❤️ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ସମାଜସେବା

ମାନବିକତାର ମହକ — ଦୁଇ ହୃଦୟ, ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରେମରୁ ସେବାର ଆରମ୍ଭ

ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ସାଇ—ଦୁଇଟି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହୃଦୟ, ଦୁଇଜଣ ସାହିତ୍ୟପ୍ରେମୀ ମଣିଷ। ମଧୁଙ୍କ ବୟସ ୪୬ ବର୍ଷ, ସାଇଙ୍କ ବୟସ ୩୯ ବର୍ଷ। ଦୁହେଁ ଲେଖାଲେଖିକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି। ସମାଜର ଦୁଃଖ, ଗରିବଙ୍କ ଯନ୍ତ୍ରଣା, ଅସହାୟଙ୍କ ଲୁହ ଓ ଶିଶୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବାର ସ୍ୱପ୍ନ ସେମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ମାନବିକ ଲକ୍ଷ୍ୟରେ ଏକାଠି କରିଥିଲା।

ଦିନେ ସାଇ ମଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ,

“ମଧୁ, ଆମେ ଅନେକ କବିତା ଓ କାହାଣୀ ଲେଖୁଛେ। ଆମ ଶବ୍ଦ ଲୋକଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଉଁଛି। କିନ୍ତୁ ଯଦି ଆମେ ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି କାମ କରିପାରିବା, ତେବେ ଆମ ଜୀବନ ଆହୁରି ସାର୍ଥକ ହେବ ନାହିଁ କି?”

ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରେ ଆଶାର ଆଲୋକ ଝଲସି ଉଠିଲା।

“ସାଇ, ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି। ଜଣେ ଭୋକିଲା ମଣିଷକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା, ଜଣେ ଅସହାୟ ଶିଶୁକୁ ପାଠ ପଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ଦେବା, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା—ଏହାଠାରୁ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଆଉ କ'ଣ ହୋଇପାରେ?”

ସେହି ଦିନଠାରୁ ସେମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ—ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ସମାଜ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ କାମ କରିବେ।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ଅନାଥ ଶିଶୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ

ଗୋଟିଏ ରବିବାର ସକାଳେ ମଧୁ ଓ ସାଇ କିଛି ଖାତା, କଲମ, ପେନ୍‌ସିଲ୍, ପୁସ୍ତକ ଓ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଏକ ଅସହାୟ ଶିଶୁଙ୍କ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳକୁ ଗଲେ।

ସେଠାରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସିରେ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ।

ଜଣେ ଛୋଟ ପିଲା ମଧୁଙ୍କ ହାତ ଧରି ପଚାରିଲା,

“ଦିଦି, ଆପଣ ପୁଣି ଆମ ପାଖକୁ ଆସିବେ ତ?”

ଏହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଛୁଇଁଗଲା। ସେ ପିଲାଟିକୁ ସ୍ନେହରେ କୋଳେଇ ନେଇ କହିଲେ,

“ହଁ ପୁଅ, ଆମେ ତୁମମାନଙ୍କ ସହିତ ସମୟ ବିତାଇବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ ଆସିବୁ।”

ସାଇ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ ବସି ଗପ କହିଲେ। ମଧୁ ସେମାନଙ୍କୁ କବିତା ପଢ଼ାଇଲେ ଓ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।

ଫେରିବା ସମୟରେ ମଧୁ କହିଲେ,

“ସାଇ, ଆମେ ଆଜି ସେମାନଙ୍କୁ କିଛି ଜିନିଷ ଦେଇ ଆସିଛୁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆମକୁ ଯେଉଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଲେ, ତାହାର ମୂଲ୍ୟ କେହି ମାପିପାରିବେ ନାହିଁ।”

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,

“ସେବାର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ ଏଇଆ, ମଧୁ। ଦେବାରେ ଯେତେ ଆନନ୍ଦ ଅଛି, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଆନନ୍ଦ ଅଛି ଅନ୍ୟର ମୁହଁରେ ହସ ଦେଖିବାରେ।”

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମରେ ସ୍ନେହର ପରଶ

କିଛି ଦିନ ପରେ ଦୁହେଁ ଏକ ବୃଦ୍ଧାଶ୍ରମକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ଅନେକ ବୃଦ୍ଧ ବାପାମାଆ ନିଜ ପରିବାରଠାରୁ ଦୂରରେ ରହୁଥିଲେ।

ମଧୁ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମାଆଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ପଚାରିଲେ,

“ମାଆ, ଆପଣଙ୍କ ଦେହ କେମିତି ଅଛି?”

ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାଙ୍କ ଆଖି ଛଳଛଳ ହୋଇଗଲା।

“ମାଆ, ମୋତେ ମୋ ନିଜ ପିଲାମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେବାକୁ ବହୁତ ଇଚ୍ଛା ହୁଏ। ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ମୋର ଯତ୍ନ ନିଅନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପରିବାରର ସ୍ନେହ ତ ଅଲଗା।”

ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ସେ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ,

“ମାଆ, ଆପଣଙ୍କ ଭଳି ବାପାମାଆଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସ୍ନେହ ଦେବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।”

ସାଇ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିବା ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଲେ। କାହାର ଔଷଧ ଆବଶ୍ୟକ ଥିଲା, କାହାର ଚଷମା, ଆଉ କାହାର ଥିଲା କେବଳ ଟିକିଏ ସମୟ ଓ ସ୍ନେହର ଆବଶ୍ୟକତା।

ସେମାନେ ଆଶ୍ରମର କର୍ମଚାରୀଙ୍କ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି ଆବଶ୍ୟକ ସହାୟତାର ଏକ ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ସେହି ଦିନ ସାଇ ନିଜ ଡାଏରୀରେ ଲେଖିଲେ—

“ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଭାଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ କେବଳ ବୟସର ଚିହ୍ନ ନୁହେଁ; ସେଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନର ଅସଂଖ୍ୟ ଅନୁଭୂତିର କାହାଣୀ। ସେମାନଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ମଧ୍ୟ ଏକ ମହାନ ସେବା।”

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ଗରିବ ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ଶିକ୍ଷାର ଆଲୋକ

ମଧୁ ଓ ସାଇ ଦେଖିଲେ ଯେ ଅନେକ ଗରିବ ପିଲା ଅର୍ଥ ଅଭାବରୁ ପାଠପଢ଼ା ଜାରି ରଖିପାରୁନାହାନ୍ତି।

ସେମାନେ କିଛି ସାଙ୍ଗସାଥୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଏକ ଛୋଟ ଶିକ୍ଷା ସହାୟତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପୁସ୍ତକ, ଖାତା ଓ ପାଠପଢ଼ା ସାମଗ୍ରୀ ଦିଆଗଲା। ଯେଉଁମାନେ ପାଠରେ ଦୁର୍ବଳ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀମାନେ ଅତିରିକ୍ତ ଶିକ୍ଷାଦାନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ।

ଦିନେ ଜଣେ ଛାତ୍ରୀ ମଧୁଙ୍କୁ କହିଲା,

“ଦିଦି, ମୁଁ ବଡ଼ ହେଲେ ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀ ହେବି। ମୋ ଭଳି ଗରିବ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଇବି।”

ମଧୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦର ହସ ଫୁଟିଉଠିଲା।

ସାଇ କହିଲେ,

“ମଧୁ, ଆଜି ଆମେ ଯେଉଁ ବିହନ ବୁଣୁଛେ, କାଲି ତାହା ଏକ ବିଶାଳ ବୃକ୍ଷ ହୋଇପାରେ। ଶିକ୍ଷା ହେଉଛି ସେହି ଆଲୋକ, ଯାହା ଜଣେ ମଣିଷର ଜୀବନକୁ ବଦଳାଇପାରେ।”

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରକୃତି ସୁରକ୍ଷା ଓ ସମାଜର ଦାୟିତ୍ୱ

ସମାଜସେବା କେବଳ ମଣିଷଙ୍କ ସହାୟତାରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ ବୋଲି ମଧୁ ଓ ସାଇ ବିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ।

ସେମାନେ ସ୍ଥାନୀୟ ଯୁବକଯୁବତୀଙ୍କୁ ଏକାଠି କରି ବୃକ୍ଷରୋପଣ ଓ ପରିବେଶ ସଚେତନତା କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କଲେ।

ସାଇ ଯୁବକମାନଙ୍କୁ କହିଲେ,

“ଆମେ ଯେଉଁ ଗଛ ଲଗାଉଛେ, ତାହା କେବଳ ଆମ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଆଗାମୀ ପିଢ଼ି ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଏକ ଉପହାର।”

ମଧୁ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱଚ୍ଛତା, ଶିକ୍ଷା ଓ ପରିବେଶର ସୁରକ୍ଷା ସମ୍ପର୍କରେ ସଚେତନ କଲେ।

କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଶପଥ ନେଲେ—ନିଜ ଘର, ନିଜ ଗାଁ ଓ ନିଜ ସହରକୁ ସଫା ରଖିବେ ଏବଂ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ଗଛ ଲଗାଇବେ।

ଷଷ୍ଠ ଅଧ୍ୟାୟ: ସମାଜର ସମ୍ମାନଠାରୁ ବଡ଼ ମାନବିକତା

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟର କଥା ଧୀରେ ଧୀରେ ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା। କିଛି ସାମାଜିକ ସଂଗଠନ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ।

କିନ୍ତୁ ସାଇ କହିଲେ,

“ଆମେ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ପାଇଁ ଏହି କାମ ଆରମ୍ଭ କରିନାହୁଁ। ଯଦି ଜଣେ ଅସହାୟ ମଣିଷର ଜୀବନରେ ଟିକିଏ ଖୁସି ଆଣିପାରିବା, ତାହା ହିଁ ଆମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପୁରସ୍କାର।”

ମଧୁ ତାଙ୍କ କଥାରେ ସମ୍ମତି ଜଣାଇ କହିଲେ,

“ସମାଜସେବା ଫଟୋ ଉଠାଇବା କିମ୍ବା ପ୍ରଶଂସା ପାଇବାର ମାଧ୍ୟମ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ମଣିଷର ଦୁଃଖକୁ ବୁଝିବା ଓ ସମ୍ଭବ ଅନୁସାରେ ତାହା କମାଇବାର ଚେଷ୍ଟା।”

ସେମାନେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ ଯେ ନିୟମିତ ଭାବରେ ନିଜ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ସେବା କାର୍ଯ୍ୟ ଜାରି ରଖିବେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସାମିଲ ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେବେ।

ଉପସଂହାର: ପ୍ରେମର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ରୂପ

ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଗୋଟିଏ ପାର୍କରେ ବସି ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଜ ଦିନର ଅନୁଭୂତି ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।

ମଧୁ ପଚାରିଲେ,

“ସାଇ, ଆମେ ଜୀବନରେ ଅନେକ କିଛି ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁ। ଟଙ୍କା, ସଫଳତା, ସମ୍ମାନ ଓ ଖୁସି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତ ସଫଳତା କ'ଣ?”

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

“ମଧୁ, ଯେତେବେଳେ ଆମ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଜଣେ ଦୁଃଖୀ ମଣିଷର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟେ, ଜଣେ ଶିଶୁର ମନରେ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଜନ୍ମ ନିଏ, ଜଣେ ବୃଦ୍ଧ ନିଜକୁ ଏକା ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ—ସେତେବେଳେ ଆମ ଜୀବନର ସଫଳତା ସାର୍ଥକ ହୁଏ।”

ମଧୁ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ କହିଲେ,

“ତୁମ ସହିତ ମୋର ଏହି ସେବା ଯାତ୍ରା ମୋତେ ଶିଖାଇଛି ଯେ ପ୍ରେମ କେବଳ ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ମଧ୍ୟରେ ସୀମିତ ନୁହେଁ। ପ୍ରେମ ଯେତେବେଳେ ସମାଜ ପାଇଁ କାମ କରେ, ସେତେବେଳେ ତାହା ମାନବିକତାର ରୂପ ନିଏ।”

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ,

“ଆମେ ଦୁହେଁ ଲେଖକ। ଆମ କଲମରେ ସମାଜର ଦୁଃଖ ଓ ଆଶାର କଥା ଲେଖିବା। ଆମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଣିଷଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହେବା। ଏହା ହିଁ ଆମର ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ସାଧନା।”

ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ ଜଳି ଉଠିଥିଲା।

ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ—ଜୀବନର ପଥ ଯେତେ ଲମ୍ବା ହେଉ, ମାନବିକତାର ପଥ କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ।

ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ମନ୍ତ୍ର ଥିଲା—

“ନିଜ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା ଜୀବନ, ଅନ୍ୟ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିବା ମାନବିକତା; ଆଉ ଅନ୍ୟର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟାଇବା ହେଉଛି ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା।”

ସମାପ୍ତ।

❤️ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ସମାଜସେବା—ମାନବିକତାର ଏକ ଅମର କାହାଣୀ।🌺 କାହାଣୀର ମୁଖ୍ୟ ବାର୍ତ୍ତା

ଅସହାୟଙ୍କୁ ସହାୟତା କରିବା।

ଗରିବ ପିଲାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ପାଇଁ କାମ କରିବା।

ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅବହେଳିତ ଲୋକଙ୍କୁ ସ୍ନେହ ଦେବା।

ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଦେବା

ପ୍ରେମ ଓ ମାନବିକତା ର ଅସଲ ଚାବି

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ସମାଜସେବା

ମାନବିକତାର ମହକ ଦୁଇ ହୃଦୟ, ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷ