ଗାଁର ଏକ ପୁରୁଣା ଘରର ଛାତ ଉପରେ ଏକ ଲଣ୍ଠନ ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ପଡ଼ି ରହିଥିଲା। ଘରର ସମସ୍ତେ ବିଦ୍ୟୁତ ବତି, ମୋବାଇଲ ଟର୍ଚ୍ଚ ଓ ରିଚାର୍ଜ ଲାଇଟ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ। କାହାର ଆଉ ଲଣ୍ଠନ କଥା ମନେ ପଡ଼ୁନଥିଲା।

ଦିନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ହଠାତ୍ ବିଦ୍ୟୁତ ଚାଲିଗଲା। ମୋବାଇଲରେ ମଧ୍ୟ ଚାର୍ଜ ନଥିଲା। ସବୁଠି ଅନ୍ଧାର ହୋଇଗଲା। ସେତେବେଳେ ଜେଜେବାପା କହିଲେ, “ଆମ ପୁରୁଣା ଲଣ୍ଠନଟି ଆଣ।”ନାତି ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଲଣ୍ଠନଟି ଆଣିଲା। ଜେଜେବାପା ତାହାକୁ ସଫା କଲେ, କିରୋସିନ ତେଲ ଭରି ସଳିତାକୁ ଠିକ୍ କଲେ। କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଲଣ୍ଠନଟି ଜଳିଉଠିଲା। ତାର ମୃଦୁ ଆଲୋକରେ ସାରା ଘର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇଗଲା। ନାତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ପଚାରିଲା, “ଜେଜେ ବାପା, ଏତେ ସୁନ୍ଦର ଜିନିଷକୁ ଆମେ କାହିଁକି ଭୁଲିଗଲୁ?”

ଜେଜେବାପା ହସି କହିଲେ, “ସମୟ ବଦଳିଛି। ଆଜି ନୂଆ ନୂଆ ଯନ୍ତ୍ର ଆସୁଛି। ସେଥିପାଇଁ ଲଣ୍ଠନ ପରି ଅନେକ ଉପଯୋଗୀ ଜିନିଷ ଧୀରେ ଧୀରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଏମାନଙ୍କର ମୂଲ୍ୟ କେବେ କମିଯାଏ ନାହିଁ।”

ସେହିଦିନଠାରୁ ନାତି ଲଣ୍ଠନକୁ ଆଉ ପୁରୁଣା ଜିନିଷ ବୋଲି ଭାବିଲା ନାହିଁ। ସେ ଏହାକୁ ଯତ୍ନରେ ରଖିଲା। ଜେଜେ ବାପାଙ୍କ ଠାରୁ ଏହାର ଇତିହାସ ଓ ବ୍ୟବହାର ମଧ୍ୟ ଶିଖିଲା।

ଏହି ଛୋଟ ଘଟଣା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶିଖାଇଲା ଯେ, ଆଧୁନିକ ବିଜ୍ଞାନ ଆମ ଜୀବନକୁ ସହଜ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ପୁରୁଣା ଉପକରଣର ସ୍ମୃତି, ଉପଯୋଗିତା ଓ ଐତିହ୍ୟକୁ କେବେ ଭୁଲିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଲଣ୍ଠନ କେବଳ ଆଲୋକ ଦେଉନଥିଲା, ଏହା ଆମ ପୁରୁଣା ଜୀବନଶୈଳୀର ଏକ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ ଥିଲା।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ!!