❤️ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା

🌹 ପ୍ରେମର ଦୁଇ ପକ୍ଷୀ, ସାତ ସମୁଦ୍ର ପାରେ 🌹

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ସ୍ୱପ୍ନର ଉଡ଼ାଣ ✈️

ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ସାଇ—ଦୁଇଟି ହୃଦୟ, ଦୁଇଟି ଭାବନା, ଆଉ ଏକ ଅଭୁଲା ପ୍ରେମ କାହାଣୀ। ମଧୁଙ୍କ ବୟସ ୪୬ ବର୍ଷ, ସାଇଙ୍କ ବୟସ ୩୯ ବର୍ଷ। ସାହିତ୍ୟର ଦୁନିଆରେ ପରିଚିତ ଏହି ଦୁଇ ଲେଖକଙ୍କ ମନରେ ଦିନେ ଏକ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଲା।

ସାଇ ମଧୁଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କରି କହିଲେ, “ମଧୁ, ଭାରତର ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ। ଏଥର ଚାଲ, ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା କରିବା। ନୂଆ ଦେଶ, ନୂଆ ପରିବେଶ, ନୂଆ ଅନୁଭୂତି—ଆଉ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ପାଇଁ ଅନେକ ସ୍ମରଣୀୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ।”

ମଧୁ ହସି କହିଲେ, “ସାଇ, ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା ମୋର ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ସ୍ୱପ୍ନ। କିନ୍ତୁ ତୁମ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରିବାର ଆନନ୍ଦ ତା'ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ।”

ସାଇ କହିଲେ, “ତାହେଲେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଯାଅ। ଆମର ପ୍ରଥମ ଗନ୍ତବ୍ୟ—ସିଙ୍ଗାପୁର!”

ମଧୁଙ୍କ ମନ ଆନନ୍ଦରେ ନାଚି ଉଠିଲା।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ସିଙ୍ଗାପୁରରେ ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗ 🌆

ବିମାନ ଯେତେବେଳେ ସିଙ୍ଗାପୁର ଆକାଶରେ ପହଞ୍ଚିଲା, ମଧୁ ଝରକା ବାଟେ ତଳକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ଚକଚକିଆ ଅଟ୍ଟାଳିକା, ସବୁଜ ପରିବେଶ ଓ ଆଧୁନିକ ସହରର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ମୁଗ୍ଧ କରିଦେଲା।

ହୋଟେଲରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ସାଇ ପଚାରିଲେ, “ମଧୁ, କେମିତି ଲାଗୁଛି ଆମର ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା?”

ମଧୁ ହସି କହିଲେ, “ଏଠାରେ ସବୁକିଛି ନୂଆ। କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଖରେ ତୁମେ ଅଛ, ସେଥିପାଇଁ ଏହି ଅଜଣା ସହରଟା ମଧ୍ୟ ଆପଣାର ଲାଗୁଛି।”

ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେମାନେ ମାରିନା ବେ ବୁଲିବାକୁ ଗଲେ। ଆଲୋକରେ ଝଲମଲ କରୁଥିବା ସହର ଓ ଜଳରେ ପଡ଼ୁଥିବା ରଙ୍ଗିନ ପ୍ରତିଛବି ଦେଖି ମଧୁ କହିଲେ, “ସାଇ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟକୁ ନେଇ ମୁଁ ଗୋଟିଏ କବିତା ଲେଖିବି।”

ସାଇ ହସି କହିଲେ, “କବିତାରେ ସିଙ୍ଗାପୁରର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ରହୁ, କିନ୍ତୁ ତୁମ ହୃଦୟର ଭାବନା ମଧ୍ୟ ରହିବା ଦରକାର।”

ମଧୁ ତାଙ୍କ ଆଖିକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, “ମୋ କବିତାରେ ଯଦି କିଛି ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଥାଏ, ତାହା ହେଉଛି ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଏହି ଯାତ୍ରାର ସ୍ମୃତି।”

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଦୁବାଇର ରାତି ଓ ହୃଦୟର କଥା 🌙

ସିଙ୍ଗାପୁର ପରେ ସେମାନେ ଦୁବାଇରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଉଚ୍ଚ ଅଟ୍ଟାଳିକା, ମରୁଭୂମିର ସୁନାରଙ୍ଗ ବାଲି ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ସହର ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ନୂଆ ଉତ୍ସାହ ଭରିଦେଲା।

ଦିନେ ସେମାନେ ବୁର୍ଜ ଖଲିଫା ଦେଖିବାକୁ ଗଲେ। ଉପରୁ ଦୁବାଇ ସହରକୁ ଦେଖି ମଧୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ କହିଲେ, “ସାଇ, ମଣିଷ ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନକୁ କେତେ ଉଚ୍ଚକୁ ନେଇପାରେ!”

ସାଇ କହିଲେ, “ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା ଯେତିକି ଜରୁରୀ, ସେହି ସ୍ୱପ୍ନର ଆନନ୍ଦକୁ ଠିକ୍ ମଣିଷଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟିବା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ଜରୁରୀ।”

ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମରୁଭୂମିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ଦେଖିବା ସମୟରେ ମଧୁ ନିଜ ଅତୀତର କିଛି ଦୁଃଖର କଥା ସାଇଙ୍କୁ କହିଲେ।

“ସାଇ, ଜୀବନରେ ଅନେକ ଥର ମୁଁ ହସିଛି, କିନ୍ତୁ ମନ ଭିତରେ କାନ୍ଦିଛି। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି, ହେଲେ ମୋ ମନର କଥା ବୁଝିବା ପାଇଁ କେହି ଥିଲେ କି ନାହିଁ, ମୁଁ ଜାଣିନି।”

ସାଇ ଗମ୍ଭୀର ହୋଇ କହିଲେ, “ମଧୁ, ତୁମ ଅତୀତକୁ ବଦଳାଇବା ମୋ ହାତରେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମ କଥା ଶୁଣିବା, ତୁମ ଭାବନାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ତୁମକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ମୁଁ ସବୁବେଳେ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।”

ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ କହିଲେ, “ତୁମର ଏହି କଥା ମୋ ପାଇଁ ଅମୂଲ୍ୟ।”

ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମରୁଭୂମିର ନିରବତା ମଧ୍ୟରେ ଦୁହେଁ ବୁଝିଲେ—ପ୍ରେମ କେବଳ ହସ ଓ ଆକର୍ଷଣ ନୁହେଁ; ଏହା ପରସ୍ପରର ଦୁଃଖକୁ ବୁଝିବାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରୟାସ।

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ସ୍ୱିଜରଲ୍ୟାଣ୍ଡର ତୁଷାର ଭିତରେ ମଧୁର ସ୍ମୃତି ❄️

ପରବର୍ତ୍ତୀ ଗନ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା ସ୍ୱିଜରଲ୍ୟାଣ୍ଡ। ବରଫରେ ଢାଙ୍କି ହୋଇଥିବା ପାହାଡ଼, ସବୁଜ ଉପତ୍ୟକା ଓ ଶାନ୍ତ ହ୍ରଦ ଦେଖି ମଧୁ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇଗଲେ।

ବରଫ ପଡ଼ୁଥିବା ଗୋଟିଏ ସକାଳରେ ମଧୁ ଧଳା ଶାଲ୍ ପିନ୍ଧି ହୋଟେଲ ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ସାଇ ତାଙ୍କ ଫଟୋ ଉଠାଇ କହିଲେ, “ମଧୁ, ତୁମ ଏହି ହସଟି ଏହି ବରଫଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।”

ମଧୁ ଲାଜେଇ କହିଲେ, “କବିମାନେ ସବୁବେଳେ ଏମିତି ମିଠା କଥା କହନ୍ତି କି?”

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସବୁ କବି ନୁହନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମନର କଥା କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଆପେ ଆପେ କବିତା ହୋଇଯାଆନ୍ତି।”

ଦୁହେଁ ହସି ଉଠିଲେ।

ସେହି ଦିନ ମଧୁ ନିଜ ଡାଏରୀରେ ଲେଖିଲେ—

“ବରଫର ଧଳା ଚାଦର ତଳେ,

ଦୁଇ ମନର ମଧୁର ମିଳନ।

ବିଦେଶ ମାଟିର ଅଜଣା ପଥେ,

ସ୍ମୃତି ହେଉଛି ପ୍ରେମର ବନ୍ଧନ।”

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ୟାରିସରେ ଅଭୁଲା ସନ୍ଧ୍ୟା ❤️

ଯାତ୍ରାର ଶେଷ ଗନ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା ପ୍ୟାରିସ। ଆଇଫେଲ୍ ଟାୱାରର ଆଲୋକ, ସୁନ୍ଦର ରାସ୍ତା ଓ କଳା-ସଂସ୍କୃତିର ପରିବେଶ ଦୁହିଁଙ୍କ ମନକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲା।

ଗୋଟିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସେମାନେ ଆଇଫେଲ୍ ଟାୱାର ପାଖରେ ବସିଥିଲେ। ସହରର ଆଲୋକ ଝଲମଲ କରୁଥିଲା। ମଧୁ ସାଇଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ସାଇ, ଆମେ ଏତେ ଦେଶ ବୁଲିଲେ, ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଯାତ୍ରାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପହାର କ'ଣ ଜାଣିଛ?”

ସାଇ କହିଲେ, “କ'ଣ?”

ମଧୁ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲେ, “ନିଜ ମନର କଥା କାହା ସହିତ ବାଣ୍ଟିପାରିବାର ଆନନ୍ଦ। ଆମେ କେବଳ ଦେଶ ଦେଖିନାହୁଁ, ପରସ୍ପରକୁ ଆହୁରି ଭଲ ଭାବରେ ଜାଣିଛୁ।”

ସାଇଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ଶାନ୍ତ ହସ ଖେଳିଗଲା।

“ମଧୁ, ମୁଁ ଚାହେଁ ଆମେ ଆମ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା। ଯାତ୍ରା ଶେଷ ହେବ, ଦିନ ବଦଳିବ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଅନୁଭୂତିଗୁଡ଼ିକ ଆମ ଲେଖାରେ ଓ ସ୍ମୃତିରେ ରହିବ।”

ମଧୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଏହି ଯାତ୍ରାକୁ ନେଇ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ଲେଖିବା। ଯେଉଁଥିରେ ଥିବ ଦେଶ ବିଦେଶର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ମଣିଷର ଭାବନା ଓ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ଅକୁହା କାହାଣୀ।”

ସାଇ ହସି କହିଲେ, “ପୁସ୍ତକର ନାଁ ହେବ—‘ସାତ ସମୁଦ୍ର ପାରେ ମଧୁର ପ୍ରେମ’।”

ଉପସଂହାର: ଫେରିବା ବାଟରେ ଏକ ନୂଆ ଆରମ୍ଭ 🌹

ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା ଶେଷ ହେଲା। ମଧୁ ଓ ସାଇ ଭାରତକୁ ଫେରିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ବ୍ୟାଗ୍‌ରେ ଥିଲା ଉପହାର, ଫଟୋ ଓ ସ୍ମୃତି; ଆଉ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ଅନେକ ଅକୁହା କଥାର ଉତ୍ତର।

ମଧୁ ଡାଏରୀର ଶେଷ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖିଲେ—

“ବିଦେଶର ମାଟି ମୋତେ ନୂଆ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଇଲା, ନୂଆ ଅନୁଭୂତି ଦେଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଯାତ୍ରା ମୋତେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶିକ୍ଷା ଦେଲା—ଜୀବନର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ କେବଳ ଆଖିରେ ଦେଖିବାରେ ନୁହେଁ, ହୃଦୟରେ ଅନୁଭବ କରିବାରେ ଅଛି।

ପ୍ରେମ ମାନେ କେବଳ ନିକଟରେ ରହିବା ନୁହେଁ; ପରସ୍ପରକୁ ବୁଝିବା, ସମ୍ମାନ ଦେବା ଓ ଜୀବନର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯାତ୍ରାକୁ ସ୍ମୃତିମୟ କରିବା।

ସାଇ ସହିତ ମୋର ଏହି ବିଦେଶ ଯାତ୍ରା କେବଳ ଗୋଟିଏ ଭ୍ରମଣ ନୁହେଁ। ଏହା ମୋ ଜୀବନର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଧ୍ୟାୟ, ଯାହାକୁ ମୁଁ ମୋର ଶବ୍ଦରେ ସାରା ଜୀବନ ଜୀବନ୍ତ ରଖିବି।”

କାହାଣୀ ସମାପ୍ତ। ❤️

ପ୍ରେମର ଯାତ୍ରାରେ ଦୂରତା କେତେ ହେଉ, ସ୍ମୃତିର ଦେଶ ସବୁବେଳେ ହୃଦୟର ନିକଟରେ ରହିଥାଏ।ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ: ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ କେଉଁ ଦେଶକୁ ନେଇ ଲେଖିବା?

🇹🇭 ଥାଇଲାଣ୍ଡ — ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ରୋମାଣ୍ଟିକ୍ ସନ୍ଧ୍ୟା

🇲🇾 ମାଲେସିଆ — କୁଆଲାଲମ୍ପୁରରେ ପ୍ରେମର ନୂଆ ଅନୁଭୂତି

🇬🇧 ଲଣ୍ଡନ — ବର୍ଷାଭିଜା ରାସ୍ତାରେ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ପ୍ରେମ

🇳🇵 ନେପାଳ — ହିମାଳୟ ପାଦଦେଶରେ ମନଛୁଆଁ ଯାତ୍ରା