ସଂଘର୍ଷର କାହାଣୀ: "ବାତ୍ୟା ପରେ..."

ସନ୍ଧ୍ୟା ହେବାକୁ ଆଉ ବେଶୀ ସମୟ ନାହିଁ। ବାହାରେ ପବନର ବେଗ ବଢିବାରେ ଲାଗିଛି ଏବଂ ଆକାଶ କଳାହାଣ୍ଡିଆ ମେଘରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇଯାଇଛି। ଗାଁ ଲୋକେ ଆତଙ୍କିତ ଅବସ୍ଥାରେ ଏପଟ ସେପଟ ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି। ରେଡିଓରେ ବାରମ୍ବାର ସତର୍କ ସୂଚନା ଦିଆଯାଉଛି ଯେ ଆସନ୍ତା କିଛି ଘଣ୍ଟା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବାତ୍ୟା ଗାଁ ଉପକୂଳ ଛୁଇଁବ।

ଗୋକୁଳା ଜଣେ ଗରିବ ଚାଷୀ। ଗାଁ ମୁଣ୍ଡରେ ତାର ଏକ ଛୋଟ ଚାଳ ଘର। ଘରେ ବୃଦ୍ଧା ମାଆ, ସ୍ତ୍ରୀ ଲଷ୍ମୀପ୍ରିୟା ଏବଂ ସତର ବର୍ଷର ପୁଅ ରିଙ୍କୁ । ଗତ କିଛି ଦିନର ପରିଶ୍ରମ ପରେ ସେ ନିଜ ବିଲରୁ ଧାନ ଅମଳ କରି ଖଳାରେ ରଖିଥିଲା। ବାତ୍ୟା ଖବର ଶୁଣି ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲା। ଲଷ୍ମୀପ୍ରିୟା କହିଲା, "ଧାନ କଥା ଛାଡ଼, ଆଗେ ମାଆ ଆଉ ପୁଅର ଜୀବନ ବଞ୍ଚାଅ। ଚାଲ ଶୀଘ୍ର ବାତ୍ୟା ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀକୁ (Cyclone Shelter) ପଳାଇବା।"

ଗୋକୁଳା ନିଜ ପରିବାରକୁ ଧରି ଜିଲ୍ଲା ପ୍ରଶାସନ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଓଡ୍ରାଫ (ODRAF) ଟିମ୍ ସହାୟତାରେ ପକ୍କା ବାତ୍ୟା ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀକୁ ଚାଲିଗଲା।

ସେହି ରାତି ଥିଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର। ପବନର ଶବ୍ଦ ଯେମିତି କୌଣସି ରାକ୍ଷସର ଗର୍ଜନ ପରି ଶୁଭୁଥିଲା। ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଉପୁଡ଼ି ପଡ଼ୁଥିଲା, ଘରର ଚାଳ ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା। ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳୀ ଭିତରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଖିରେ କେବଳ ଲୁହ ଆଉ ଭୟ ଥିଲା। ସମସ୍ତେ ଭଗବାନ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଥିଲେ।

ସକାଳ ହେଲା। ପବନ ଧୀରେ ଧୀରେ କମିଗଲା। ଗୋକୁଳା ଯେତେବେଳେ ବାହାରକୁ ଆସି ଦେଖିଲା, ସାରା ଗାଁ ଶ୍ମଶାନ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା। ତାର ଚାଳ ଘରଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାଙ୍ଗି ମାଟିରେ ମିଶିଯାଇଥିଲା ଏବଂ କଷ୍ଟ ଅର୍ଜିତ ଧାନ ସବୁ ପାଣିରେ ଭାସି ଯାଇଥିଲା। ଗୋକୁଳା ମୁଣ୍ଡରେ ହାତ ଦେଇ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ରିଙ୍କୁ ତାର ହାତ ଧରି କହିଲା, "ବାପା, ତୁମେ କାନ୍ଦ ନାହିଁ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତ ବଞ୍ଚିଛେ, ଘର ଆଉ ଧାନ ଆମେ ପୁଣି ତିଆରି କରିଦେବା।" ଲଷ୍ମୀପ୍ରିୟା ଏବଂ ମାଆ ମଧ୍ୟ ଗୋକୁଳାକୁ ସାହସ ଦେଲେ।

ସରକାରୀ ପ୍ରଶାସନ ଓ ସ୍ବେଚ୍ଛାସେବୀ ସଂଗଠନ ପକ୍ଷରୁ ଶୁଖିଲା ଖାଦ୍ୟ ଓ ଚିକିତ୍ସା ସେବା ଯୋଗାଇ ଦିଆଗଲା। ଗାଁ ଲୋକେ ଏକାଠି ହୋଇ ପରସ୍ପରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ। ବାତ୍ୟା ସ ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣ ସବୁ କିଛି ଛଡ଼ାଇ ନେଇଥିଲା ସତ, କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶା ମାଟିର ମଣିଷଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ପୁନର୍ବାର ସଂଘର୍ଷ କରି ବଞ୍ଚିବାର ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତିକୁ ସେ ଭାଙ୍ଗିପାରି ନଥିଲା।

ବାତ୍ୟା ଜୀବନ ସଂଘର୍ଷ କାହାଣୀ

ପ୍ରକୃତିର ତାଣ୍ଡବ ବାତ୍ୟା ପରେ