ଯୌତୁକ ନିର୍ଯ୍ୟାତନାର ଉଚିତ ଜବାବ ଦେଲେ ମଧୁ

ମଧୁ ଓ ସାଇଙ୍କ ସାହସ, ସଂଘର୍ଷ ଓ ନ୍ୟାୟର କାହାଣୀ

ଗାଁର ନାଁ ରାମପୁର। ସେହି ଗାଁରେ ମଧୁ ଜଣେ ସାହସୀ, ନିର୍ଭୀକ ଓ ସମାଜସେବୀ ମହିଳା ଭାବରେ ପରିଚିତ ଥିଲା। ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିଲେ ସେ କେବେ ଚୁପ୍ ରହୁ ନଥିଲା। ତା'ର ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା—ସମାଜରୁ ଅନ୍ୟାୟ, ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସ ଦୂର କରିବା।

ଦିନେ ଗାଁର ରୀନା ନାମକ ଜଣେ ନବବଧୂ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ମଧୁ ପାଖକୁ ଆସିଲା।

ମଧୁ ପଚାରିଲା, "ରୀନା, କ'ଣ ହୋଇଛି? ତୁ ଏମିତି କାହିଁକି କାନ୍ଦୁଛୁ?"

ରୀନା ଆଖିରୁ ଲୁହ ପୋଛି କହିଲା, "ଦିଦି, ବାହାଘର ସମୟରେ ବାପା ତାଙ୍କ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଯୌତୁକ ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶାଶୁଘର ଲୋକେ ଆହୁରି ଟଙ୍କା ଓ ଗାଡ଼ି ଦାବି କରୁଛନ୍ତି। ଦାବି ପୂରଣ ନ ହେବାରୁ ମୋତେ ପ୍ରତିଦିନ ଅପମାନ ଓ ମାନସିକ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଦେଉଛନ୍ତି। ମୁଁ ଆଉ ସହିପାରୁନି।"

ରୀନାର କଥା ଶୁଣି ମଧୁର ଆଖି ଲାଲ୍ ହୋଇଗଲା। ତା'ର ମନରେ ଦୁଃଖ ସହିତ ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ଲଢ଼ିବାର ସଂକଳ୍ପ ଜାଗିଉଠିଲା।

ମଧୁ କହିଲା, "ରୀନା, ତୁ କାହିଁକି ଏତେ ଭୟ କରୁଛୁ? ବିବାହ କୌଣସି ବ୍ୟବସାୟ ନୁହେଁ। ଝିଅ କୌଣସି ଜିନିଷ ନୁହେଁ ଯେ ତା' ବଦଳରେ ଟଙ୍କା ଓ ଗାଡ଼ି ଦାବି କରାଯିବ। ତୋର ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନର ସହିତ ବଞ୍ଚିବାର ଅଧିକାର ଅଛି।"

ସାଇ ଓ ମଧୁଙ୍କ ନ୍ୟାୟ ପାଇଁ ଲଢ଼େଇ

ମଧୁ ତୁରନ୍ତ ସାଇଙ୍କୁ ଫୋନ୍ କଲା।

"ସାଇ, ଆମ ସମାଜରେ ଆଜି ବି ଯୌତୁକ ପାଇଁ ଝିଅମାନଙ୍କୁ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଦିଆଯାଉଛି। ଆମେ ଏହା ବିରୋଧରେ କିଛି କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ," ମଧୁ କହିଲା।

ସାଇ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଉତ୍ତର ଦେଲା, "ମଧୁ, ତୁମେ ଠିକ୍ କହୁଛ। ଯୌତୁକ ନାମରେ ନିର୍ଯ୍ୟାତନା ଏକ ଗୁରୁତର ଅପରାଧ। ଆମେ ରୀନାକୁ ନ୍ୟାୟ ଦେବା ପାଇଁ ଆଇନର ସହାୟତା ନେବା।"

ପରଦିନ ମଧୁ ରୀନାକୁ ସାଙ୍ଗରେ ନେଇ ପୁଲିସ ନିକଟରେ ଅଭିଯୋଗ କଲା। ଆବଶ୍ୟକ ପ୍ରମାଣ ସଂଗ୍ରହ କରିବା ଏବଂ ରୀନାର ସୁରକ୍ଷା ସୁନିଶ୍ଚିତ କରିବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ଉଦ୍ୟମ କଲା।

ମଧୁ କହିଲା, "ଆମେ କାହାକୁ ନିଜ ହାତରେ ଦଣ୍ଡ ଦେବୁ ନାହିଁ। ଯିଏ ଅପରାଧ କରିଛି, ତାକୁ ଆଇନ ଅନୁସାରେ ଦଣ୍ଡ ମିଳିବା ଦରକାର।"

ପୁଲିସ ଅଭିଯୋଗର ତଦନ୍ତ ଆରମ୍ଭ କଲା। ମାମଲାରେ ଅପରାଧ ପ୍ରମାଣିତ ହେବା ପରେ ଅଦାଲତ ଆଇନ ଅନୁସାରେ ଦୋଷୀମାନଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡ ଦେଲେ।

ରୀନା ନ୍ୟାୟ ପାଇଲା। ତା' ଆଖିରେ ଆଉ ଭୟର ଲୁହ ନଥିଲା; ଥିଲା ନୂଆ ଜୀବନ ଆରମ୍ଭ କରିବାର ଆଶା।

ମଧୁଙ୍କ ଗାଁରେ ନୂଆ ଅଭିଯାନ

ଏହି ଘଟଣା ପରେ ମଧୁ ଗାଁରେ ଏକ ସଚେତନତା ସଭା ଆୟୋଜନ କଲା। ଶତାଧିକ ମହିଳା ଓ ଯୁବକ ସେଠାରେ ଯୋଗ ଦେଲେ।

ମଧୁ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲା—

"ଯୌତୁକ ନେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି କେବଳ ଝିଅର ପରିବାରକୁ ନୁହେଁ, ସମଗ୍ର ସମାଜକୁ ଅପମାନିତ କରୁଛି। ଝିଅ କୌଣସି ବୋଝ ନୁହେଁ। ସେ ମଧ୍ୟ ଜଣେ ମଣିଷ, ତା'ର ମଧ୍ୟ ସ୍ୱପ୍ନ ଅଛି, ସମ୍ମାନ ଅଛି ଓ ନିଜ ଜୀବନ ବାଛିବାର ଅଧିକାର ଅଛି।"

ସାଇ ମଧ୍ୟ ମଧୁଙ୍କ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲା, "ଆମେ ଏମିତି ଏକ ସମାଜ ଗଢ଼ିବା, ଯେଉଁଠି ବିବାହର ମୂଲ୍ୟ ଟଙ୍କାରେ ନୁହେଁ, ପ୍ରେମ, ବିଶ୍ୱାସ ଓ ପରସ୍ପର ସମ୍ମାନରେ ମାପ କରାଯିବ।"

ସେଦିନ ଗାଁର ଅନେକ ଯୁବକ ଶପଥ ନେଲେ ଯେ ସେମାନେ ଯୌତୁକ ନେବେ ନାହିଁ ଏବଂ ଯୌତୁକ ପ୍ରଥାକୁ ସମର୍ଥନ କରିବେ ନାହିଁ।

ମଧୁର ମୁହଁରେ ହସ ଫୁଟିଉଠିଲା। ସେ ସାଇଙ୍କୁ ଚାହିଁ କହିଲା, "ସାଇ, ଆଜି ମୁଁ ଅନୁଭବ କରୁଛି ଯେ ଜଣେ ମଣିଷର ସାହସ ଅନେକ ମଣିଷଙ୍କ ଜୀବନ ବଦଳାଇପାରେ।"

ସାଇ ହସି କହିଲା, "ମଧୁ, ତୁମର ସାହସ ହିଁ ତୁମର ପ୍ରକୃତ ପରିଚୟ।"

ସେହି ଦିନଠାରୁ ମଧୁ କେବଳ ଜଣେ ସମାଜସେବୀ ନୁହେଁ, ଯୌତୁକ ବିରୋଧୀ ଆନ୍ଦୋଳନର ଏକ ପ୍ରେରଣାଦାୟକ ଚେହେରା ହୋଇଗଲା।

କାହାଣୀର ବାର୍ତ୍ତା: ଯୌତୁକ ନୁହେଁ, ଝିଅର ସମ୍ମାନ ହେଉଛି ପ୍ରକୃତ ସମ୍ପଦ। ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉଠାନ୍ତୁ ଏବଂ ପୀଡ଼ିତାଙ୍କୁ ଆଇନଗତ ନ୍ୟାୟ ପାଇବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।ମଧୁଙ୍କ ସଂକଳ୍ପ: “ଯୌତୁକ ନେବି ନାହିଁ, ଯୌତୁକ ଦେବି ନାହିଁ—ଝିଅଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ ସବୁବେଳେ ଲଢ଼ିବି।”