❤️🌹 ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ଅମର ପ୍ରେମ କାହାଣୀ

ଲେଖକ: ଫକୀର ପରିଡ଼ା

ଶୀର୍ଷକ: କ୍ଷମତାର ଶିଖରରେ ମଧୁ, ହୃଦୟର ସିଂହାସନରେ ସାଇ

ଅଧ୍ୟାୟ–୧: ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଜଣେ ମଣିଷ

ଓଡ଼ିଶାର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ମଧୁସ୍ମିତା ସାହୁ!

ରାଜଧାନୀର ରାଜଭବନ ପାଖରେ ଥିବା ସରକାରୀ ବାସଭବନ ଆଲୋକରେ ଝଲସୁଥିଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ସୁରକ୍ଷାକର୍ମୀ, ଅଧିକାରୀ ଓ ରାଜନେତାଙ୍କ ଭିଡ଼। ମଧୁଙ୍କ ଗୋଟିଏ ନିଷ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ଏତେ ବଡ଼ ପଦବୀ ଓ ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଗୋଟିଏ ନାମ ସବୁବେଳେ ଗୁଞ୍ଜରିତ ହେଉଥିଲା।

ସେହି ନାମ—ସାଇ!

ରାତିର ନିରବତାରେ ମଧୁ ନିଜ କୋଠରୀର ଝରକା ପାଖରେ ବସି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ଥିଲା ସାଇଙ୍କ ଏକ ପୁରୁଣା ଚିଠି।

ଚିଠିରେ ଲେଖାଥିଲା—

“ମଧୁ, ଦୁନିଆ ତୁମକୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ବୋଲି ଜାଣିବ। କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ସେହି ମଧୁ, ଯାହାର ଆଖିରେ ମୁଁ ଦିନେ ହଜାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲି। ପଦବୀ ବଦଳିପାରେ, ସମୟ ବଦଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ସତ ଭଲପାଇବା କେବେ ବଦଳେ ନାହିଁ।”

ଚିଠିଟିକୁ ଛାତିରେ ଚାପି ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା।

ସେ ଧୀରେ କହିଲେ, “ସାଇ, ମୁଁ ଆଜି ସାରା ରାଜ୍ୟର ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଛି, କିନ୍ତୁ ମୋ ହୃଦୟର ଦାୟିତ୍ୱ ଆଜି ବି ତୁମ ପାଖରେ ରହିଛି।”

ଅଧ୍ୟାୟ–୨: ସାଇଙ୍କ ଅପେକ୍ଷା

ସାଇ ଜଣେ ସାହିତ୍ୟପ୍ରେମୀ ମଣିଷ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁଙ୍କ ଭଲପାଇବା କୌଣସି ପଦବୀ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଷ୍ଠାର ଆକର୍ଷଣ ନଥିଲା। ସେ ଭଲ ପାଉଥିଲେ ମଧୁଙ୍କ ମନକୁ, ତାଙ୍କ ସରଳତାକୁ ଓ ଅନ୍ୟର ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି ଉଠୁଥିବା ହୃଦୟକୁ।

ମଧୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ହେବା ପରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥିଲା। ତାଙ୍କର ସମୟ କମିଯାଇଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିନ ବୈଠକ, ଜନସଭା ଓ ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ କଟୁଥିଲା।

ତଥାପି ସାଇ ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ମଧୁଙ୍କ ଗୋଟିଏ ଫୋନ୍ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।

ଦିନେ ରାତିରେ ଫୋନ୍ ଆସିଲା।

“ସାଇ, ଶୋଇପଡ଼ିଲ କି?” ମଧୁ ପଚାରିଲେ।

“ନା, ମଧୁ। ତୁମ ସହିତ ଦୁଇପଦ କଥା ନହେଲେ ମୋ ରାତି ଅଧା ରହିଯାଏ।”

ମଧୁ ହସି କହିଲେ, “ତୁମେ ଜାଣିଛ କି, ଆଜି ଦିନସାରା ମୁଁ କେତେ ଲୋକଙ୍କ ସହ କଥା ହୋଇଛି? କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ତୁମ ସ୍ୱର ନଶୁଣିଲେ ମୋ ମନ ଶାନ୍ତ ହୁଏନାହିଁ।”

ସାଇ କହିଲେ, “ତୁମେ ରାଜ୍ୟର ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ, ମଧୁ। କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଖରେ ତୁମେ ମୋ ମନର ମଣିଷ।”

ସେହି ରାତିରେ ଦୁହେଁ ବହୁତ ସମୟ କଥା ହେଲେ। କଥା ଭିତରେ ଥିଲା ହସ, ଅଭିମାନ, ସ୍ମୃତି ଓ ଅସରନ୍ତି ଭଲପାଇବା।

ଅଧ୍ୟାୟ–୩: ଅଭିମାନର ଲୁହ

କିଛି ଦିନ ପରେ ମଧୁ ଏକ ବଡ଼ ସରକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ରହିଲେ। ସାଇଙ୍କ ଫୋନ୍ ଆସିଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିନଥିଲେ।

ରାତିରେ ମଧୁ ଫୋନ୍ କଲାବେଳେ ସାଇଙ୍କ ସ୍ୱରରେ ଅଭିମାନ ଥିଲା।

“ମଧୁ, ତୁମେ ଏତେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଗଲ କି ଯେ ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସମୟ ନାହିଁ?”

ମଧୁ କିଛି ସମୟ ନିରବ ରହିଲେ।

“ସାଇ, ମୋତେ କ୍ଷମା କର। ଆଜି ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଶୁଣିବାକୁ ପଡ଼ିଲା। କିନ୍ତୁ ତୁମ ମନରେ ଯଦି ଦୁଃଖ ଦେଇଛି, ତାହା ମୋତେ ମଧ୍ୟ କଷ୍ଟ ଦେଉଛି।”

ସାଇ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମ ପଦବୀ ସହିତ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରୁନାହିଁ, ମଧୁ। ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ଜୀବନରେ ମୋ ପାଇଁ ଟିକିଏ ସମୟ ଚାହୁଁଛି।”

ଏହି କଥା ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଗଲା।

ସେ ଆଖିର ଲୁହ ପୋଛି କହିଲେ, “ସାଇ, ମୁଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରୁଛି, କାମର ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରେ ଆମ ସମ୍ପର୍କକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବି ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋ ଜୀବନର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ଅଂଶ।”

ସେହି ରାତିରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଅଭିମାନ ଗଳିଗଲା। ଭଲପାଇବା ପୁଣି ନୂଆ ରୂପ ନେଲା।

ଅଧ୍ୟାୟ–୪: ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ସାକ୍ଷାତ

ଦିନେ ମଧୁ ଗଞ୍ଜାମ ଜିଲ୍ଲା ଗସ୍ତରେ ଆସିଲେ। କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଶେଷ ହେବା ପରେ ସେ ସାଇଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକାଶ କଲେ।

ସାଇ ଏହି ଖବର ଶୁଣି ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ମଧୁ ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆସି ଠିଆ ହେଲେ, ଦୁହେଁ କିଛି କ୍ଷଣ ପରସ୍ପରକୁ ଚାହିଁ ରହିଲେ।

କଥା କହିବାକୁ ଶବ୍ଦ ନଥିଲା। ଆଖିରେ ଆଖିରେ ହଜାର କଥା ହୋଇଗଲା।

ମଧୁ ଧୀରେ କହିଲେ, “ସାଇ, ଆଜି ମୁଁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ନୁହେଁ, ତୁମର ମଧୁ ହୋଇ ଆସିଛି।”

ସାଇ ହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ତ ତୁମକୁ ସବୁବେଳେ ସେହି ମଧୁ ଭାବରେ ଦେଖିଛି।”

ମଧୁ ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ଦୁହିଁଙ୍କ ଆଖିରେ ଆନନ୍ଦର ଲୁହ ଝଲସି ଉଠିଲା।

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମଧୁ ଅନୁଭବ କଲେ—ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଫଳତା କ୍ଷମତା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷର ସାଥୀ ହେବା, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ପଦବୀ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ତାଙ୍କ ମନ ପାଇଁ ଭଲ ପାଏ।

ଅଧ୍ୟାୟ–୫: ପ୍ରେମର ପ୍ରକୃତ ଅର୍ଥ

ସନ୍ଧ୍ୟାର ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ଯାଉଥିଲା। ମଧୁ ଓ ସାଇ ଏକ ଶାନ୍ତ ପରିବେଶରେ ବସି ଜୀବନ ବିଷୟରେ କଥା ହେଉଥିଲେ।

ସାଇ ପଚାରିଲେ, “ମଧୁ, ତୁମେ ଜୀବନରେ ଆଉ କ'ଣ ଚାହୁଁଛ?”

ମଧୁ ହସି କହିଲେ, “ମୁଁ ଚାହେଁ, ମୋ ରାଜ୍ୟର ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ରୁହନ୍ତୁ। ଆଉ ମୋ ଜୀବନରେ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ ରହୁ, ଯାହା ପାଖରେ ମୁଁ ମୋର ସବୁ ଦୁଃଖ ଓ ଖୁସି ବାଣ୍ଟିପାରିବି।”

ସାଇ ମଧୁଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, “ସେହି ମଣିଷଟି ତୁମ ପାଖରେ ଅଛି କି?”

ମଧୁ ଲାଜେଇ ହସି କହିଲେ, “ହଁ, ସାଇ। ସେହି ମଣିଷଟି ତୁମେ।”

ସାଇଙ୍କ ମୁହଁରେ ଏକ ମଧୁର ହସ ଖେଳିଗଲା।

ଦୁହେଁ ବୁଝିଗଲେ, ସତ ପ୍ରେମ କେବଳ ମିଳନର ନାମ ନୁହେଁ। ଏହା ପରସ୍ପରକୁ ବୁଝିବା, ସମ୍ମାନ ଦେବା, ଦୁଃଖରେ ସାଥୀ ହେବା ଓ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣରେ ପରସ୍ପରକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବାର ନାମ।

ଶେଷ ଅଧ୍ୟାୟ: ଅମର ପ୍ରେମ

ବର୍ଷ ବିତିଗଲା। ମଧୁ ନିଜର ରାଜନୈତିକ ଦାୟିତ୍ୱ ତୁଲାଇବା ସହିତ ସାଇଙ୍କ ସହ ନିଜ ସମ୍ପର୍କକୁ ମଧ୍ୟ ଯତ୍ନରେ ରଖିଲେ।

ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନରେ ଅନେକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ଆସିଲା। କେବେ ଦୂରତା, କେବେ ବ୍ୟସ୍ତତା, କେବେ ଅଭିମାନ—କିନ୍ତୁ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ରଖିଲା।

ଦିନେ ମଧୁ ସାଇଙ୍କୁ କହିଲେ—

“ସାଇ, ଦୁନିଆ ମୋତେ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ମନେ ରଖୁ କି ନ ରଖୁ, ମୁଁ ଚାହେଁ ତୁମ ହୃଦୟରେ ମୋର ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଜାଗା ସବୁଦିନ ରହିଥାଉ।”

ସାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—

“ମଧୁ, ପଦବୀର ଆଲୋକ ଦିନେ ମଳିନ ହୋଇପାରେ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ବଦଳିପାରେ, ସମୟ ସବୁକିଛି ବଦଳାଇପାରେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ପ୍ରେମର ମୂଳରେ ବିଶ୍ୱାସ, ସମ୍ମାନ ଓ ତ୍ୟାଗ ଥାଏ, ସେହି ପ୍ରେମର ସ୍ମୃତି ସବୁଦିନ ବଞ୍ଚି ରହେ।”

ମଧୁ ହସିଲେ। ସାଇ ମଧ୍ୟ ହସିଲେ।

ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଠିଥିଲା। ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ବିଶ୍ୱାସ—ସତ ପ୍ରେମ କୌଣସି ସିଂହାସନରେ ବସେ ନାହିଁ; ଏହା ଦୁଇଟି ହୃଦୟରେ ବାସ କରେ।

ସମାପ୍ତ।

“କ୍ଷମତା ମଧୁଙ୍କୁ ମୁଖ୍ୟମନ୍ତ୍ରୀ କଲା, କିନ୍ତୁ ସାଇଙ୍କ ଭଲପାଇବା ତାଙ୍କୁ ମଧୁ ହୋଇ ରହିବାକୁ ଶିଖାଇଲା।”❤️ ପ୍ରେମର ଏହି କାହାଣୀର ପରବର୍ତ୍ତୀ ଭାଗ: ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ନେଇ ସମାଜର ବିରୋଧ, ଦୁହିଁଙ୍କ ସଂଘର୍ଷ ଏବଂ ଶେଷରେ ଭାବପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଳନ।

ମଧୁ ଓ ସାଇର ଅମର ପ୍ରେମ କାହାଣୀ

କ୍ଷମତାର ଶିଖରରେ ମଧୁ, ହୃଦୟର ସିଂହାସନରେ ସାଇ