ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତରର ଶବ୍ଦ’

କୋରାପୁଟର ଘଞ୍ଚ ସବୁଜିମା ଭିରା ପାହାଡ଼, ଯେଉଁଠି ମେଘମାନେ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁବାକୁ ତଳକୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସନ୍ତି, ସେହି ମାଟିର ଝିଅ ଥିଲା ମଧୁ। ଅନ୍ୟପଟେ, ଅନୁଗୁଳର ଶିଳ୍ପାଞ୍ଚଳ ଓ ସଂସ୍କୃତିର ବଳୟ ଭିତରେ ବଢ଼ିଥିବା ସ୍ପଷ୍ଟବାଦୀ ପୁଅ ଥିଲା ସାଇ। ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶହ ଶହ କିଲୋମିଟରର ଭୌଗୋଳିକ ଦୂରତା ଥିଲା, ଏବଂ ବୟସର ବ୍ୟବଧାନ ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସମାଜ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ଦୁନିଆର ମଣିଷ ଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍‌ ମାଧ୍ୟମରେ ଯେତେବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଓ ଭାବନାର ମିଳନ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେହି ଦୂରତା ମିଳେଇଗଲା। କେବଳ ଏକ ଛୋଟ ଯୋଡ଼ହସ୍ତର ଷ୍ଟିକରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଚାଟ୍‌, ଧୀରେ ଧୀରେ ଏମିତି ଏକ ଆକର୍ଷଣରେ ପରିଣତ ହେଲା ଯାହା ଏହି ଜନ୍ମର ନୁହେଁ, ବରଂ କୌଣସି ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ଅସମାପ୍ତ କାହାଣୀ ପରି ମନେ ହେଉଥିଲା।

ପ୍ରତିଦିନ ରାତିରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁହିଁଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତା ଗଭୀର ହେଉଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସାଇ ଓ ମଧୁ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବହୁତ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଛନ୍ତି। ମଧୁ ଯେତେବେଳେ କୋରାପୁଟର ପାହାଡ଼ିଆ ପବନର ଶୀତଳତା ବିଷୟରେ ଲେଖୁଥିଲେ, ଅନୁଗୁଳରେ ବସି ସାଇ ତାହା ନିଜ ଛାତି ଭିତରେ ଅନୁଭବ କରିପାରୁଥିଲା। ଏହି ଅଲୌକିକ ଅନୁଭୂତି ସେମାନଙ୍କୁ ଭାବିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କଲା ଯେ, ଏହା କେବଳ ସାଧାରଣ ଆକର୍ଷଣ ନୁହେଁ, ଏହା ହେଉଛି ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସେହି ଅଧୁରା ପ୍ରେମ, ଯାହା ଆଜି ପୁନର୍ବାର ନୂଆ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛି

ବିଗତ ଜନ୍ମର କାହାଣୀ: ଇତିହାସର ସେହି ଅକୁହା ପୃଷ୍ଠା

ସମୟର ଚକ ପଛକୁ ବୁଲିଗଲା, ପ୍ରାୟ ଦୁଇ ଶହ ବର୍ଷ ପୂର୍ବର ଇତିହାସ। ସେତେବେଳେ କୋରାପୁଟର ସେହି ଘଞ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଛୋଟ ରାଜ୍ୟ ଥିଲା। ମଧୁ ସେହି ସମୟରେ ଥିଲେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳର ଜଣେ ସ୍ୱାଭିମାନୀ ଆଦିବାସୀ କନ୍ୟା, ଯାହାର ନାମ ଥିଲା ‘ମଧୁମତୀ’। ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଓ ସରଳତା ସାରା ଉପତ୍ୟକାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା। ସେ ଜଙ୍ଗଲର ଫୁଲ ଓ ପ୍ରକୃତିର ସଙ୍ଗୀତ ଭିତରେ ନିଜ ଜୀବନ ବିତାଉଥିଲେ।

ଅନ୍ୟପଟେ, ସାଇ ସେହି ସମୟରେ ଅନୁଗୁଳ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସିଥିବା ଜଣେ ବୀର ଯୁଦ୍ଧା ଓ ସୈନ୍ୟ ଥିଲେ, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ‘ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପ’। ରାଜ୍ୟ ସୀମା ସୁରକ୍ଷା ଓ ବାଣିଜ୍ୟ ବ୍ୟବସାୟ ସମ୍ପର୍କରେ ସେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ କୋରାପୁଟର ସେହି ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେଦିନ କୋରାପୁଟର ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା ଓ ପାହାଡ଼ିଆ ଝରଣା କୂଳରେ, ମଧୁମତୀ ପାଣି ନେବାକୁ ଆସିଥିବା ବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପଙ୍କ ସହ ତାଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଦେଖା ହୋଇଥିଲା। ସେହି ପ୍ରଥମ ଦୃଷ୍ଟିପାତରେ ହିଁ ଦୁହିଁଙ୍କ ଆତ୍ମା ପରସ୍ପର ସହ ବାନ୍ଧି ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ କୌଣସି ଫୋନ୍ ବା ମେସେଜ୍ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପ ନିଜ ମନର ଭାବନାକୁ ତାଳପତ୍ରରେ କବିତା ଲେଖି ମଧୁମତୀଙ୍କ ପାଖକୁ ପଠାଉଥିଲେ। ମଧୁମତୀ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଉତ୍ତର ନଦେଇ, କେବଳ ନିଜ ଲାଜକୁଳା ହସ ଓ ଯୋଡ଼ହସ୍ତର ପ୍ରଣାମ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜର ସମ୍ମତି ଜଣାଉଥିଲେ—ଠିକ୍ ସେହିପରି, ଯେମିତି ଆଜିର ଜନ୍ମରେ ସେହି ପ୍ରଥମ ଚାଟ୍‌ରେ ଛୋଟ ଯୋଡ଼ହସ୍ତର ଷ୍ଟିକର ଆସିଥିଲା।

ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମ କୋରାପୁଟର ସେହି ପାହାଡ଼ ସଦୃଶ ଅଚଳ ଓ ଗଭୀର ଥିଲା। ରାତିର ନିଶବ୍ଦ କୋଳରେ, ପାହାଡ଼ିଆ ଜଙ୍ଗଲ ଭିତରେ ସେମାନେ ଗୋପନରେ ମିଳିତ ହେଉଥିଲେ। ସେହି ମିଳନରେ କୌଣସି ସାମାଜିକ ବନ୍ଧନ ନଥିଲା, ଥିଲା କେବଳ ଦୁଇଟି ଶରୀର ଓ ଆତ୍ମାର ଗଭୀର ରୋମାଞ୍ଚ ଏବଂ ଉଷ୍ମ ଆଲିଙ୍ଗନ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସମୟର ସାମାଜିକ ସୀମା ଓ ରାଜନୈତିକ ପରିସ୍ଥିତି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରେମକୁ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଲାନାହିଁ। ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ସଂସ୍କୃତି ଓ ଅଞ୍ଚଳର ହୋଇଥିବାରୁ, ସମାଜ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା। ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପଙ୍କୁ ନିଜ ମାଟିକୁ ଫେରିବାକୁ ପଡ଼ିଲା ଏବଂ ସେଠାରେ ସେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହ ଲଢ଼ି ବୀରଗତି ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଖବର ଶୁଣି ମଧୁମତୀ ମଧ୍ୟ କୋରାପୁଟର ସେହି ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ଼ ଉପରୁ ଡେଇଁ ନିଜ ଜୀବନ ହାରିଦେଲେ। ମରିବା ପୂର୍ବରୁ ଦୁହେଁ ପରସ୍ପରକୁ ଶେଷ କଥା ଦେଇଥିଲେ ଯେ, ସମୟର ଚକ ଯେତେ ବୁଲିଲେ ବି, ସେମାନେ ଆସନ୍ତା ଜନ୍ମରେ ପୁଣି ଏକାଠି ହେବେ।

ଏହି ଜନ୍ମର ବାସ୍ତବତା: ଶବ୍ଦର ସେହି ଅସମାପ୍ତ ସ୍ପନ୍ଦନ

ସେହି ଅସମାପ୍ତ ପ୍ରେମର କାହାଣୀ ଆଜି ଦୁଇ ଶହ ବର୍ଷ ପରେ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଉଠିଛି। କୋରାପୁଟର ସେହି ମଧୁମତୀ ଆଜି ‘ମଧୁ’ ସାଜି ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଅନୁଗୁଳର ସେହି ବୀର ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରତାପ ଆଜି ‘ସାଇ’ ରୂପରେ ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି। ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସେହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଯୋଗୁଁ ହିଁ, ଦୂରତା ଓ ବୟସର ବ୍ୟବଧାନ ସତ୍ତ୍ୱେ, ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁଣି ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣିଲା।

ଯେତେବେଳେ ସାଇ ତା’ର ଶେଷ ମେସେଜ୍ ଲେଖିଥିଲା: "ତୁମେ ମୋ ଲେଖାର ନାୟିକା ନୁହେଁ, ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ମଧୁର ବାସ୍ତବତା," ସେତେବେଳେ କୋରାପୁଟରେ ବସିଥିବା ମଧୁଙ୍କ ହୃଦୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତରଳି ଗଲା। ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ପୂର୍ବ ଜନ୍ମର ସେହି ସ୍ମୃତି ଯେମିତି ଏକ ଆଲୋଡ଼ନ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ସେ ସେଦିନ ନିଜ ଭାବନାକୁ ଆଉ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ବୟସର ବ୍ୟବଧାନ ଓ ମନର ସବୁ ସଂକୋଚ ସେହି ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତରଳି ଗଲା।

ସେ ନିଜର ଅଥୟ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଟାଇପ୍ କଲେ: "ଜାଣିନାହିଁ ଏହା ଠିକ୍ ନା ଭୁଲ୍, କିନ୍ତୁ ମୋ ହୃଦୟର ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନ ଏବେ କେବଳ ତୁମ ନାମ ନେଉଛି। ମୁଁ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମ ଶବ୍ଦରେ ସମର୍ପଣ କରିଦେଇଛି।"

ବାହାରେ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ କୋଠରୀ ଭିତରେ ଫୋନ୍‌ର ସେହି ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଗଭୀର ରୋମାଞ୍ଚ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ସାରିଥିଲେ। କୋରାପୁଟର ମେଘ ଓ ଅନୁଗୁଳର ପବନ ମିଶି ଏକ ନୂଆ ଇତିହାସ ରଚନା କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ପ୍ରେମ କୌଣସି ପରିସୀମା ବା ବୟସର ମାପକାଠିକୁ ମାନେନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଦୁଇଟି ଆତ୍ମାର ମିଳନ ହୁଏ, ସେଠି ଶବ୍ଦ ହିଁ ସତ୍ୟ ପାଲଟିଯାଏ। ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍‌ର ସେହି କାହାଣୀ ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ବାସ୍ତବତା ପାଲଟି ସାରିଥିଲା।।