ଦାସକେରଣ୍ଡା କି ଚିଙ୍ଗୁଡ଼ିଆ ଦଳ ବି ଦେଖିବାକୁ ସାତ ସପନ ।ପାହାଡ଼ ତଳି ପୋଖରୀକୁ ପାଣି ମୁନ୍ଦାଏ ପିଇବାକୁ ଅଗଣିତ ଜୀବଜନ୍ତୁ ପଲ ପଲ ହୋଇ ଧାଇଁଛନ୍ତି । ପାଣି ଟୋପେ ପାଇଁ ସତେ ଯେମିତି ଖଣ୍ଡଯୁଦ୍ଧ ।

ହୁଡ଼ା ପାଖକୁ ଲାଗି ଗଛ ଛାଇରେ ମଣିଷର ପାଦ ଚିହ୍ନରେ ଠାଏ ଠାଏ ଗୋଳିଆ ପାଣି ଜମିଛି । ଭାଗ୍ୟ ବଳରେ କାଁ ଭାଁ କୋଉଠି କେମିତି ଚାରି-ଛଅଟା ମୀନ ଗଡିଶା ଜିଇଁ ଯାଇଛନ୍ତି । ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗରୁ କେତେ ମାଛ, କେତେ କଙ୍କଡ଼ା, କେତେ କଇଁଛ କୁଆଡ଼େ ଉଭାନ ହୋଇଗଲେ,ତା'ର କିଛି ଖବର ନାହିଁ । ମଣିଷ କି ବିଲୁଆ ଆଖିରେ ପଡ଼ିଥିଲେ ଏମାନେ କି ଆଜିଯାଏଁ ଥାଆନ୍ତେ !

ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଅଦିନିଆ ବର୍ଷାଟା ହେଲା । ତତଲା ଭୂଇଁରେ ପାଣି ପଡ଼ିଲା ସିନା, ହେଲେ ଦେଖୁ ଦେଖୁ କୁଆଡ଼େ ସେଁ ହୋଇଗଲା । ଅଦିନିଆ ବର୍ଷାଟା ଗଛ ଛାଇରେ ଜିଇଁ ଥିବା ଦରମଲା ମୀନ କେତେଟାର ପ୍ରାଣରେ ନୂଆ ଜୀବନ ଆଣିଛି । କୁଦା ମାରି ନ ଡେଇଁ ପାରିଲେ କ'ଣ ହେଲା, ଟିକିଏ କଡ଼ ଲେଉଟାଇ ଶାନ୍ତିରେ ନିଃଶ୍ୱାସ ତ ନେଲେ ! ରାତି ଛୋଟ ହେଲେ ବି ଅନ୍ଧାରର ଶୀତଳତା ଜିଇଁବାକୁ ସୁହାଉଛି । କାଦୁଅରୁ ମୁହଁ କାଢ଼ି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରହିବା ଛଡା ତାଙ୍କର ଆଉ ଉପାୟ ବା କ'ଣ !

ଏ ଭିତରେ ମାଛ କଙ୍କଡା କଥା ମଣିଷ ଭୁଲି ଗଲେଣି । ବିଲୁଆ ଗୁଡାକ ଗହୀର ବିଲ କଥା ପାଶୋରି ବଣ-ମୂଲକରେ ଠେକୁଆ, କୁଟୁରା ପଛରେ ଧାଁଇଲେଣି । ହୁଡ଼ା ତଳର କାଦୁଆ ପାଣିରେ ମୀନ ଚାରି ଛଅଟି ଟିକିଏ ଶାନ୍ତିରେ ତ ଅଛନ୍ତି !

ଆଷାଢ଼ ଆସିଲା । ଆକାଶ ଛାତିରେ କଳା ବଉଦ ଭାସିଲା । ଥଣ୍ଡା ଥଣ୍ଡା ଲାଗିଲା ଚାରିଆଡ । ଅଷାଢୁଆ ମେଘଟା ଭଲ କରି କାଚି ଦେଲା । ଗାଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଆଣ୍ଠୁଏ ଆଣ୍ଠୁଏ ପାଣିର ସୁଅ ଛୁଟିଲା । ଗାଁ ଯାକର ପାଣି ଧାର ସବୁ ଯାଇ ପୋଖରୀରେ । ପୋଖରୀରେ ଏବେ ଅଣ୍ଟାଏ ପାଣି ।
ଏବେ ନା ଅଛି ମଣିଷକୁ ଡର , ନା ବିଲୁଆକୁ । ପୋଖରୀଟା ସାରା ତ ପାଣି ଉବୁଟୁବୁ । ତାଙ୍କୁ ଆଉ କିଏ ଧରିପାରିବ ଯେ ଖାଇବ ! ଏତେ ଦୁଃଖ କଷ୍ଟ ସହ୍ୟ କରି ଜୀବନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ ଭୋକ ଉପାସରେ ପଡ଼ି ପଡ଼ି ନୂଆ ଜୀବନ ପାଇଛନ୍ତି ଦରମଲା ମାଛ ଗୁଡାକ । ସାଙ୍ଗ-ସାଥି, ଜ୍ଞାତି-କୁଟୁମ୍ବଙ୍କୁ ହରାଇବାର ଦୁଃଖ ସିନା ମନରୁ ଲିଭୁନି,ନୂଆ ଜୀବନ ପାଇ ବଞ୍ଚିଯାଇଥିବାର ଖୁସିରେ ଏକପ୍ରକାର ଆତ୍ମହରା ସେମାନେ ।

ଅଷାଢୁଆ ବର୍ଷା ପରେ ପୋଖରୀ-ହୁଡ଼ା,ବଣ-ମୂଲକ, ଗାଁ ଗହୀର ସବୁଠି ସବୁଜିମା । ପୋଖରୀ କୂଳରେ ପାଣିକୁ ଲାଗି ବଢ଼ିଛି କେତେ କେତେ ଅନାବନା ଘାସ ଆଉ ଦଳ । ପାଣି ଉପରେ ମେଞ୍ଚା ମେଞ୍ଚା ଚିଙ୍ଗୁଡିଆ ଦଳ ଆଉ ଗଦା ଗଦା ବିଲାତି ଦଳର ଅପୂର୍ବ ସମ୍ଭାର । ମାଟି ତଳୁ ପାଣିର ଉପର ଯାଏଁ ଲମ୍ବି ପାଣିରେ ଦୋହଲୁଛନ୍ତି କଇଁ ନାଡ଼ ଗୁଡାକ । କୂଳରେ ଠାଏ ଠାଏ ଦାସକେରଣ୍ଡା ଲହରୀ ଖେଳୁଛି । ମୀନ ଚାରି ଛଅଟି ହେଲେ କ'ଣ ହେଲା, ପ୍ରକୃତିର କ୍ରୃରତା ବିପକ୍ଷରେ ସତେ ଯେମିତି ପାଳନ କରୁଛନ୍ତି ବିଜୟ ଉତ୍ସବ । ସେଦିନ ସିନା ଭୋକ ଉପାସରେ ପଡ଼ି ପଡ଼ି ଖରାକୁ ପିଠି କରି ଦିନ ଗଣୁଥିଲେ, ଆଜି କ'ଣ ସେଦିନ ଆଉ ଅଛି !

ବୈଶାଖ ଆଉ ଜ୍ୟେଷ୍ଠରେ ଯେତିକି ପାଣି ଧୁଆଁ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି ଯାଇଥିଲା, ଶ୍ରାବଣ ବେଳକୁ ତା'ର ଦୁଇଗୁଣ ବରଷିଛି । ଏ ଭିତରେ ମୀନ ଯାକ ବଡ଼ ହେଲେଣି । ଏଇ କିଛି ଦିନ ହେବ କାହିଁ କୁଆଡୁ ପାଣି ବେଙ୍ଗ କେତେଟା ଆସିଛନ୍ତି । କେଁ କଟର ରାବ ଦେଇ ମୀନ ମାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ମିଶି ଖୁସିରେ ମାତିଛନ୍ତି ।

ଦିନ କେତେଟା ପରେ ଶରତ ଆକାଶରେ ଭାସୁଥିବା ଧଳା ମେଘ ଭଳି ପୋଖରୀ ପାଣିରେ ଭାସିଲା ମେଞ୍ଚା ମେଞ୍ଚା ଲାଳୁଆ ଫେଣର ଅଗଣିତ ସମ୍ଭାର । ଦାସକେରଣ୍ଡା ଡାଳରେ ଝୁଲି ପାଣିର ଲହଡି ସାଙ୍ଗରେ ଲହଡି ଭାଙ୍ଗୁଛି ଏଇ ଫେଣ ସବୁ । ଚାରିଆଡ଼େ ଭାସୁଛନ୍ତି ଦଳ ଦଳ ବେଙ୍ଗ ଛୁଆ । ମାଛ ନହେଲେ ବି ମାଛର ଭ୍ରମ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି ଏଇ କୁନି କୁନି ଶାବକ ଗୁଡ଼ାକ ।

ମୀନ ଗଡିଶା ଯାକ ଏସବୁ ଦେଖି କେମିତି ଅବା ଚୁପ୍ ବସନ୍ତେ ଯେ ! ଭାରି ଈର୍ଷା ହେଲା ସେମାନଙ୍କର । ତାଙ୍କର ବି ତ ଛୁଆପିଲାର ସଂସାର ଦରକାର ନା । ଦିନ କେତେଟା ପରେ ପହଁରିଲେ ଦଳ ଦଳ ମୀନ,ଦଳ ଦଳ ଗଡିଶା ।

ଓଃ କି ଅଦ୍ଭୁତ ଏ ସୃଷ୍ଟି, କି ଚମତ୍କାର ଏ ବିବର୍ତ୍ତନ !
ଜଳ ବିହୁନେ ସିନା ସୃଷ୍ଟି ନାଶ ଯାଇଥିଲା, ଏବେ ତ ଜଳ ହିଁ ଜୀବନ ପାଲଟିଛି । ପୋଖରୀ ତଳର ଅଦେଖା ଦୁନିଆରେ ନିଇତି ଚାଲିଛି ମିଳନର ଅପୂର୍ବ ଉତ୍ସବ ।ମଜା-ମସ୍ତି,ହସ-ଖୁସିରେ ଫାଟିପଡୁଛି ସାରା ପୋଖରୀଟା । ପଛରେ ଛାଡ଼ି ଆସିଥିବା ଦୁଃଖ ଯନ୍ତ୍ରଣାର କୋହ ସବୁ ଫିକା ପଡ଼ିଯାଇଛି ନୂଆ ପୃଥିବୀର ଆଗମନରେ । ଅଙ୍ଗେଲିଭା ସ୍ମୃତିକୁ ସିନା ମୀନ ଚାରି ଛଅଟା ଭାଳି ହେଉଛନ୍ତି , ପୁନଶ୍ଚ ପୃଥିବୀକୁ ନୂଆ କରି ଆସିଥିବା ଆଗନ୍ତୁକ ମାନଙ୍କର କି ଅତୀତ ଅଛି ଯେ ସେମାନେ ଭାଳି ହେବେ ?

~ ସନ୍ତୋଷ କୁମାର ରାୟ
9583805249

ପୁନଶ୍ଚ ପୃଥିବୀ

କ୍ଷୁଦ୍ରଗଳ୍ପ