🌹 ମଧୁ ହେଲେ ସରପଞ୍ଚ — ଗାଁର ଝିଅ, ଗାଁର ଗର୍ବ 🌹

ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟ: ମଧୁର ନୂଆ ପରିଚୟ

ମଧୁସ୍ମିତା କେବଳ ଜଣେ ଲେଖିକା ନଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଥିଲା ଗାଁର ଗରିବ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅସୀମ ଦରଦ। କାହାର ଘରେ ଚୁଲି ଜଳୁନଥିଲେ ସେ ଖାଦ୍ୟ ପହଞ୍ଚାଉଥିଲେ। କେଉଁ ପିଲା ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ବହି ପାଉନଥିଲେ, ନିଜ ସାଧ୍ୟ ଅନୁସାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ। ବୃଦ୍ଧବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଦୁଃଖ ଶୁଣିବାକୁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସବୁବେଳେ ସମୟ ଥିଲା।

ଏହି ସେବା ଓ ମାନବିକତା ପାଇଁ ଗାଁର ଲୋକମାନେ ମଧୁଙ୍କୁ ଖୁବ୍ ଭଲ ପାଉଥିଲେ।

ଦିନେ ଗାଁରେ ପଞ୍ଚାୟତ ନିର୍ବାଚନ ଘୋଷଣା ହେଲା। ଅନେକ ଲୋକ ମଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ,

— ମଧୁ ଅପା, ଆପଣ ସରପଞ୍ଚ ହୁଅନ୍ତୁ। ଆମ ଗାଁରେ ଅନେକ ସମସ୍ୟା ଅଛି। ଆପଣ ଆମ ଦୁଃଖ ବୁଝିପାରିବେ।

ମଧୁ ପ୍ରଥମେ ରାଜି ହେଲେ ନାହିଁ। ସେ ଭାବିଲେ, ଲେଖାଲେଖି ଓ ସମାଜସେବା ସହିତ ଏତେ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ କିପରି ସମ୍ଭାଳିବେ?

ସେହି ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ସାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସିଲେ।

— ମଧୁ, ତୁମେ ସବୁବେଳେ କହୁଥିଲ ଯେ ସମାଜରେ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିବା ଦରକାର। ଏବେ ଯଦି ଗାଁ ଲୋକ ତୁମକୁ ସେବା କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଭୟ କାହିଁକି?

ମଧୁ କହିଲେ,

— ସାଇ, ମୋର ଭୟ କ୍ଷମତାକୁ ନେଇ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଚାହେଁନି ଯେ ଲୋକଙ୍କ ଭରସା ଭାଙ୍ଗିଯାଉ।

ସାଇ ହସି କହିଲେ,

— ଲୋକଙ୍କ ଭରସା ଜିତିବାର ରାସ୍ତା ହେଉଛି ସତ୍ୟ, ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଓ ନିଷ୍ଠା। ତୁମେ ଯାହା କରିବ, ଲୋକଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କରି କରିବ।

ସାଇଙ୍କ କଥା ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ସାହସ ଭରିଦେଲା।

ଦ୍ୱିତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ନିର୍ବାଚନର ଦିନ

ମଧୁ ନିର୍ବାଚନରେ ପ୍ରାର୍ଥୀ ହେଲେ। ସେ ଘରେ ଘରେ ଯାଇ ଲୋକଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଶୁଣିଲେ। କେଉଁଠି ପିଇବା ପାଣିର ଅଭାବ, କେଉଁଠି ରାସ୍ତା ଖରାପ, ଆଉ କେଉଁଠି ନାଳ ଜାମ୍ ହୋଇ ଲୋକମାନେ ହଇରାଣ ହେଉଥିଲେ।

ମଧୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିର ଲମ୍ବା ତାଲିକା ଦେଲେ ନାହିଁ। ସେ କେବଳ କହିଲେ,

— ମୁଁ ଆପଣମାନଙ୍କ ସମସ୍ୟା ଶୁଣିବି, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ସମାଧାନ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି ଏବଂ ପଞ୍ଚାୟତର କାମକାଜରେ ସ୍ୱଚ୍ଛତା ରଖିବି।

ନିର୍ବାଚନ ଦିନ ଗାଁର ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହର ସହ ମତଦାନ କଲେ।

ଫଳାଫଳ ଘୋଷଣା ହେବା ଦିନ ମଧୁ ନିଜ ଘରେ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍ ବସିଥିଲେ। ସାଇ ଫୋନ୍ କରି ପଚାରିଲେ,

— ମଧୁ, କ'ଣ ଖବର?

ମଧୁଙ୍କ କଣ୍ଠରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ମିଶିଯାଇଥିଲା।

— ସାଇ! ମୁଁ ଜିତିଗଲି। ଗାଁ ଲୋକ ମୋତେ ସରପଞ୍ଚ ଭାବେ ବାଛିଛନ୍ତି।

ସାଇ ଖୁସିରେ କହିଲେ,

— ଅଭିନନ୍ଦନ, ମଧୁ! ଆଜିଠାରୁ ତୁମ ଦାୟିତ୍ୱ ଆହୁରି ବଢ଼ିଗଲା।

ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଗଲା। ସେ କହିଲେ,

— ଏହା ମୋର ବିଜୟ ନୁହେଁ, ସାଇ। ଏହା ଗାଁ ଲୋକଙ୍କ ଭରସାର ବିଜୟ।

ତୃତୀୟ ଅଧ୍ୟାୟ: ସରପଞ୍ଚ ମଧୁଙ୍କ ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ

ସରପଞ୍ଚ ହେବା ପରେ ମଧୁ ପ୍ରଥମେ ଗାଁର ମୌଳିକ ସମସ୍ୟାଗୁଡ଼ିକର ତାଲିକା ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।

ସେ ପଞ୍ଚାୟତ ବୈଠକ ଡାକି କହିଲେ,

— ଆମ ଗାଁର ବିକାଶ କୌଣସି ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ କାମ ନୁହେଁ। ଏହା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦାୟିତ୍ୱ। ଯେଉଁ କାମ ହେବ, ନିୟମ ଅନୁସାରେ ହେବ। ଯୋଜନାର ଲାଭ ପ୍ରକୃତ ହିତାଧିକାରୀଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିବା ଦରକାର।

ସେ ପିଇବା ପାଣି, ଗାଁ ରାସ୍ତା, ପରିମଳ, ବିଦ୍ୟାଳୟର ଆବଶ୍ୟକତା ଓ ବୃଦ୍ଧବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ସମସ୍ୟାକୁ ପ୍ରାଥମିକତା ଦେଲେ। ସରକାରୀ ଯୋଜନା ସମ୍ପର୍କରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଅବଗତ କରାଇବା ପାଇଁ ବୈଠକ କଲେ।

ସାଇ ମଧ୍ୟ ନିଜ ସାହିତ୍ୟିକ ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଗାଁରେ ପାଠାଗାର ଓ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପଢ଼ାପଢ଼ି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ କରିବାରେ ସହଯୋଗ କଲେ। ସେ ମଧୁଙ୍କୁ କହିଲେ,

— ତୁମେ ପଞ୍ଚାୟତର ଦାୟିତ୍ୱ ନିଭାଅ, ମୁଁ ସାହିତ୍ୟ ମାଧ୍ୟମରେ ଲୋକଙ୍କ ମନରେ ଶିକ୍ଷା ଓ ସଚେତନତାର ଆଲୋକ ଜଳାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

— ସାଇ, ତୁମ ସହଯୋଗ ମୋ ପାଇଁ ଶକ୍ତି। କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖ, ମୋର ପଦବୀ ଅପେକ୍ଷା ଲୋକଙ୍କ ଭରସା ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ।

ଚତୁର୍ଥ ଅଧ୍ୟାୟ: ମଧୁଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା

କିଛି ମାସ ପରେ ଗାଁର ଗୋଟିଏ ବିକାଶମୂଳକ କାମକୁ ନେଇ ମତଭେଦ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। କେତେକ ଲୋକ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ କାମ କରାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ। ମଧୁଙ୍କ ଉପରେ ଚାପ ପଡ଼ିଲା।

ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କହିଲେ,

— ମୁଁ କାହାର ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ କାମ କରିବି ନାହିଁ। ଯେଉଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ହେବ, ଗାଁର ଆବଶ୍ୟକତା, ନିୟମ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କ ହିତକୁ ଧ୍ୟାନରେ ରଖି ହେବ।

ସେ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଆଲୋଚନା କଲେ, ଆବଶ୍ୟକ ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କଲେ ଓ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ।

ଏହି ଘଟଣାରୁ ମଧୁ ବୁଝିଲେ—ସରପଞ୍ଚ ହେବା ସହଜ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭରସା ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ସାହସ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ନିଷ୍ଠା ଆବଶ୍ୟକ।

ପଞ୍ଚମ ଅଧ୍ୟାୟ: ପ୍ରେମ ଓ ଦାୟିତ୍ୱ

ଗୋଟିଏ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ମଧୁ ପଞ୍ଚାୟତ କାର୍ଯ୍ୟାଳୟରୁ ଫେରୁଥିଲେ। ସାଇ ତାଙ୍କୁ ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲେ।

— ମଧୁ, ଆଜିକାଲି ତୁମେ ନିଜ ପାଇଁ ସମୟ ପାଉନାହଁ। ଥକିଯାଉନାହଁ କି?

ମଧୁ ହସି କହିଲେ,

— ଥକିଯାଏ ସାଇ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ କାହାରି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ହେବାର ଆଶା ଦେଖେ, ମୋ ମନକୁ ଶାନ୍ତି ମିଳେ।

ସାଇ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ,

— ତୁମେ ଗାଁର ସରପଞ୍ଚ, କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଇଁ ଆଜି ବି ସେହି ମଧୁ—ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଦୁଃଖ ଦେଖି ନିଜ ଆଖିର ଲୁହ ଲୁଚାଇପାରେ ନାହିଁ।

ମଧୁ ଭାବପ୍ରବଣ ହୋଇ କହିଲେ,

— ସାଇ, ତୁମେ ମୋତେ ମନେ ପକାଇଦିଅ ଯେ ପଦବୀ ଅସ୍ଥାୟୀ, କିନ୍ତୁ ମଣିଷର ଭଲପାଇବା ଓ ସେବାର ମୂଲ୍ୟ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ।

ଦୁହେଁ ଗାଁ ରାସ୍ତାରେ ପାଖାପାଖି ଚାଲିଲେ। ଦୂରରେ ମନ୍ଦିରର ଘଣ୍ଟି ବାଜୁଥିଲା। ଗାଁର ଛୋଟ ପିଲାମାନେ ମଧୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଡାକିଲେ—

“ସରପଞ୍ଚ ଅପା, ନମସ୍କାର!”

ମଧୁ ହାତ ହଲାଇ ସ୍ନେହରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।

ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସାଇ ବୁଝିଲେ, ମଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ସରପଞ୍ଚ ପଦ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଆସନ ନୁହେଁ; ଏହା ଲୋକଙ୍କ ଭରସା ଓ ସେବାର ଏକ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ।

କାହାଣୀର ବାର୍ତ୍ତା: ନେତୃତ୍ୱର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ପଦବୀରେ ନୁହେଁ, ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନରେ ଆଣିଥିବା ସକାରାତ୍ମକ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ ରହିଛି।