ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟ ।କଲିଂ ବେଲ୍ ଟି ବାଜି ଉଠିଲା। ଅଫିସ୍ ରୁ ଆକାଶଙ୍କର ଏଇଟା ଫେରିବା ସମୟ । ଅଫିସ୍ ରୁ ଫେରିବା ସମୟରେ ଦାଣ୍ଡ କବାଟ ଟିକିଏ ବି ଡେରିରେ ଖୋଲିଲେ, ଆକାଶ ଭାରି ଚିଡିଯାନ୍ତି । ସେଥିପାଇଁ ମିତାଲି ଦୌଡ଼ି ଯାଇଁ ଡ୍ରଇଂ ରୁମ୍ କବାଟ ଟି ଖୋଲିଲା।କିନ୍ତୁ ଏ କ'ଣ ଆକାଶ ଙ୍କ ଜାଗାରେ ସୁରଭି ଛିଡା ହୋଇଥିଲା।

"ଆରେ ସୁରଭି! କ'ଣ ହେଲା?"ମିତାଲି ପଚାରିଲେ।

"ଭାଉଜ! ଆଜି ମାସ ଶେଷ ଗୁରୁବାର।ତଳେ ସବୁ ଦୋକାନ ବନ୍ଦ। ମୁଁ ଜାଣିନଥିଲି। ଆଳୁ ପାଇଁ ତଳକୁ ଯାଇଥିଲି। କିନ୍ତୁ କୋଉଠିବି ପାଇଲିନି। ଦୁଇଟା ଆଳୁ ଦିଆନ୍ତେନି।"

"ଆରେ ଏଇଟା ଗୋଟେ କଥା। ଦୁଇଟା କ'ଣ, ଯେତେଟା ଦରକାର ନିଅ।"

"ନାଇଁ ଭାଉଜ, କାଲି ହାଟକୁ ଯିବି ପରିବା ପାଇଁ।ଆଳୁବି ନେଇଆସିବି। ଦୁଇଟା ହିଁ ଦିଅନ୍ତୁ।"

କାହିଁକି କେଜାଣି ଝିଅ ଟି ମିତାଲିଙ୍କୁ ଭାରି ଭଲ ଲାଗେ।ବୋଧହୁଏ ଯେଉଁଠି ଆଜିକାଲିର ପିଲାମାନେ ଅଙ୍କଲ୍ ଓ ଆଣ୍ଟୀ ଛଡ଼ା, ଆଉ କିଛି ସମ୍ବୋଧନ ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ସୁରଭିଙ୍କର ଭାଉଜ ଡାକିବା ମିତାଲି ଙ୍କୁ ବେଶ୍ ଆକୃଷ୍ଟ କରିଛି।

ଏଇ କିଛିଦିନ ତଳେ ତାଙ୍କ ଗାଁ ବାଡି ରୁ ଆସିଥିବା କଖାରୁ, ପୋଇ ଡଙ୍କ ଆଉ ପିଜୁଳି ଦେଇଥିଲା। ଏଥରକ ସବୁ ପନିପରିବା ଟିକେ ଅଧିକା ଦେବା ପାଇଁ ସୁରଭି ତା ବୋଉ କୁ କହିଥିଲା।ବେଶ୍ କିଛିଦିନ ଭିତରେ ପିଲାଟି ଆମ ସମସ୍ତ ଙ୍କୁ ନିଜର କରିନେଇଛି।

ଭୁବନେଶ୍ୱର ର ଏକ ସୁଉଚ୍ଚ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ। ପାଞ୍ଚ ମହଲା, ଫ୍ଲାଟ୍ ନଂ. ବି/୧୦୫ । ରୁହନ୍ତି ବିଶିଷ୍ଟ ଆଇନବିତ୍ ଆକାଶ ପଟ୍ଟନାୟକ ଓ ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ମିତାଲି ପଟ୍ଟନାୟକ।ଦୁହେଁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ ର ଅଧିକାରୀ।ବେଶ ପରିପାଟୀ ମଧ୍ୟ ଉଚ୍ଚକୋଟୀର।ନିଜର ଅମାୟିକ ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁଁ ମଧ୍ୟ ଦୁହେଁ ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ରେ ଏକ ବିଶେଷ ଦର୍ଜା ହାସଲ କରିଛନ୍ତି।ଆଉ ଆକାଶଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହିସାବରେ ମିତାଲି ମଧ୍ଯ ଖୁବ୍ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ପେଷାରେ ସେ ଜଣେ ଅଧ୍ୟାପିକା। କିନ୍ତୁ ନିଶା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ିବା ଓ ନିଜର ଲେଖନୀର ମୁନରେ ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରଣ କରିବା। ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ସେ ଶବ୍ଦ ସଂଯୋଜନା କରନ୍ତି।ତାଙ୍କ ହାତର ସ୍ପର୍ଶ ରେ ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ିକ ଯେପରି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠନ୍ତି ।ତାଙ୍କର ଲେଖନୀ ଶୈଳୀରେ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନର ଝଲକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଏତିକିରେ ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ସୀମିତ ନୁହଁ । ପିଲାମାନଙ୍କୁ ବିଶେଷ କରିକି କୁନି କୁନି ପିଲାମାନଙ୍କୁମଧ୍ୟ ବହୁତ୍ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ମିତାଲି। ଯୋଉଠି ପିଲାଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ବାସ୍ ଲାଗିଯିବେ। ବୟସ ପାଖାପାଖି ୪୫/୪୬ ବୋଧେ। ହେଲେ ପିଲାଙ୍କ ମେଳରେ ବିଲକୁଲ ଜଣା ପଡନ୍ତିନି।ଲାଗେ ଏଇ ଯଷ୍ଟ ୩୦ ଛୁଇଁଛି ବୋଧେ।ମନ ଓ ଶରୀରକୁ ମେଣ୍ଟେନ୍ କରିବାର କଳା ଯେମିତି ତାଙ୍କର ଜନ୍ମଗତ।ତାଙ୍କର ମନଖୋଲା ଖିଲ୍ ଖିଳ୍ ହସ ଯେମିତି ସମସ୍ତଙ୍କର କାମ୍ୟ।ଅବଶ୍ୟ ଖୁବ୍ କମ୍ ମହିଳାଙ୍କର ଈର୍ଷା ର କାରଣ ବି।ହେଲେ ମାଡାମ୍ ଆମର ବେପରୁଆ।ତାଙ୍କ ଧୁନ ରେ ସେ ସବୁବେଳେ ମସ୍ତ୍। ଠିକ୍ ତାଙ୍କ ତଳ ଫ୍ଲାଟ୍ ରେ ମାନେ

ବି -୧୦୩ ରେ ରହୁଛନ୍ତି ୩/୪ ଜଣ ଝିଅ।ବୟସ ୨୦ ରୁ ୨୩/୨୪ ଭିତରେ।ଭଲ ଘର ର ଛୁଆପରି ମନେ ହୁଅନ୍ତି।ବେଶ ପୋଷାକ ଆଧୁନିକ। ଓଡ଼ିଶା ର ବିଭିନ୍ନ ଅଂଚଳରୁ ଆସି ସ୍ବପ୍ନ ର ସହର ଭୁବନେଶ୍ୱରରେ ନିଜ ନିଜ କ୍ୟାରିୟର ଗଢିବାରେ ବ୍ୟସ୍ତ।।ନା ଅଛି ବାପାମା ଙ୍କ ଆକଟ ନା ଅଛି କିଛି କଟକଣା। ଖୋଲା ଆକାଶରେ ମୁକ୍ତ ବିହଙ୍ଗ ର ସ୍ଵାଧୀନତା।ନିଜ ହାତରେ ସବୁ ଫଇସଲାର ଚାବିକାଠି।

ସେଇ ଝିଅ ମାନଂକ ମଧ୍ୟ ରେ ଝିଅ ଟିଏ "ସୁରଭି"।ବୟସ ୨୧।ମଧ୍ୟମ ସ୍ବାସ୍ଥ୍ୟ, ସୁନ୍ଦର ଚେହେରା। ଗଢ଼ଣ ଉତ୍ତମ। ଏଠି ରହି କ୍ୟାଟ୍ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଚଲେଇଛି।ବାପା ମା' ସୁନ୍ଦରଗଡ ରେ ।ବାପା ଜଣେ ସରକାରୀ କର୍ମଚାରୀ।ବାକି ଝିଅଙ୍କ ଭଳି ଘରୁ ବାହାରକୁ ଗୋଡ କାଢିଛି ପ୍ରଥମଥର ପାଇଁ। ଆଧୁନିକ ବେଶ ପୋଷାକ କୁ ଛାଡିଦେଲେ ସୁରଭି ଥିଲା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କଠୁ ଟିକେ ଅଲଗା।ପ୍ରଥମ ଦେଖାରେ ହିଁ ଯେମିତି ମିତାଲି ବାରି ନେଇଥିଲେ। ୨ ମାସ ତଳେ ଯେତେବେଳେ ପାଣି ସମସ୍ୟା ଉପଜିଥିଲା ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ରେ, ଧାଇଁ ଆସି 2 ବାଲ୍ଟି ପାଣି ଟ୍ୟାଙ୍କର ରୁ ଭରି ଦେଇଥିଲା ମିତାଲିଙ୍କ ହାତରୁ ଛଡାଇ।ଆଉ ଫ୍ଲାଟ୍ ଦରଜା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନେଇ ଥୋଇ ଦେଇ କହିଥିଲା"ଭାଉଜ ମୁଁ ଅଛି ନା...ଆପଣ କାହିଁକି ହଇରାଣ ହେବେ।" ସେହିଦିନ ଠାରୁ ସେ ଯେମିତି ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା ମିତାଲିଙ୍କର ଖାସ୍।ଯେତେବେଳେ କିଛି ଭଲମନ୍ଦ ବନା ହୋଇଥାଏ,ସୁରଭି ର ବି ସେଥିରୁ ଗୋଟେ ଭାଗ ଥାଏ ଅଲିଖିତ ଭାବରେ।ଆଉ କିଛି ଯଦି ଦରକାର୍ ଥାଏ, ଝିଅଟି ଧାଇଁ ଆସେ ମିତା ଭାଉଜ, ମିତା ଭାଉଜ ଡାକି ଡାକି।ଆଉ କହେ "ମାଆ ପରେ ଯଦି ଏଠି କେହି ନିଜର ଲାଗନ୍ତି ସେ ହେଉଛନ୍ତି ଆପଣ।ବାକି ଅନ୍ୟମାନେ ଟିକେ....।" ଆଉ କିଛି କହେନି, ରହିଯାଏ।ମିତାଲି କିନ୍ତୁ ଠିକ୍ ବୁଝିଯାନ୍ତି ତାର ଇଶରା କୁ। ଆପାର୍ଟମେଣ୍ଟ ରେ କିଛି ଜଣ ଟିକେ ଝିଅମାନଙ୍କର ବେଶଭୂଷା କୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ।ଆଉ ଆମ ପଡ଼ୋଶୀ ମିସେସ୍ ଦାସଙ୍କର ସେଥିରେ ପ୍ରମୁଖ ଭୂମିକା।

ସୁରଭିର ସ୍ଵର ଟିକେ ଭାରି ଦେଖି, ଅଳ୍ପ ହସିଦେଇ ମିତାଲି ପଚାରନ୍ତି " କଣ ଖାଇଚୁ କହିଲୁ। ମ୍ୟାଗି ଟିକେ ବନେଇଦେଉଚି ଖାଇକି ଯିବୁ।" ସୁନା ପିଲାଙ୍କ ଭଳି ସୁରଭି ସୋଫାର ସେଣ୍ଟ୍ରାଲ ସିଟ୍ ଅଧିକାର କରିନିଏ।ମାଙ୍କୁ ଅର୍ଡର୍ ଦେଲା ପରେ ସୁରଭି ଯେମିତି ଅପେକ୍ଷାରତ।

ମିସେସ୍ ଦାସ। ଫ୍ଲାଟ୍ ନଂ. ବି/୧୦୬. ମିତାଲିଙ୍କ ସାମ୍ନା ଘରଟି।ବୟସରେ ଊଣାଅଧିକେ ବଡ଼ ହେବେ ମିତାଲିଙ୍କ ଠାରୁ। ଗମ୍ଭିର ଚେହେରା।ଅପେକ୍ଷାକୃତ ସ୍ୱଳ୍ପଭାସି। ଟିକେ ରୁଢ଼ିବାଦି ଭଳି ଲାଗନ୍ତି ମିତାଲିଙ୍କୁ। ନିଜକଥା ଆଉ ନିଜ ଧନ୍ଦା ରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥାଆନ୍ତି ସବୁବେଳେ।କଦବା କ୍ଵଚିତ କରିଡୋର ରେ ଦେଖା ହେଇଗଲେ ବାର୍ତ୍ତା ବିନିମୟ।

ବାସ୍ ସେତିକି।

ଗତ ଶନିବାର ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ସାରି ଟିକେ ଗଡପଡ ହେଉଥାନ୍ତି ମିତାଲି।ପ୍ରବଳ ଗରମ। ଏସି ମଧ୍ୟ ହାର ମାନିଚି।ଠିକ୍ ଏଇ ସମୟରେ ପ୍ରବଳ ପାଟିତୁଣ୍ଡ ଶୁଣାଗଲା।

କବାଟ ଖୋଲିଲାରୁ ଜଣାପଡ଼ିଲା ତଳ ମହଲା ରୁ ଆସୁଛି। ଲାଗୁଛି ସୁରଭି ଆଉ କିଏ ଜଣେ ଝଗଡା ଲାଗିଲା ଭଳି।ଦି ଟା ସିଡି ଓହ୍ଲେଇଲା ବେଳକୁ କୁ ଦୃଶ୍ୟ ଟି ପରିଷ୍କାର ହେଲା।ଗୋଟିଏ ପଟେ ମିସେସ୍ ଦାସ । ଅନ୍ୟପଟେ ସୁରଭି ଆଣ୍ଡ ପାର୍ଟି।ଘମାଘୋଟ କଥା କଟାକଟି ଚାଲିଛି।୨/୩ ଜଣ ଦେଖଣାହାରୀ ବି ଯୁଟିଗଲେଣି ୟା ଭିତରେ।

"ଆମେ ଆମର ଯାହା ଖାଇଲୁ, ଯାହା ପିନ୍ଧୁଲୁ, ଆପଣଙ୍କର କଣ ଗଲା।ସବୁ କଣ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରିକି କରିବୁ।" ସୁରଭି ର ନୂଆ ରୂପ।

"ସେସବୁ ଚଳିବନି ଏଠି କହିଦେଉଚି ଭଲରେ ଭଲରେ। ଗୋଟେ ତାମସା ଚାଲେଇଛନ୍ତି ଏଠି।ବାପାମା ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି ବଢିଲା ଝିଅ ଗୁଡ଼ାଙ୍କୁ।କଣ କରୁଛନ୍ତି, କଣ ପିନ୍ଧୁଛନ୍ତି କିଛି ହୋସ ନାହିଁ।" ମିସେସ୍ ଦାସ ରାଗରେ ପଞ୍ଚମ। ମିତାଲି କିଛି ବୁଝିପାରୁନଥାନ୍ତି।ଘଟଣା ଟି କଣ।କାହିଁକି ଏତେ ବଡ଼ ଲଙ୍କା କାଣ୍ଡ।ତାଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ଦେଖି ସାହସ ପାଇଲା ଭଳି ସୁରଭି ଧାଇଁ ଆସିଲା। ପାଖକୁ ଆସି କହିଲା "ଭଲ ହେଲା ଭାଉଜ, ଆପଣ ଆସିଗଲେ।ଯେବେଠୁ ଆମେ ଏଠି କି ଆସିଲୁଣି ଏ ଦାସ ଆଣ୍ଟିଙ୍କର କଣ ଅସୁବିଧା କେଜାଣି ସବୁବେଳେ ଆମ ସାଙ୍ଗରେ ଲାଗିଛନ୍ତି। ସବୁବେଳେ ଆମ ଡ୍ରେସ କୁ ନେଇ କମେଣ୍ଟ କରୁଛନ୍ତି।ଆପଣ ବି ତ ଏଠି ରହୁଛନ୍ତି।କହିଲେ ଦେଖି ଆମ ଡ୍ରେସ ରେ କଣ ଆସୁବିଧା।ଆଜିକାଲି ତ ସମସ୍ତେ ଏମିତି ପିନ୍ଧୁଛନ୍ତି। ଆମକୁ କହୁଛନ୍ତି ଅର୍ଦ୍ଧ ଲଙ୍ଗୁଳୀ ଗୁଡାକ ବୋଲି।ଆମ ବାପା ମା' ଦିନେହେଲେ ଆମକୁ କିଛି କହିନଥିବେ।ଇୟେ କିଏସେ ଆମକୁ କହିବା ପାଇଁ।ଆମର କଣ ମନ ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।ସ୍ଵାଧୀନତା ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ।ଯୁଗ ଆସି କେଉଁଠି ପହଁଚି ଲାଣି।ଆଜି ବି ଏମାନଙ୍କର ୧୦୦ ବର୍ଷ ତଳର ଚିନ୍ତାଧାରା।"

ମିତାଲି ଏଥର ନଜର ପକାଇଲେ ସୁରଭି ର ଡ୍ରେସ ଉପରେ। ଛୋଟ ଶର୍ଟ (ପ୍ୟାଣ୍ଟ୍) ଆଉ ଉପରେ ଟାଇଟ୍ ଟି ସାର୍ଟ।ଅବଶ୍ୟ ଏଇଟା ଏମିତି କିଛି ସେ ଫାଷ୍ଟ ଟାଇମ ଦେଖୁନଥିଲେ।ବାହାରେ ସେ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ଏମିତି କେତେ ପ୍ରକାରର ଡ୍ରେସ ରେ ଦେଖିବାରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ।ସେ ଯାହା ହେଉ ଘଟଣା ଟି ବୁଝିବାକୁ ଆଉ ଡେରି ହେଲା ନାହିଁ। ଏ ବିଷୟରେ ସେ ଶାଶୂଙ୍କ ଠାରୁ ଥରେ ଦି ଥର ଶୁଣିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବେଶୀ କେତେବେଳେ ଗୁରୁତ୍ଵ ଦେଇନାହାନ୍ତି।

ମିସେସ୍ ଦାସ ପୁଣି ଆରମ୍ଭ କଲେ " ଯଦି ଏଠି ରହିବାର ଅଛି।ଭଲ ସେ ରୁହ।ପିନ୍ଧିବା ଷଢ଼ଣା ଶିଖ।ନଚେତ୍ ସେକ୍ରେଟାରୀ ଙ୍କୁ କଂପ୍ଲେନ୍ କରିବି।ଆଉ ଆଜି ଘରମାଲିକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସବୁ କିଛି ବୁଝେଇଦେବି।

ଆମର ଏଥି ବଢିଲା ପୁଅ ଝିଅ ମାନେ ରହୁଛନ୍ତି।କଣ ପ୍ରଭାବ ପଡ଼ିବ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ। ଆଉ ମିତାଲି ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ। "ଏବେ ଏତିକି ଥାଉ ।ସମସ୍ତେ ଘରକୁ ଚାଲନ୍ତୁ।

ମିତାଲିଙ୍କ ହସ୍ତକ୍ଷେପ ଦେଖି ମିସେସ୍ ଦାସ ଟିକେ ଥଣ୍ଡା ପଡିଗଲେ।୪ ଟା ସିଡି ଚଢ଼ି ଆସିବାକୁ ବି ମିତାଲିଙ୍କୁ ପାହାଡ଼ ଚଢ଼ିଲା ପରି ଲାଗୁଥାଏ।ସତରେ ଦୁନିଆ କେଉଁଠି ଯାଇ ପହଁଚିଲାଣି।ଆଜିବି ଲୋକଙ୍କର ଭାବନା କେତେ ସଂକୀର୍ଣ୍ଣ। ମିତାଲି ଙ୍କର ଗୋଟେ ପୁଅ ଅଛି ଶୁଭମ୍।ବୟସ ୧୮।ଚେହେରା ଆଖି ଆଗରେ ଝଲସି ଗଲା।ବାହାରେ ରହି ପାଠ ପଢୁଛି।ତାକୁ ନିଜେ ମିତାଲି ଶିକ୍ଷା ଦେଇଛନ୍ତି ନାରୀ କୁ କିଭଳି ସମ୍ମାନ ଦେବା କଥା।କାହିଁ ତାଙ୍କୁ ତ ମାହୋଲ କେବେ କିଛି ଖରାପ ହେଲା ଭଳି ଲାଗିନାହିଁ। ଏଇ ମିସେସ୍ ଦାସଙ୍କ ଭଳି କିଛି ଲୋକ ଟିକେ ବେଶୀ ଦେଖେଇ ହୁଅନ୍ତି।ଝିଅ ମାନେ ସାବାଳିକ।ନିଜର ଭଲମନ୍ଦ ଜାଣିବାର ବୟସ ଆଉ କ୍ଷମତା ଅଛି ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ।ଆଉ ଆଜିକାଲି ଯଦି ଝିଅ ମାନେ ନିଜ ସ୍ବଛନ୍ଦରେ ଜୀବନସାଥୀ ବାଛି ପାରୁଛନ୍ତି, ଲିଭ୍ ଇନ୍ ରେ ରହିପାରୁଛନ୍ତି, ତେବେ ଡ୍ରେସ ତ ନିହାତି ଗୋଟେ ଛୋଟ କଥା।କିଛି କିଛି ସମାଜିକ ସମସ୍ୟା ଆଜି ବି ତାର ସମାଧାନ ର ବାଟ ଖୋଜୁଛନ୍ତି।କେବେ ଟିକେ ଫାଙ୍କା ସମୟ ମିଳିଲେ ଲୋକଙ୍କର "ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ" ଉପରେ ଗୋଟେ ଲେଖା ଲେଖିବି।"

ୟା ଭିତରେ ବେଶ୍ କିଛି ଦିନ ବିତି ଯାଇଛି।ସମୟ କ'ଣ କାହା ପାଇଁ କେବେ ଅପେକ୍ଷା କରିଛି ନା କରିବ। ଆଜି କିନ୍ତୁ କଲେଜ୍ ରୁ ଫେରିଲା ପରେ ମିତାଲି ଖୁବ୍ ଗମ୍ଭୀର ଜଣା ପଡୁଛନ୍ତି। ସ୍ତଡୀ ଟେବୁଲ ପାଖ ଚେୟାର ଉପରେ ବସି ବାହାର କରିଛନ୍ତି ତାଙ୍କର ଅତି ପ୍ରିୟ ଡାଏରୀ।ଲେଖିବେ ଆଜିକିଛି ନାରୀ ସ୍ବାଧିନତା କୁ ନେଇ।ନାରୀ ସ୍ବତନ୍ତ୍ରତା କୁ ନେଇ।ଆଜି ବି କିଭଳି ନାରୀ ହୀନମନ୍ୟତା ଶିକାର।ପ୍ରପୀଡ଼ିତ।ଆହୁରି ଅନେକ କିଛି।ଲେଖିବେ ଖୋଦ୍ ନିଜେ ଅଙ୍ଗେ ନିଭାଇଥିବା କିଛିଟି ମୂହୁର୍ତ୍ତ ତଳର ଘଟଣା।

ଆଜି ଦିନ ୧୨ ଟା ବେଳର କଥା।ଆଜି ସବୁ କ୍ଲାସ ସସ୍ପେଣ୍ଡ । ମିତାଲିଙ୍କ ସ୍କୁଟି ଗୃହଭିମୁଖି।ଆପର୍ଟମେଣ୍ଟ ର ଅନତି ଦୁର ରେ ପଣ୍ଡା ଛକ।

ଏଇଠି ନିତ୍ୟବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ଜିନିଷର ୨/୩ ଟି ଦୋକାନ।ସେଥିମଧ୍ୟରୁ ମିସେସ୍ ଦାସଙ୍କର ଗୋଟେ ଦୋକାନ ଅଛି ସ୍ନାକସ୍ ର। ସାଧାରଣତଃ ଜାଗା ଟି ଖାଲି ଥାଏ।ଆଜି କିନ୍ତୁ ଟିକେ ବେଶୀ ଭିଡ଼ ଜଣାପଡୁଛି। କିଛି ଗୋଟେ ଘଟିଛି ଯେମିତି। ବ୍ରେକ ଦେଇ ଗାଡ଼ି ସାଇଡ କଲେ ମିତାଲି।ଗୋଟେ ଝିଅ ର କାନ୍ଦ ଆଉ ଗୋଟେ ସ୍ତ୍ରୀ ଲୋକର ଗର୍ଜନ।"ଆସରେ କିଏ ଅଛ? ମୋ ଝିଅ କୁ ହାତ ଲଗେଇକି ଦେଖାଅ।ହାତ କାଟିକି ରଖିଦେବି।" ଗୋଟେ କଟୁରୀ ତାଙ୍କ ହାତରେ ଚକ୍ ଚକ୍ କରୁଥାଏ। ଆରେ। ଇୟେ ତ ମିଶେସ୍ ଦାସ। ସାଡି ଖୋଷା ହେଇଚି ଅଣ୍ଟାରେ।ସିନ୍ଦୂର ଟୋପା ଝାଳରେ ଲେଶି ହୋଇ ମୁହଁକୁ ଆହୁରି ବିକଟାଳ କରୁଥାଏ।ଯେମିତି ମା କାଳୀ ସ୍ଵୟଂ ଛିଡା ହୋଇଛନ୍ତି ଖଣ୍ଡା ଖର୍ପର ଧରି ଅସୁର ମାନଙ୍କର ଶିର ମର୍ଦ୍ଦନ କରିବା ପାଇଁ। ଝିଅଟିର ଡ୍ରେସ ଅଧା ଚିରା। ମିଶେସ୍ ଦାସଙ୍କର ଆଢ଼ୁଆଳରେ ଲୁଚିକରି ଛିଡା ହେଇଛି। ମିତାଲି ଟିକେ ନିରିଖେଇକି ଚାହିଁଲେ।ଆରେ ଇୟେ ତ ଆମ ସୁରଭି। ମିତାଲି ଧାଇଁ ଗଲେ।ନିଜ ଓଢ଼ଣୀ ରେ ତାଙ୍କୁ ଢାଙ୍କି ପକାଇଲେ।"ମା। କିଛି ବ୍ୟସ୍ତ ହେବୁନି।ଆମେ ଅଛୁ।"ମୋତେ ଦେଖି ମିସେସ୍ ଦାସ କହିଲେ"ଆପଣ ଝିଅ କୁ ନେଇକି ଆପର୍ଟମେଣ୍ଟ ଯାଆନ୍ତୁ। ମୁଁ ଏଇ ଉଦଣ୍ଡ ପୁଅମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝୁଛି।" କହି ନଜର ବୁଲିଲା ତାଙ୍କର ଭିଡିଓ ବନାଉଥିବା କିଛି ପଥଚାରୀଙ୍କ ଉପରେ।

"ଆ।ଥୁ।ଛେପ ଲେଣ୍ଡାଏ ପକାଇଲେ। "ନିଜ ଝିଅ, ଭଉଣୀ ସାଙ୍ଗରେ ହୋଇଥିଲେ ଏମିତି ଭିଡିଓ କରିଥାନ୍ତ।ଲାଜ ଲାଗୁନି ତମମାନଙ୍କୁ ଟିକେ।" ସେତେବେଳକୁ ସେ ୪ ଟୋକା ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ।ହେଲେ ତା ଆଗରୁ ମିସେସ୍ ଦାସ ଙ୍କ ହାତର ଶକ୍ତ ଚାପୁଡ଼ା ର ସ୍ଵାଦ ପାଇସାରିଥିଲେ।

କୁଆଡେ଼ କିଛି ଦିନ ହେବ ୩/୪ ଟା ବଦମାସ୍ ପିଲା ସୁରଭି ର ପିଛା କରୁଥିଲେ।ଆଜି ନିଛାଟିଆ ଦେଖି ତାକୁ ଟଣାଓଟରା କରିଥିଲେ।ସୁରଭି ପାଟିକରିଥିଲା।ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଥିଲା।ହେଲେ ଏଇ ଆଧୁନିକ ସମାଜର ସଭ୍ୟ ମଣିଷ ଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ କେହି ବି ଆଗକୁ ଆସିନଥିଲେ। ମିସେସ୍ ଦାସ କିନ୍ତୁ ବିନା ଭ୍ରୁକ୍ଷେପ ରେ କାହାକୁ ନ ଡରି ଆଗକୁ ଡେଇଁ ପଡ଼ିଥିଲେ ସୁରଭି ଆଉ ଗୁଣ୍ଡା ମାନଂକ ମଧ୍ୟରେ।ଗୋଟି ଗୋଟି କରି ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହଟାଇ ଦେଇଥିଲେ ସୁରଭି ପାଖରୁ।ପାଖରୁ ଟାଣି ଆଣିଥିଲେ ପଇଡ ବାଲା ର କଟୁରୀ। ନରରକ୍ଷସ ମାନେ ତାଙ୍କର ବିକଟାଳ ରୂପ ଦେଖି ପଳାୟନ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ।

ମିତାଲି ଫେରୁଥାନ୍ତି।ସାଙ୍ଗରେ ସୁରଭି। କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହୁଥାଏ "ଭାଉଜ! ଦାସ ଆଣ୍ଟି ନ ଥିଲେ ଆଜି ଯେ କଣ ହେଇଥାନ୍ତା ମୋର।ଆଉ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କେତେ ଭୁଲ୍ ବୁଝୁଥିଲି।"

ତାକୁ ବୋଧ ଦେଇ ଚାଲିଥାନ୍ତି ଡ. ମିତାଲି ପଟ୍ଟନାୟକ।ହେଲେ କୋଉ କାଳରୁ ମୁଣ୍ଡରେ ଶବ୍ଦ ଗୁଡ଼ାଏ କୋଳାହଳ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। "ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଭଙ୍ଗୀ" । ନା ନା ବୋଧହୁଏ "ଭିନ୍ନ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ" ଠିକ୍ ରହିବ । ତାଙ୍କ ପରବର୍ତ୍ତୀ ଲେଖନୀର ଶୀର୍ଷକ।

ଭିନ୍ନ ଏକ ଦୃଷ୍ଟି ଭଙ୍ଗୀ