🌹 ମଧୁର ସେବା କଲା ସାଇ — ନିଃସ୍ୱାର୍ଥ ପ୍ରେମର ଏକ ଅମର କାହାଣୀ 🌹

ସେଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟାର ଆକାଶରେ ମେଘ ଘୋଟି ଆସିଥିଲା। ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାରେ ଭିଜୁଥିଲା ସହରର ରାସ୍ତା। ମଧୁସ୍ମିତା ଘରେ ବସି କବିତା ଲେଖୁଥିଲା। ହଠାତ୍ ତା' ଫୋନ୍‌ରେ ସାଇଙ୍କ କଲ୍ ଆସିଲା।

— ମଧୁ, ତୁମେ କ'ଣ କରୁଛ?

— କବିତା ଲେଖୁଛି ସାଇ। କାହିଁକି?

ସାଇ କିଛି ସମୟ ନୀରବ ରହି କହିଲା,

— ମଧୁ, ଆଜି ମୋ ମନଟା ଭାରି ଅସ୍ଥିର। ରାସ୍ତାକଡ଼ରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମାଆ ବର୍ଷାରେ ଭିଜି ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନା ଖାଇବାକୁ ଅଛି, ନା ମୁଣ୍ଡ ଗୁଞ୍ଜିବାକୁ ଜାଗା। ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ଦେଖି ମୋ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିଗଲା।

ମଧୁର ହୃଦୟ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲା।

— ସାଇ, ତୁମେ ଏବେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ରୁହ। ମୁଁ ଆସୁଛି।

କିଛି ସମୟ ପରେ ମଧୁ ଛତା ଧରି ସାଇ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ତା' ହାତରେ ଥିଲା ଗରମ ଖାଦ୍ୟ, ଶୁଖିଲା ଲୁଗା ଓ ଗୋଟିଏ ଚାଦର।

ମଧୁ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି କହିଲା,

— ମାଆ, ଆପଣ ଆଉ ଏକା ନୁହନ୍ତି। ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ପିଲା ପରି। ଆସନ୍ତୁ, ପ୍ରଥମେ କିଛି ଖାଇ ନିଅନ୍ତୁ।

ବୃଦ୍ଧାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ସେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କହିଲେ,

— ଝିଅ, ଆଜି ଅନେକ ଲୋକ ମୋ ପାଖ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ। କିନ୍ତୁ କେହି ମୋ ଦୁଃଖ ପଚାରିଲେ ନାହିଁ। ତୁମେ ଦୁହେଁ ମୋ ପାଇଁ ଦେବଦୂତ ହୋଇ ଆସିଛ।

ମଧୁ ବୃଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳକୁ ନେବାର ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲା। ସାଇ ତାଙ୍କ ଚିକିତ୍ସା ପାଇଁ ଡାକ୍ତରଙ୍କ ସହ କଥା ହେଲା। ଦୁହେଁ ମିଶି ତାଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।

ସେଦିନ ରାତିରେ ଘରକୁ ଫେରିବା ବେଳେ ସାଇ ମଧୁକୁ କହିଲା,

— ମଧୁ, ତୁମ ହୃଦୟରେ ଏତେ ଦୟା କେଉଁଠୁ ଆସେ? ତୁମକୁ ଦେଖିଲେ ମୋତେ ଲାଗେ, ମଣିଷ ଆଜି ବି ମଣିଷ ପାଇଁ ବଞ୍ଚିପାରେ।

ମଧୁ ହସିଦେଇ କହିଲା,

— ସାଇ, ସେବା କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଧନୀ ହେବା ଦରକାର ନାହିଁ। ଦରକାର କେବଳ ଗୋଟିଏ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହୃଦୟ। ଯାହାର ଆଖି ଅନ୍ୟର ଲୁହ ଦେଖିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ମଣିଷ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ମଣିଷତ୍ୱର ଅର୍ଥ ବୁଝିନାହିଁ।

ସାଇ ମଧୁର ହାତକୁ ଧୀରେ ଧରିଲା।

— ମଧୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ କେବଳ ଭଲପାଏ ନାହିଁ; ତୁମ ମାନବିକତାକୁ ମଧ୍ୟ ମନରୁ ସମ୍ମାନ କରେ। ତୁମ ସହିତ ମିଶି ମୁଁ ଏହି ସମାଜ ପାଇଁ କିଛି ଭଲ କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।

ମଧୁର ଆଖିରେ ଖୁସିର ଲୁହ ଚମକିଉଠିଲା।

— ସାଇ, ଆମ ପ୍ରେମ ଯଦି କେବଳ ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କ ଭିତରେ ସୀମିତ ରହିଯାଏ, ତେବେ ତାହା ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଆମ ପ୍ରେମରୁ ଯଦି ଅନ୍ୟ କାହାରି ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିବ, ତେବେ ସେହି ପ୍ରେମ ସାର୍ଥକ ହେବ।

ସେହି ଦିନଠାରୁ ମଧୁ ଓ ସାଇ ନିଜ ସାହିତ୍ୟିକ ସଂଗଠନ ‘ସୃଜନୀ’ ମାଧ୍ୟମରେ ଅସହାୟ ଲୋକଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ସଂକଳ୍ପ ନେଲେ। କେବେ ଗରିବ ପିଲାଙ୍କୁ ବହି ଦେଲେ, କେବେ ଅସହାୟ ବୃଦ୍ଧବୃଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇଲେ, ଆଉ କେବେ ଦୁଃଖରେ ଭାଙ୍ଗିପଡ଼ିଥିବା ମଣିଷଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ତାଙ୍କ ମନକଥା ଶୁଣିଲେ।

ସେମାନଙ୍କର ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ପଚାରିଲେ,

— ମଧୁ ଓ ସାଇ, ତୁମ ଦୁହିଁଙ୍କର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତି କ'ଣ?

ମଧୁ ସାଇଙ୍କ ଆଖିକୁ ଚାହିଁ ଉତ୍ତର ଦେଲା,

— ଆମର ସମ୍ପତ୍ତି ଟଙ୍କା କି ସୁନା ନୁହେଁ। ଆମର ସବୁଠୁ ବଡ଼ ସମ୍ପତ୍ତି ହେଉଛି ମଣିଷ ପାଇଁ କିଛି କରିବାର ଇଚ୍ଛା।

ସାଇ ହସି କହିଲା,

— ଆଉ ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ଉପହାର ହେଉଛି ମଧୁର ସାଥ୍। ତା' ସହିତ ମିଶି ମୁଁ ଶିଖିଛି, ପ୍ରେମ କେବଳ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ନୁହେଁ; ପ୍ରେମ ହେଉଛି ଅନ୍ୟର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ନିଜର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭାବିବା।

ସେଦିନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ଲାଲିମା ଖେଳିଯାଇଥିଲା। ମଧୁ ଓ ସାଇ ପାଖାପାଖି ଚାଲୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ହାତରେ ହାତ ଥିଲା, ହୃଦୟରେ ପ୍ରେମ ଥିଲା ଏବଂ ଆଖି ଆଗରେ ଥିଲା ସେବାର ଏକ ନୂଆ ପୃଥିବୀ।

କାରଣ ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ସେହି ନୁହେଁ, ଯାହା କେବଳ ଦୁଇଟି ହୃଦୟକୁ ଯୋଡ଼େ; ସତ୍ୟ ପ୍ରେମ ସେହି, ଯାହା ଦୁଇଟି ହୃଦୟକୁ ନେଇ ଅନେକ ଭଙ୍ଗା ହୃଦୟରେ ଆଶାର ଦୀପ ଜଳାଏ।

ଶେଷ ବାର୍ତ୍ତା: ମଧୁର ସେବା ଓ ସାଇଙ୍କ ସହଯୋଗ—ଏହା କେବଳ ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ନୁହେଁ, ମାନବିକତାର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ୱପ୍ନ। ❤️

ମଧୁର ସେବା କଲା ସାଇ

ନିସ୍ଵାର୍ଥ ପ୍ରେମର ଏକ ଅମର କାହାଣୀ