❤️ ମଧୁକୁ ମିଳିଗଲା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ

✍️ ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ

କାହାଣୀର ଚରିତ୍ର: ମଧୁସ୍ମିତା (ମଧୁ) ଓ ଫକୀର ପରିଡ଼ା (ସାଇ)

ପୃଷ୍ଠଭୂମି: ପୁରୀ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଧାମ

ଟିପ୍ପଣୀ: ଏହି କାହାଣୀ ଆପଣ ଦେଇଥିବା କବିତା ଓ ବିବରଣୀକୁ ଆଧାର କରି ରଚିତ ଏକ କଳ୍ପିତ ସାହିତ୍ୟିକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ। ଏହାକୁ ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ଫକୀରଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଜୀବନର ପ୍ରମାଣିତ ଘଟଣାବଳୀ ବୋଲି ଧରାଯିବ ନାହିଁ।

୧. ସୃଜନୀରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ

ପ୍ରେମ କେବେ ଜନ୍ମ ନିଏ, ତାହା କେହି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କେବେ ଦୁଇଟି ଆଖିର ମିଳନରୁ, କେବେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ଭାବନାରୁ, ଆଉ କେବେ କିଛି ଶବ୍ଦର ମାୟାରୁ ପ୍ରେମର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ମଧୁସ୍ମିତା ସାହୁ ଜଣେ ସାହିତ୍ୟପ୍ରେମୀ ମହିଳା। ତାଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ଅକୁହା କଥା ଥିଲା। ସେହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ସେ କେବେ କବିତାରେ, କେବେ ଗଳ୍ପରେ, ଆଉ କେବେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଲେଖାରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ।

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଲେଖା କେବଳ କିଛି ଶବ୍ଦର ସମାହାର ନଥିଲା। ଲେଖା ଥିଲା ମନର ଏକ ନିରୋଳା ଦୁନିଆ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ ଭାବନାକୁ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିପାରୁଥିଲେ।

ସେହି ଦୁନିଆର ନାମ ଥିଲା ‘ସୃଜନୀ’।

ସେଠାରେ ଫକୀର ପରିଡ଼ା ମଧ୍ୟ ନିଜର ଲେଖା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଥିଲା ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି, ପ୍ରକୃତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଣିଷର ମନକୁ ବୁଝିବାର ଚେଷ୍ଟା।

ମଧୁଙ୍କ ଲେଖା ଓ ଫକୀରଙ୍କ ଲେଖା ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ମନର ଭାବନା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସାହିତ୍ୟର ଦୁନିଆରେ ଅନେକ ଅଜଣା ମଣିଷ ପରସ୍ପରର ଭାବନାକୁ ବୁଝିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି।

ମଧୁ ଥରେ ନିଜ ମନର ଭାବନାକୁ କବିତାରେ ଲେଖିଥିଲେ—

ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ ସାଜିଛ,

ସତରେ କେବେ ଆସିବ?

ଏ ନିରୋଳା ନୟନ ଚାହିଁ ବସିଛି,

ଦିନେ ବି ଆସି ବସିବ।

କବିତାଟିରେ ଥିଲା ଅପେକ୍ଷା। ଥିଲା ଜଣେ ମନପସନ୍ଦ ମଣିଷକୁ ନିକଟରେ ପାଇବାର ଆକାଂକ୍ଷା।

ସେହି ନାୟକ କିଏ, ତାହା କବିତାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ କାହାଣୀର କଳ୍ପିତ ଦୁନିଆରେ ମଧୁଙ୍କ ଜୀବନ ଏକ ନୂଆ ମୋଡ଼ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲା।

ସେ ଜାଣିନଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନର ଏହି କବିତା ଦିନେ ପୁରୀର ପବିତ୍ର ଧାମରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀର ରୂପ ନେବ।

୨. ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଡାକ

ଦିନେ ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ପୁରୀ ଯିବାର ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା।

ପୁରୀ! ଯେଉଁଠାରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ, ଭାଇ ବଳଭଦ୍ର ଓ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ଭକ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଭକ୍ତିର ଭାବ ଜାଗ୍ରତ କରେ।

ମଧୁ ଭାବିଲେ, ଜୀବନର ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମିଳୁ କି ନ ମିଳୁ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମନର କଥା କହିଦେଲେ ଅନ୍ତତଃ ମନ ହାଲୁକା ହୋଇଯିବ।

ସେ ପୁରୀ ଯିବାର ଯୋଜନା କଲେ।

ସେହି ସମୟରେ କାହାଣୀର ନାୟକ ଫକୀରଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଜଗନ୍ନାଥ ଦର୍ଶନର ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା।

ଦୁଇଜଣ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ଭାବନା ଓ ଆଶା ଭିନ୍ନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି କଳ୍ପିତ କାହାଣୀରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ଗନ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା ଗୋଟିଏ—ପୁରୀ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର।

ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି ହୁଏ ବୋଲି ଭକ୍ତମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି।

ମଧୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ମନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—

'ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋ ଜୀବନରେ ଯାହା ଭଲ, ତାହା ମୋତେ ଦିଅ। ମୋତେ ସଠିକ୍ ପଥ ଦେଖାଅ। ମୋ ମନର ଅଶାନ୍ତି ଦୂର କର।'

ସେ ଜାଣିନଥିଲେ ଯେ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ସାକ୍ଷାତ୍‌ର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

୩. ପୁରୀର ସେହି ସକାଳ

ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପୁରୀର ଆକାଶକୁ ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ଦେଉଥିଲା।

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଭିଡ଼। କାହା ହାତରେ ଫୁଲମାଳ, କାହା ହାତରେ ନଡ଼ିଆ, ଆଉ କାହା ଓଠରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ।

'ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ!'

ଏହି ଧ୍ୱନିରେ ପରିବେଶ ଭକ୍ତିମୟ ହୋଇଉଠୁଥିଲା।

ମଧୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଅନେକ ଭାବନା।

କିଛି ଦୂର ଯିବା ପରେ ହଠାତ୍ ଜଣେ ପରିଚିତ ଲେଖକଙ୍କ ନାମ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଆସିଲା।

ଫକୀର ପରିଡ଼ା।

ସୃଜନୀରେ ଯାହାଙ୍କ ଲେଖା ସେ ଦେଖିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ସାହିତ୍ୟର ମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପରିଚିତ ଥିଲା।

ସେହି ସମୟରେ ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିଲେ।

ସେ ଥିଲେ ଫକୀର।

ଏହା ଥିଲା କାହାଣୀର ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଯାତ୍ରା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ମିଶିଗଲା।

ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଫକୀର ମଧ୍ୟ ମଧୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ।

ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଅଭିବାଦନ ଜଣାଇଲେ।

'ନମସ୍କାର।'

'ନମସ୍କାର।'

ଏତିକି ଛୋଟ କଥା ଥିଲା ସେହି ସାକ୍ଷାତ୍‌ର ଆରମ୍ଭ।

କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ କେତେକ ଛୋଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସ୍ମୃତିରେ ବଡ଼ ହୋଇ ରହିଯାଏ।

୪. ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁଇଟି ମନ

ମନ୍ଦିରର ପରିବେଶ ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ମଧୁ ଓ ଫକୀର ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

ମଧୁ ମନେ ମନେ କହିଲେ—

'ହେ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ, ମୋ ଜୀବନରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହା ମୋତେ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅ। ମୋ ମନରେ ଯଦି କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହାକୁ ବୁଝିବାର ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।'

ସେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମଣିଷକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ପାଇବା ପାଇଁ ଜିଦ୍ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ। ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ମନର ଶାନ୍ତି, ସମ୍ପର୍କରେ ସତ୍ୟତା ଓ ଜୀବନରେ ସଠିକ୍ ପଥ।

ଫକୀର ମଧ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ସେ ଭାବିଲେ, ମଣିଷର ଜୀବନରେ ଅନେକ ଅଜଣା ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି। କେଉଁ ଅଧ୍ୟାୟରେ କିଏ ଆସିବେ, ତାହା ପୂର୍ବରୁ କହିହେବ ନାହିଁ।

ଦର୍ଶନ ପରେ ଦୁହେଁ ମନ୍ଦିରର ବାହାରେ ଦେଖା ହେଲେ।

ସାହିତ୍ୟର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ମଧୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ମୁଁ ସୃଜନୀରେ ଦେଖିଛି।'

ଫକୀର ହସି କହିଲେ, 'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ଦେଖିଛି। ଆପଣଙ୍କ କବିତାରେ ଭାବନା ଅଛି।'

ମଧୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିଲା।

କେହି ଯେତେବେଳେ ଆମର ଲେଖାକୁ ବୁଝନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମନରେ ଏକ ଆତ୍ମୀୟତା ଜନ୍ମ ନିଏ।

ସେହି ଆତ୍ମୀୟତା ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରେମ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ବନ୍ଧୁତାର ଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରେ।

୫. ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ଚିହ୍ନିବା

ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦୁହେଁ କିଛି ସମୟ ବସିଲେ।

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଯାତାୟାତ ଚାଲିଥିଲା। ଦୂରରୁ ଶୁଭୁଥିଲା ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥର ଧ୍ୱନି।

କଥା ହେଉ ହେଉ ଫକୀର ପଚାରିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ କବିତାରେ ଯେଉଁ ନାୟକଙ୍କ କଥା ଅଛି, ସେହି ନାୟକ କିଏ?'

ମଧୁ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ।

ପରେ ହସି କହିଲେ, 'କବିତାର ନାୟକ ସବୁବେଳେ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର ଜଣେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମଣିଷ ହୋଇଥାନ୍ତି ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ। କେତେବେଳେ ସେ ମନର କଳ୍ପନା, କେତେବେଳେ ଆଶା, ଆଉ କେତେବେଳେ ଜୀବନରେ ଆମେ ଖୋଜୁଥିବା ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତୀକ।'

ଫକୀର ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ।

'ଠିକ୍ କହିଲେ। ମୋ ମତରେ ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ନାୟକ ସେହି ମଣିଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିପାରେ ଓ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଏ।'

ମଧୁ ସେହି କଥା ଶୁଣି ଭାବିଲେ।

ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଭାବନା ଜନ୍ମ ନେଲା।

ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ କେବଳ ସୁନ୍ଦର କଥା କହୁଥିବା ମଣିଷ ନୁହେଁ। ସେ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯାହାଙ୍କ କଥା ଓ କାମ ମଧ୍ୟରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଥାଏ।

ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଭାବନାକୁ ନେଇ ଖେଳେ ନାହିଁ।

ଯିଏ ଭଲପାଇବାର ଅର୍ଥ ବୁଝେ।

ସେହି ଦିନ ମଧୁ ଏକ କଥା ବୁଝିଲେ—ନାୟକ ହେବା ପାଇଁ କାହାକୁ ରାଜକୁମାର ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମନରେ ମାନବିକତା ଓ ସତ୍ୟତା ଥିବା ଦରକାର।

୬. ଏକ କପ୍ ଚା ଓ ଅକୁହା କଥା

ଦର୍ଶନ ପରେ ଦୁହେଁ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଦୋକାନ ପାଖରେ ଅଟକିଲେ।

ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ସାଧାରଣ ଥିଲା।

ଗୋଟିଏ କପ୍ ଚା, କିଛି ସାହିତ୍ୟର କଥା, ଆଉ ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା।

ମଧୁ ନିଜର ଲେଖା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଫକୀର ନିଜର ଲେଖାର ଅନୁଭୂତି ବାଣ୍ଟିଲେ।

କଥା ମଧ୍ୟରେ ମଧୁ କହିଲେ, 'କେତେବେଳେ ମଣିଷ ନିଜ ମନର କଥା କାହାକୁ କହିପାରେ ନାହିଁ। ସେତେବେଳେ କବିତା ହିଁ ତାର ସାଥୀ ହୁଏ।'

ଫକୀର କହିଲେ, 'ହଁ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ଯଦି ଜଣେ ଭଲ ଶ୍ରୋତା ମିଳିଯାଏ, ତେବେ ଅନେକ କଥା କବିତା ହୋଇ ରହିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇପାରେ।'

ମଧୁ ହସିଦେଲେ।

ସେହି ହସରେ ଥିଲା ଆତ୍ମୀୟତା।

କିନ୍ତୁ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ସୀମାକୁ ଭୁଲି ନଥିଲେ।

କାରଣ ପ୍ରକୃତ ଭାବନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ବୁଝିବା, ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ସେହି ଦିନର ସାକ୍ଷାତ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ କଥା ଶିଖାଇଲା—ସୁନ୍ଦର ସମ୍ପର୍କର ଆରମ୍ଭ ସବୁବେଳେ ବଡ଼ ଘଟଣାରୁ ହୁଏ ନାହିଁ। କେବେ କେବେ ଏକ ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଗଭୀର ଛାପ ଛାଡ଼ିଯାଏ।

୭. ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ନୂଆ ଆଲୋକ

ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଆସୁଥିଲା।

ମଧୁ ଓ ଫକୀରଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଫେରିବାକୁ ହେବ।

ବିଦାୟ ନେବା ସମୟରେ ମଧୁ କହିଲେ, 'ଆଜିର ଦିନଟି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିବ।'

ଫକୀର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଧାମରେ ଆସି ସାହିତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏମିତି କଥା ହେବା ଭଲ ଲାଗିଲା।'

ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ମଧୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତାଙ୍କ ମନରେ ସେହି ଦିନର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଘୂରି ବୁଲୁଥିଲା।

ସେ ଭାବିଲେ, ଜୀବନରେ ଜଣେ ମଣିଷକୁ ନିଜର ନାୟକ ଭାବିବା ଅପେକ୍ଷା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ବୁଝିବା ଅଧିକ ଜରୁରୀ।

ତାଙ୍କ କବିତାର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ପୁଣି ମନକୁ ଆସିଲା—

ଅପେକ୍ଷା କାରାଗାରେ ଦଣ୍ଡିତ କରି,

କେବେ ଯେ ମୁକ୍ତ କରିବ?

ଏଥର ସେହି ଧାଡ଼ିର ଅର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା ଲାଗିଲା।

ମୁକ୍ତି ମାନେ କେବଳ କାହାର ଆସିବା ନୁହେଁ।

ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ନିଜ ମନକୁ ବୁଝିବା, ନିଜ ଆଶାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଓ ଜୀବନରେ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା।

ସେହି ଦିନ ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ ଜଳିଉଠିଲା।

୮. ମଧୁକୁ ମିଳିଗଲା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ!

କିଛି ଦିନ ପରେ ମଧୁ ପୁଣି ସୃଜନୀରେ ନିଜର ଲେଖା ପୋଷ୍ଟ କଲେ।

ଏଥର ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଥିଲା ପୁରୀର ସ୍ମୃତି, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଜୀବନକୁ ନୂଆ ଭାବରେ ଦେଖିବାର ଅନୁଭୂତି।

ସେ ଲେଖିଲେ—

'କେବେ ଭାବି ନଥିଲି, ଏକ ଯାତ୍ରା ମୋତେ ନିଜ ମନକୁ ନୂଆ ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ଶିଖାଇବ। ମୁଁ ଏକଦା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ଖୋଜୁଥିଲି। ଆଜି ବୁଝୁଛି, ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ନାୟକ ସେହି ମଣିଷ, ଯିଏ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରିବ, ମୋ କଥା ଶୁଣିବ ଓ ମୋର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ବୁଝିବ।'

ଏହି ଲେଖାରେ ସେ କୌଣସି ମଣିଷକୁ ନିଜର ପ୍ରେମିକ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିନଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକର ଅର୍ଥ ବଦଳିଯାଇଥିଲା।

ସେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରେମର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ହେଉଛି ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ମାନବିକତା।

ପୁରୀର ସେହି ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଗଲା।

କାହାଣୀର ମଧୁ ଭାବିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ପାଇଛନ୍ତି—ଏକ ନୂଆ ଅର୍ଥରେ।

ସେହି ନାୟକ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଆଦର୍ଶର ପ୍ରତୀକ।

ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ ନଦେଇ ତାହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।

ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ ପ୍ରେମକୁ କେବଳ ଶବ୍ଦରେ ନୁହେଁ, ଆଚରଣରେ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ଏବଂ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜୀବନରେ ଆଲୋକ ହୋଇ ରହିପାରେ।

୯. ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ

ପୁରୀର ସେହି ଦିନଟି ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଧ୍ୟାୟ ହୋଇ ରହିଗଲା।

ସେ ଯେତେବେଳେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନକୁ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ, ମନ୍ଦିରର ପରିବେଶ ଓ ସେହି ସାହିତ୍ୟିକ ଆଲୋଚନା ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲା।

ସେ ମନେ ମନେ କହୁଥିଲେ—

'ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋ ଜୀବନରେ ଯାହା ଭଲ, ତାହା ଦିଅ। ମୋତେ ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅ। ମୋ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସମ୍ପର୍କରେ ସତ୍ୟତା ଓ ସମ୍ମାନ ରହୁ।'

ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ଜୀବନଦର୍ଶନ।

ମଧୁ ଆଉ କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ଖୋଜୁନଥିଲେ। ସେ ଜୀବନରେ ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି ଓ ଭଲପାଇବାର ଅର୍ଥକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।

ଏବଂ ଫକୀରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଦିନଟି ଏକ ସୁନ୍ଦର ସାହିତ୍ୟିକ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଲା।

ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଜୀବନର ପଥ ଆଗକୁ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବ, ତାହା କାହାଣୀ କହିପାରିବ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନର ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଗଲା—

ପ୍ରେମ ମାନେ କାହାକୁ ନିଜର କରିବା ନୁହେଁ; ପ୍ରେମ ମାନେ ତାଙ୍କ ମନକୁ ବୁଝିବା, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ସତ୍ୟର ସହ ରହିବା।

---

❤️ କାହାଣୀର ଶେଷ କବିତା

ପୁରୀ ଧାମରେ ଜଗାର ଦୁଆରେ,

ମଧୁ ମାଗିଥିଲା ମନର ଠିକଣା,

ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ ଆସି❤️ ମଧୁକୁ ମିଳିଗଲା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ

✍️ ଏକ ହୃଦୟସ୍ପର୍ଶୀ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ

କାହାଣୀର ଚରିତ୍ର: ମଧୁସ୍ମିତା (ମଧୁ) ଓ ଫକୀର ପରିଡ଼ା (ସାଇ)

ପୃଷ୍ଠଭୂମି: ପୁରୀ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ ଧାମ

ଟିପ୍ପଣୀ: ଏହି କାହାଣୀ ଆପଣ ଦେଇଥିବା କବିତା ଓ ବିବରଣୀକୁ ଆଧାର କରି ରଚିତ ଏକ କଳ୍ପିତ ସାହିତ୍ୟିକ ପ୍ରେମ କାହାଣୀ। ଏହାକୁ ମଧୁସ୍ମିତା ଓ ଫକୀରଙ୍କ ପ୍ରକୃତ ଜୀବନର ପ୍ରମାଣିତ ଘଟଣାବଳୀ ବୋଲି ଧରାଯିବ ନାହିଁ।

୧. ସୃଜନୀରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସ୍ୱପ୍ନ

ପ୍ରେମ କେବେ ଜନ୍ମ ନିଏ, ତାହା କେହି ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। କେବେ ଦୁଇଟି ଆଖିର ମିଳନରୁ, କେବେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ଭାବନାରୁ, ଆଉ କେବେ କିଛି ଶବ୍ଦର ମାୟାରୁ ପ୍ରେମର ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।

ମଧୁସ୍ମିତା ସାହୁ ଜଣେ ସାହିତ୍ୟପ୍ରେମୀ ମହିଳା। ତାଙ୍କ ମନରେ ଅନେକ ଅକୁହା କଥା ଥିଲା। ସେହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ସେ କେବେ କବିତାରେ, କେବେ ଗଳ୍ପରେ, ଆଉ କେବେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଲେଖାରେ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ।

ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଲେଖା କେବଳ କିଛି ଶବ୍ଦର ସମାହାର ନଥିଲା। ଲେଖା ଥିଲା ମନର ଏକ ନିରୋଳା ଦୁନିଆ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜ ଭାବନାକୁ ମୁକ୍ତ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିପାରୁଥିଲେ।

ସେହି ଦୁନିଆର ନାମ ଥିଲା ‘ସୃଜନୀ’।

ସେଠାରେ ଫକୀର ପରିଡ଼ା ମଧ୍ୟ ନିଜର ଲେଖା ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଥିଲା ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି, ପ୍ରକୃତିର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ମଣିଷର ମନକୁ ବୁଝିବାର ଚେଷ୍ଟା।

ମଧୁଙ୍କ ଲେଖା ଓ ଫକୀରଙ୍କ ଲେଖା ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ମନର ଭାବନା ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସାହିତ୍ୟର ଦୁନିଆରେ ଅନେକ ଅଜଣା ମଣିଷ ପରସ୍ପରର ଭାବନାକୁ ବୁଝିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତି।

ମଧୁ ଥରେ ନିଜ ମନର ଭାବନାକୁ କବିତାରେ ଲେଖିଥିଲେ—

ତୁମେ ମୋ ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ ସାଜିଛ,

ସତରେ କେବେ ଆସିବ?

ଏ ନିରୋଳା ନୟନ ଚାହିଁ ବସିଛି,

ଦିନେ ବି ଆସି ବସିବ।

କବିତାଟିରେ ଥିଲା ଅପେକ୍ଷା। ଥିଲା ଜଣେ ମନପସନ୍ଦ ମଣିଷକୁ ନିକଟରେ ପାଇବାର ଆକାଂକ୍ଷା।

ସେହି ନାୟକ କିଏ, ତାହା କବିତାରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ କାହାଣୀର କଳ୍ପିତ ଦୁନିଆରେ ମଧୁଙ୍କ ଜୀବନ ଏକ ନୂଆ ମୋଡ଼ ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲା।

ସେ ଜାଣିନଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନର ଏହି କବିତା ଦିନେ ପୁରୀର ପବିତ୍ର ଧାମରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀର ରୂପ ନେବ।

୨. ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଡାକ

ଦିନେ ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ପୁରୀ ଯିବାର ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା।

ପୁରୀ! ଯେଉଁଠାରେ ମହାପ୍ରଭୁ ଶ୍ରୀଜଗନ୍ନାଥ, ଭାଇ ବଳଭଦ୍ର ଓ ଭଉଣୀ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତି ଭକ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଶାନ୍ତି ଓ ଭକ୍ତିର ଭାବ ଜାଗ୍ରତ କରେ।

ମଧୁ ଭାବିଲେ, ଜୀବନର ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ମିଳୁ କି ନ ମିଳୁ, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମନର କଥା କହିଦେଲେ ଅନ୍ତତଃ ମନ ହାଲୁକା ହୋଇଯିବ।

ସେ ପୁରୀ ଯିବାର ଯୋଜନା କଲେ।

ସେହି ସମୟରେ କାହାଣୀର ନାୟକ ଫକୀରଙ୍କ ମନରେ ମଧ୍ୟ ଜଗନ୍ନାଥ ଦର୍ଶନର ଇଚ୍ଛା ଜାଗିଲା।

ଦୁଇଜଣ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ଭାବନା ଓ ଆଶା ଭିନ୍ନ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି କଳ୍ପିତ କାହାଣୀରେ ଦୁହିଁଙ୍କ ଯାତ୍ରାର ଗନ୍ତବ୍ୟ ଥିଲା ଗୋଟିଏ—ପୁରୀ ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ର।

ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି ହୁଏ ବୋଲି ଭକ୍ତମାନେ ବିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି।

ମଧୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ମନେ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—

'ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋ ଜୀବନରେ ଯାହା ଭଲ, ତାହା ମୋତେ ଦିଅ। ମୋତେ ସଠିକ୍ ପଥ ଦେଖାଅ। ମୋ ମନର ଅଶାନ୍ତି ଦୂର କର।'

ସେ ଜାଣିନଥିଲେ ଯେ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ଅପ୍ରତ୍ୟାଶିତ ସାକ୍ଷାତ୍‌ର ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।

୩. ପୁରୀର ସେହି ସକାଳ

ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପୁରୀର ଆକାଶକୁ ସୁନାର ରଙ୍ଗରେ ରଙ୍ଗାଇ ଦେଉଥିଲା।

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ ଭକ୍ତଙ୍କ ଭିଡ଼। କାହା ହାତରେ ଫୁଲମାଳ, କାହା ହାତରେ ନଡ଼ିଆ, ଆଉ କାହା ଓଠରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ନାମ।

'ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ!'

ଏହି ଧ୍ୱନିରେ ପରିବେଶ ଭକ୍ତିମୟ ହୋଇଉଠୁଥିଲା।

ମଧୁ ମନ୍ଦିରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଅନେକ ଭାବନା।

କିଛି ଦୂର ଯିବା ପରେ ହଠାତ୍ ଜଣେ ପରିଚିତ ଲେଖକଙ୍କ ନାମ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଆସିଲା।

ଫକୀର ପରିଡ଼ା।

ସୃଜନୀରେ ଯାହାଙ୍କ ଲେଖା ସେ ଦେଖିଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ସାହିତ୍ୟର ମଞ୍ଚରେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପରିଚିତ ଥିଲା।

ସେହି ସମୟରେ ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ମନ୍ଦିର ଆଡ଼କୁ ଯାଉଥିଲେ।

ସେ ଥିଲେ ଫକୀର।

ଏହା ଥିଲା କାହାଣୀର ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଇଟି ଅଲଗା ଯାତ୍ରା ଏକ ସ୍ଥାନରେ ମିଶିଗଲା।

ମଧୁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।

ଫକୀର ମଧ୍ୟ ମଧୁଙ୍କୁ ଚିହ୍ନିବାର ସୁଯୋଗ ପାଇଲେ।

ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଅଭିବାଦନ ଜଣାଇଲେ।

'ନମସ୍କାର।'

'ନମସ୍କାର।'

ଏତିକି ଛୋଟ କଥା ଥିଲା ସେହି ସାକ୍ଷାତ୍‌ର ଆରମ୍ଭ।

କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ କେତେକ ଛୋଟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସ୍ମୃତିରେ ବଡ଼ ହୋଇ ରହିଯାଏ।

୪. ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦୁଇଟି ମନ

ମନ୍ଦିରର ପରିବେଶ ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା।

ମଧୁ ଓ ଫକୀର ନିଜ ନିଜ ଭାବରେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।

ମଧୁ ମନେ ମନେ କହିଲେ—

'ହେ କାଳିଆ ସାଆନ୍ତ, ମୋ ଜୀବନରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ତାହା ମୋତେ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅ। ମୋ ମନରେ ଯଦି କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହାକୁ ବୁଝିବାର ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।'

ସେ କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମଣିଷକୁ ନିଜ ଜୀବନରେ ପାଇବା ପାଇଁ ଜିଦ୍ କରିବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ। ସେ ଚାହୁଁଥିଲେ ମନର ଶାନ୍ତି, ସମ୍ପର୍କରେ ସତ୍ୟତା ଓ ଜୀବନରେ ସଠିକ୍ ପଥ।

ଫକୀର ମଧ୍ୟ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।

ସେ ଭାବିଲେ, ମଣିଷର ଜୀବନରେ ଅନେକ ଅଜଣା ଅଧ୍ୟାୟ ଅଛି। କେଉଁ ଅଧ୍ୟାୟରେ କିଏ ଆସିବେ, ତାହା ପୂର୍ବରୁ କହିହେବ ନାହିଁ।

ଦର୍ଶନ ପରେ ଦୁହେଁ ମନ୍ଦିରର ବାହାରେ ଦେଖା ହେଲେ।

ସାହିତ୍ୟର କଥା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।

ମଧୁ କହିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ମୁଁ ସୃଜନୀରେ ଦେଖିଛି।'

ଫକୀର ହସି କହିଲେ, 'ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ଲେଖା ଦେଖିଛି। ଆପଣଙ୍କ କବିତାରେ ଭାବନା ଅଛି।'

ମଧୁଙ୍କ ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିଲା।

କେହି ଯେତେବେଳେ ଆମର ଲେଖାକୁ ବୁଝନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମନରେ ଏକ ଆତ୍ମୀୟତା ଜନ୍ମ ନିଏ।

ସେହି ଆତ୍ମୀୟତା ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରେମ ନୁହେଁ। କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ବନ୍ଧୁତାର ଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରେ।

୫. ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ଚିହ୍ନିବା

ମନ୍ଦିର ବାହାରେ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ଦୁହେଁ କିଛି ସମୟ ବସିଲେ।

ବଡ଼ଦାଣ୍ଡରେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କ ଯାତାୟାତ ଚାଲିଥିଲା। ଦୂରରୁ ଶୁଭୁଥିଲା ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥର ଧ୍ୱନି।

କଥା ହେଉ ହେଉ ଫକୀର ପଚାରିଲେ, 'ଆପଣଙ୍କ କବିତାରେ ଯେଉଁ ନାୟକଙ୍କ କଥା ଅଛି, ସେହି ନାୟକ କିଏ?'

ମଧୁ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ।

ପରେ ହସି କହିଲେ, 'କବିତାର ନାୟକ ସବୁବେଳେ ବାସ୍ତବ ଜୀବନର ଜଣେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ମଣିଷ ହୋଇଥାନ୍ତି ବୋଲି କିଛି ନାହିଁ। କେତେବେଳେ ସେ ମନର କଳ୍ପନା, କେତେବେଳେ ଆଶା, ଆଉ କେତେବେଳେ ଜୀବନରେ ଆମେ ଖୋଜୁଥିବା ଗୁଣଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରତୀକ।'

ଫକୀର ମୁଣ୍ଡ ହଲାଇଲେ।

'ଠିକ୍ କହିଲେ। ମୋ ମତରେ ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ନାୟକ ସେହି ମଣିଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିପାରେ ଓ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଏ।'

ମଧୁ ସେହି କଥା ଶୁଣି ଭାବିଲେ।

ତାଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଭାବନା ଜନ୍ମ ନେଲା।

ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ କେବଳ ସୁନ୍ଦର କଥା କହୁଥିବା ମଣିଷ ନୁହେଁ। ସେ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯାହାଙ୍କ କଥା ଓ କାମ ମଧ୍ୟରେ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ଥାଏ।

ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଭାବନାକୁ ନେଇ ଖେଳେ ନାହିଁ।

ଯିଏ ଭଲପାଇବାର ଅର୍ଥ ବୁଝେ।

ସେହି ଦିନ ମଧୁ ଏକ କଥା ବୁଝିଲେ—ନାୟକ ହେବା ପାଇଁ କାହାକୁ ରାଜକୁମାର ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମନରେ ମାନବିକତା ଓ ସତ୍ୟତା ଥିବା ଦରକାର।

୬. ଏକ କପ୍ ଚା ଓ ଅକୁହା କଥା

ଦର୍ଶନ ପରେ ଦୁହେଁ ଚା ପିଇବା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଦୋକାନ ପାଖରେ ଅଟକିଲେ।

ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ସାଧାରଣ ଥିଲା।

ଗୋଟିଏ କପ୍ ଚା, କିଛି ସାହିତ୍ୟର କଥା, ଆଉ ଜୀବନର ଅନୁଭୂତି ବିଷୟରେ ଆଲୋଚନା।

ମଧୁ ନିଜର ଲେଖା ବିଷୟରେ କହିଲେ। ଫକୀର ନିଜର ଲେଖାର ଅନୁଭୂତି ବାଣ୍ଟିଲେ।

କଥା ମଧ୍ୟରେ ମଧୁ କହିଲେ, 'କେତେବେଳେ ମଣିଷ ନିଜ ମନର କଥା କାହାକୁ କହିପାରେ ନାହିଁ। ସେତେବେଳେ କବିତା ହିଁ ତାର ସାଥୀ ହୁଏ।'

ଫକୀର କହିଲେ, 'ହଁ, କିନ୍ତୁ ଜୀବନରେ ଯଦି ଜଣେ ଭଲ ଶ୍ରୋତା ମିଳିଯାଏ, ତେବେ ଅନେକ କଥା କବିତା ହୋଇ ରହିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଇପାରେ।'

ମଧୁ ହସିଦେଲେ।

ସେହି ହସରେ ଥିଲା ଆତ୍ମୀୟତା।

କିନ୍ତୁ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱ ଓ ସୀମାକୁ ଭୁଲି ନଥିଲେ।

କାରଣ ପ୍ରକୃତ ଭାବନା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ବୁଝିବା, ଠିକ୍ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିବା ଓ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଜୀବନକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।

ସେହି ଦିନର ସାକ୍ଷାତ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକ କଥା ଶିଖାଇଲା—ସୁନ୍ଦର ସମ୍ପର୍କର ଆରମ୍ଭ ସବୁବେଳେ ବଡ଼ ଘଟଣାରୁ ହୁଏ ନାହିଁ। କେବେ କେବେ ଏକ ସାଧାରଣ କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟ ମନରେ ଗଭୀର ଛାପ ଛାଡ଼ିଯାଏ।

୭. ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ନୂଆ ଆଲୋକ

ସନ୍ଧ୍ୟା ହୋଇଆସୁଥିଲା।

ମଧୁ ଓ ଫକୀରଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ପଥରେ ଫେରିବାକୁ ହେବ।

ବିଦାୟ ନେବା ସମୟରେ ମଧୁ କହିଲେ, 'ଆଜିର ଦିନଟି ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିବ।'

ଫକୀର ଉତ୍ତର ଦେଲେ, 'ମୋ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ। ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଧାମରେ ଆସି ସାହିତ୍ୟ ବିଷୟରେ ଏମିତି କଥା ହେବା ଭଲ ଲାଗିଲା।'

ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।

ମଧୁ ଘରକୁ ଫେରିବା ପାଇଁ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ତାଙ୍କ ମନରେ ସେହି ଦିନର କଥାଗୁଡ଼ିକ ଘୂରି ବୁଲୁଥିଲା।

ସେ ଭାବିଲେ, ଜୀବନରେ ଜଣେ ମଣିଷକୁ ନିଜର ନାୟକ ଭାବିବା ଅପେକ୍ଷା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରକୃତରେ ବୁଝିବା ଅଧିକ ଜରୁରୀ।

ତାଙ୍କ କବିତାର ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ପୁଣି ମନକୁ ଆସିଲା—

ଅପେକ୍ଷା କାରାଗାରେ ଦଣ୍ଡିତ କରି,

କେବେ ଯେ ମୁକ୍ତ କରିବ?

ଏଥର ସେହି ଧାଡ଼ିର ଅର୍ଥ ତାଙ୍କୁ ଅଲଗା ଲାଗିଲା।

ମୁକ୍ତି ମାନେ କେବଳ କାହାର ଆସିବା ନୁହେଁ।

ମୁକ୍ତି ହେଉଛି ନିଜ ମନକୁ ବୁଝିବା, ନିଜ ଆଶାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଓ ଜୀବନରେ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା।

ସେହି ଦିନ ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ନୂଆ ଆଲୋକ ଜଳିଉଠିଲା।

୮. ମଧୁକୁ ମିଳିଗଲା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ!

କିଛି ଦିନ ପରେ ମଧୁ ପୁଣି ସୃଜନୀରେ ନିଜର ଲେଖା ପୋଷ୍ଟ କଲେ।

ଏଥର ତାଙ୍କ ଲେଖାରେ ଥିଲା ପୁରୀର ସ୍ମୃତି, ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଓ ଜୀବନକୁ ନୂଆ ଭାବରେ ଦେଖିବାର ଅନୁଭୂତି।

ସେ ଲେଖିଲେ—

'କେବେ ଭାବି ନଥିଲି, ଏକ ଯାତ୍ରା ମୋତେ ନିଜ ମନକୁ ନୂଆ ଭାବରେ ଦେଖିବାକୁ ଶିଖାଇବ। ମୁଁ ଏକଦା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ଖୋଜୁଥିଲି। ଆଜି ବୁଝୁଛି, ଜଣେ ପ୍ରକୃତ ନାୟକ ସେହି ମଣିଷ, ଯିଏ ମୋତେ ସମ୍ମାନ କରିବ, ମୋ କଥା ଶୁଣିବ ଓ ମୋର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ବୁଝିବ।'

ଏହି ଲେଖାରେ ସେ କୌଣସି ମଣିଷକୁ ନିଜର ପ୍ରେମିକ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିନଥିଲେ।

କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମନରେ ଥିବା ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକର ଅର୍ଥ ବଦଳିଯାଇଥିଲା।

ସେ ବୁଝିଥିଲେ ଯେ ପ୍ରେମର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ରୂପ ହେଉଛି ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ମାନବିକତା।

ପୁରୀର ସେହି ସାକ୍ଷାତ୍ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ମୂଲ୍ୟବାନ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଗଲା।

କାହାଣୀର ମଧୁ ଭାବିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ପାଇଛନ୍ତି—ଏକ ନୂଆ ଅର୍ଥରେ।

ସେହି ନାୟକ କେବଳ ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଆଦର୍ଶର ପ୍ରତୀକ।

ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ହୃଦୟକୁ ଆଘାତ ନଦେଇ ତାହାକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।

ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ ପ୍ରେମକୁ କେବଳ ଶବ୍ଦରେ ନୁହେଁ, ଆଚରଣରେ ପ୍ରକାଶ କରେ।

ଏବଂ ଏମିତି ଜଣେ ମଣିଷ, ଯିଏ ଅନ୍ୟର ଜୀବନରେ ଆଲୋକ ହୋଇ ରହିପାରେ।

୯. ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ

ପୁରୀର ସେହି ଦିନଟି ମଧୁଙ୍କ ମନରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଧ୍ୟାୟ ହୋଇ ରହିଗଲା।

ସେ ଯେତେବେଳେ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମନକୁ ବଡ଼ଦାଣ୍ଡ, ମନ୍ଦିରର ପରିବେଶ ଓ ସେହି ସାହିତ୍ୟିକ ଆଲୋଚନା ମନେ ପଡ଼ୁଥିଲା।

ସେ ମନେ ମନେ କହୁଥିଲେ—

'ହେ ମହାପ୍ରଭୁ, ମୋ ଜୀବନରେ ଯାହା ଭଲ, ତାହା ଦିଅ। ମୋତେ ଅନ୍ୟର ମନକୁ ବୁଝିବାର ଶକ୍ତି ଦିଅ। ମୋ ଜୀବନର ସମସ୍ତ ସମ୍ପର୍କରେ ସତ୍ୟତା ଓ ସମ୍ମାନ ରହୁ।'

ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଥିଲା ଏକ ନୂଆ ଜୀବନଦର୍ଶନ।

ମଧୁ ଆଉ କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକକୁ ଖୋଜୁନଥିଲେ। ସେ ଜୀବନରେ ସତ୍ୟ, ଶାନ୍ତି ଓ ଭଲପାଇବାର ଅର୍ଥକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।

ଏବଂ ଫକୀରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେହି ଦିନଟି ଏକ ସୁନ୍ଦର ସାହିତ୍ୟିକ ସ୍ମୃତି ହୋଇ ରହିଲା।

ଦୁଇଜଣଙ୍କ ଜୀବନର ପଥ ଆଗକୁ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବ, ତାହା କାହାଣୀ କହିପାରିବ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ସେହି ଦିନର ଗୋଟିଏ ଶିକ୍ଷା ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଗଲା—

ପ୍ରେମ ମାନେ କାହାକୁ ନିଜର କରିବା ନୁହେଁ; ପ୍ରେମ ମାନେ ତାଙ୍କ ମନକୁ ବୁଝିବା, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା ଓ ତାଙ୍କ ଜୀବନରେ ସତ୍ୟର ସହ ରହିବା।

---

❤️ କାହାଣୀର ଶେଷ କବିତା

ପୁରୀ ଧାମରେ ଜଗାର ଦୁଆରେ,

ମଧୁ ମାଗିଥିଲା ମନର ଠିକଣା,

ସ୍ୱପ୍ନର ନାୟକ ଆସିବ କେବେ,

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା ହୃଦୟର ବେଦନା।

ସୃଜନୀର ଶବ୍ଦ ଗଢ଼ିଥିଲା ସେତୁ,

କବିତା ଦେଇଥିଲା ଭାବର ପରିଚୟ,

ଜଗନ୍ନାଥ ଧାମର ସେହି ସ୍ମୃତି,

ମନରେ ଜାଗାଇଲା ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ।

ନାୟକ ମାନେ ନୁହେଁ କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନ,

ନୁହେଁ କେବଳ ମଧୁର କଥା,

ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ, ସତ୍ୟ ଓ ସ୍ନେହ,

ଏହି ହିଁ ପ୍ରେମର ପବିତ୍ରତା।

ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ! 🙏❤️ବ କେବେ,

ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଥିଲା ହୃଦୟର ବେଦନା।

ସୃଜନୀର ଶବ୍ଦ ଗଢ଼ିଥିଲା ସେତୁ,

କବିତା ଦେଇଥିଲା ଭାବର ପରିଚୟ,

ଜଗନ୍ନାଥ ଧାମର ସେହି ସ୍ମୃତି,

ମନରେ ଜାଗାଇଲା ନୂଆ ଅଧ୍ୟାୟ।

ନାୟକ ମାନେ ନୁହେଁ କେବଳ ସ୍ୱପ୍ନ,

ନୁହେଁ କେବଳ ମଧୁର କଥା,

ସମ୍ମାନ, ବିଶ୍ୱାସ, ସତ୍ୟ ଓ ସ୍ନେହ,

ଏହି ହିଁ ପ୍ରେମର ପବିତ୍ରତା।

ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ! 🙏❤️