ଜଙ୍ଗଲର ନିରବତା ଧୀରେ ଧୀରେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇଉଠୁଥିଲା। ଧ୍ରୁବ ନିଜ ଛାୟା ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଥିବା ସେହି କଳା ଆକୃତି ଆଉ ସାଧାରଣ ଛାୟା ପରି ଲାଗୁନଥିଲା। ତାର ଭିତରେ ଜଳୁଥିବା ଦୁଇଟି ନୀଳ ଆଖି ଯେପରି ଅନ୍ଧକାରର ଗଭୀରରୁ ତାକୁ ଚାହିଁଥିଲା। ସେହି ଆଖିରେ ଭୟ ନଥିଲା, କ୍ରୋଧ ନଥିଲା, ବରଂ ଏମିତି ଏକ ପରିଚୟ ଥିଲା ଯାହା ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟକୁ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଉଥିଲା।

ସ୍ମିତ୍ ନିରବରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ସାଧାରଣ ଶାନ୍ତି ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଆଖିର ଗମ୍ଭୀରତା କହୁଥିଲା ଯେ ପରିସ୍ଥିତି ତାଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରୁ ବାହାରକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଛି। ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ମୁଠି ବନ୍ଦ କଲେ। ବହୁତ ବର୍ଷ ଧରି ଲୁଚି ରହିଥିବା ଏକ ରହସ୍ୟ ଆଜି ତାଙ୍କ ଆଖି ଆଗରେ ଜାଗ୍ରତ ହେଉଥିଲା।

"ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସେହି ଭୁଲ କରୁଛ, ସ୍ମିତ୍" ଛାୟାର ଭିତରୁ ସ୍ୱରଟି ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା। ସ୍ମିତ୍ଙ୍କ ଆଖି ସଙ୍କୁଚିତ ହୋଇଗଲା। "ଆଉ ତୁମେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରରୁ ବାହାରିବା ପାଇଁ ଛଟପଟ ହେଉଛ।" ଛାୟା ହସିଲା। ସେହି ହସ ଜଙ୍ଗଲର ଥଣ୍ଡା ପବନରେ ମିଶି ଆହୁରି ଭୟଙ୍କର ଲାଗୁଥିଲା।

ଧ୍ରୁବ ଆଉ ଚୁପ୍ ରହିପାରିଲା ନାହିଁ। "କିଏ ତୁମେ? ମୋତେ ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ କାହିଁକି ଡାକୁଛ? ଆଉ ମୋ ଛାୟା ଭିତରେ କାହିଁକି ଅଛ?" ତାର ସ୍ୱରରେ ଭୟ ସହ ରାଗ ମଧ୍ୟ ମିଶିଯାଇଥିଲା।

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଚାରିଆଡ଼େ ନିରବତା ଖେଳିଗଲା। ତା'ପରେ ସେହି ସ୍ୱର ଧୀରେ ଧୀରେ କହିଲା "କାରଣ ମୁଁ କୌଣସି ବାହାର ଶକ୍ତି ନୁହେଁ, ଧ୍ରୁବ। ମୁଁ ତୁମ ଭିତରେ ଅଛି। ତୁମ ଅସ୍ତିତ୍ୱର ଏକ ଅଂଶ। ତୁମେ ଯେତେ ମୋଠାରୁ ଦୂରକୁ ପଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, ଶେଷରେ ତୁମକୁ ମୋ ପାଖକୁ ଫେରିବାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିବ।"

"ମିଛ...." ଧ୍ରୁବ ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲା। "ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ...." । ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ତାର ହାତରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଟି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଜଳିଉଠିଲା। ଯେପରି କେହି ତାର ହାତ ଭିତରେ ଅଗ୍ନି ଭରିଦେଇଛି। ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ତାର ଆଖି ଆଗରେ ସବୁକିଛି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା। ସେ ଆଣ୍ଠେଇ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତା ଚାରିପାଖର ଦୁନିଆ ଯେପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।

ଧ୍ରୁବ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଖି ଖୋଲିଲା। କିନ୍ତୁ ସେ ଆଉ ଜଙ୍ଗଲରେ ନଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ଅସୀମ ଅନ୍ଧକାର। ନା ଆକାଶ, ନା ମାଟି, ନା କୌଣସି ଗଛ। କେବଳ ଶୂନ୍ୟତା। ଯେପରି ସେ ଏକ ଅଜଣା ଜଗତରେ ଠିଆ ହୋଇଛି। ସେହି ସ୍ଥାନରେ ନିଜ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। "ମୁଁ କେଉଁଠି ଅଛି?" ସେ ଧୀରେ ପଚାରିଲା।

"ଏହା ତୁମର ଦୁନିଆ..."ହଠାତ୍ ପଛରୁ ଶୁଣାଯାଇଥିବା ସ୍ୱର ତାକୁ ଚମକାଇଦେଲା। ଧ୍ରୁବ ପଛକୁ ବୁଲିଲା। ତା ସମ୍ମୁଖରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। କଳା ପୋଷାକ। ନୀଳ ଆଖି। ମୁହଁରେ ଅଜବ ଆତ୍ମବିଶ୍ୱାସ। ଆଉ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର କଥା ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଠିକ୍ ଧ୍ରୁବ ଭଳି ଥିଲା। ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଅଟକିଗଲା।

ଯୁବକଟି ହାଲୁକା ହସିଲେ। "ଶେଷରେ ଆମର ସାକ୍ଷାତ୍ ହେଲା"। ଧ୍ରୁବ କିଛି କହିପାରୁନଥିଲା। ସେ କେବଳ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। "କିଏ ତୁମେ?" ସେ ଶେଷରେ ପଚାରିଲା।

ଯୁବକଟି ଧୀରେ ଧୀରେ ତା' ପାଖକୁ ଆସିଲେ। "ମୋ ନାମ ବିକ୍ରାନ୍ତ " ଧ୍ରୁବର ମନରେ ସେହି ନାମଟି ଯେପରି ଆଗରୁ କେଉଁଠି ଶୁଣିଥିବା ଭାବ ଆସିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଚାହିଁ କହିଲେ "ମୁଁ ତୁମର ଛାୟା ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମର ଶତ୍ରୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।" ସେ କିଛି କ୍ଷଣ ରହିଗଲେ। ତାପରେ ତାଙ୍କ ମୁହଁର ହସ ଧୀରେ ଧୀରେ ମିଳାଇଗଲା।

"ମୁଁ ହେଉଛି ତୁମର ଅତୀତ।" ସେହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ କଲା। ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଚାରିଆଡ଼ର ଅନ୍ଧକାର କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଦୂରରେ ଏକ ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ଦେଖାଦେଲା। ଦ୍ୱାରଟି ଏତେ ବଡ଼ ଥିଲା ଯେପରି ଏହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଛି। ତା ଉପରେ ଅଜଣା ଚିହ୍ନ ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଜଳୁଥିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତର ମୁହଁ ହଠାତ୍ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇଗଲା। "ସମୟ ବହୁତ କମ୍ ଅଛି, ଧ୍ରୁବ" । "କାହିଁକି?" ଧ୍ରୁବ ପଚାରିଲା। ବିକ୍ରାନ୍ତ ଦ୍ୱାର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ଦେଖାଗଲା। "କାରଣ..." ସେ କଥା ଶେଷ କରିବା ପୂର୍ବରୁ ଦ୍ୱାରର ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା। ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟତା କମ୍ପିଉଠିଲା। ଆଉ ବିକ୍ରାନ୍ତ ଧୀରେ କହିଲେ "ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେବାକୁ ଲାଗୁଛି..."

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ଭିତରର ସ୍ୱର

ଅଧ୍ୟାୟ ୬