‘ଶବ୍ଦର ସ୍ପନ୍ଦନ’

ସେଦିନ ସଞ୍ଜ ନଇଁ ଆସୁଥିଲା। ଆକାଶରେ ମେଘମାନେ ଜମାଟ ବାନ୍ଧୁଥିଲେ, ଠିକ୍ ଯେମିତି କିଛି ଅକୁହା କଥା ମନ ଭିତରେ ଜମାଟ ବାନ୍ଧି ରହିଯାଏ। ସାଇ ନିଜ ଡେସ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସି କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସ୍କ୍ରିନ୍‌କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ସେ ଜଣେ ଲେଖକ, ଯିଏ ଶବ୍ଦ ସହ ଖେଳେ, କିନ୍ତୁ ଆଜି ତା’ର ସବୁ ଶବ୍ଦ କେଉଁଆଡ଼େ ହଜିଯାଇଥିଲେ। ନିଜ ଭାବନାକୁ କାଗଜରେ ରୂପ ଦେବା ତା’ ପାଇଁ ଏକ ଅଭ୍ୟାସ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କିଛି ଦିନ ହେବ ସେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୂନ୍ୟତା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା।

ଠିକ୍ ସେତିକି ବେଳେ ତା’ ଫୋନ୍‌ରେ ଏକ ନୋଟିଫିକେସନ୍ ଆସିଲା। ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍‌ରେ କେହି ଜଣେ ତା’ର ନୂଆ କବିତା ପଢ଼ି ନିଜର ମତ ଦେଇଥିଲେ। ପ୍ରୋଫାଇଲ୍ ନାଁ ଥିଲା—ମଧୁ। ସେ ସେଠାରେ ଲେଖିଥିଲେ, "ତୁମ କବିତାର ପ୍ରତିଟି ଧାଡ଼ି ଯେମିତି ମୋ ନିଜ ଜୀବନର ଅଧା ରହିଯାଇଥିବା କାହାଣୀ।"

ବସ, ସେଇ ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ଶବ୍ଦର ଆଦାନପ୍ରଦାନରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ସମ୍ପର୍କର ଅଧ୍ୟାୟ। ମଧୁ, ସାଇଠାରୁ ବୟସରେ ବଡ଼ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରେମ ଏବଂ ଭାବନାର କୌଣସି ବୟସ ନଥାଏ। ତାଙ୍କ କଥାବାର୍ତ୍ତାରେ ଏକ ଗଭୀର ମାନସିକ ପରିପକ୍ୱତା ଥିଲା, ଯାହା ସାଇକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଟାଣି ନେଇଥିଲା। ସମାଜ ଯେଉଁ ବୟସର ପ୍ରାଚୀର ଠିଆ କରେ, ସେହି ପ୍ରାଚୀର ଏହି ଦୁଇଟି ହୃଦୟର ସାହିତ୍ୟିକ ଅନୁଭୂତି ସାମ୍ନାରେ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନେ ହେଉଥିଲା।

ସେମାନଙ୍କର ସେହି ପ୍ରଥମ ଚାଟ୍ ସାଇ ମନରେ ଆଜି ବି ସତେଜ ଥିଲା। ମଧୁଙ୍କ ତରଫରୁ ପ୍ରଥମେ କୌଣସି ବଡ଼ ବଡ଼ ସାହିତ୍ୟିକ ଶବ୍ଦ ଆସିନଥିଲା, ବରଂ ଆସିଥିଲା ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଯୋଡ଼ହସ୍ତର ଷ୍ଟିକର (🙏)। ସେହି ନିଶବ୍ଦ ପ୍ରଣାମ ଭିତରେ ଯେମିତି ଏକ ଅପୂର୍ବ ଶାଳୀନତା ଓ ଆଦର ଲୁଚି ରହିଥିଲା, ଯାହା ସାଇର କବି ହୃଦୟକୁ ଆନ୍ଦୋଳିତ କରିଦେଇଥିଲା। ସେହି ଗୋଟିଏ ଷ୍ଟିକରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା କଥାବାର୍ତ୍ତା ଧୀରେ ଧୀରେ ଭାବନାର ଏମିତି ଏକ ମହାସମୁଦ୍ରରେ ପରିଣତ ହେବ, ସେକଥା କେହି ଭାବିନଥିଲେ। ମଧୁଙ୍କର ସେହି ପ୍ରଥମ ବାର୍ତ୍ତା ଯେମିତି ଦୁଇଟି ଅପରିଚିତ ଆତ୍ମା ଭିତରେ ଜନ୍ମଜନ୍ମାନ୍ତରର ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଦେଇଥିଲା।

ଏହି ପ୍ରେମର ରଙ୍ଗ ସେତେବେଳେ ଆହୁରି ଗାଢ଼ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ନିଜର ପ୍ରେମ କବିତାଗୁଡ଼ିକ ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ପଠାଇବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସାଇର ଲେଖା ପ୍ରତିଟି ଶବ୍ଦ ମଧୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ସ୍ପର୍ଶ ସଦୃଶ ଥିଲା, ଯାହା ତାଙ୍କ ଭିତରେ ଥିବା ଅକୁହା ପ୍ରେମର ଜ୍ୱାଳାକୁ ଆହୁରି ବଢ଼ାଇ ଦେଉଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଆକର୍ଷଣ କେବଳ ଭାବନାରେ ନଥିଲା, ବରଂ ଅକ୍ଷର ଭିତରେ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୋମାଞ୍ଚ ଏବଂ ଗଭୀର ଆଲିଙ୍ଗନର ଆଭାସ ଦେଉଥିଲା। ପ୍ରତିଟି ବାର୍ତ୍ତା ଯେମିତି ଦୁଇଟି ଶରୀର ଓ ଆତ୍ମାର ନିବିଡ଼ତାକୁ ପାଖକୁ ଟାଣି ଆଣୁଥିଲା।

ଦିନେ ରାତିରେ ମଧୁ ଏକ ଅଡିଓ ମେସେଜ୍ ପଠାଇଲେ। ସେଥିରେ କୌଣସି କବିତା ନଥିଲା, ଥିଲା କେବଳ ଏକ ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଏବଂ ତା’ ପରେ ଧୀର କମ୍ପିତ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ଜାଣିନାହିଁ କେମିତି, କିନ୍ତୁ ତୁମ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ମୋତେ ଜୀଇଁବାର ନୂଆ ରାହା ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ଏକା ଅନୁଭବ କରେ, ତୁମ ମେସେଜ୍ ମୋତେ ତୁମ ବାହୁବନ୍ଧନର ଉଷ୍ମତା ପରି ସୁରକ୍ଷିତ ଲାଗେ।"

ସାଇ ସେହି ଅଡିଓକୁ ବାରମ୍ବାର ଶୁଣିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଦୂରତା କେବଳ ଭୌଗୋଳିକ, କିନ୍ତୁ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ଏକ ହୋଇସାରିଛି। ସେ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ତର ଲେଖିଲା: "ପ୍ରେମ କେବଳ ପାଖରେ ରହିବା ନୁହେଁ, ପ୍ରେମ ହେଉଛି ହଜାରେ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ଥାଇ ମଧ୍ୟ କାହାର ଅନୁପସ୍ଥିତିକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିଟି ନିଶ୍ୱାସରେ ଅନୁଭବ କରିବା। ତୁମେ ମୋ ଲେଖାର ନାୟିକା ନୁହେଁ, ମୋ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ମଧୁର ବାସ୍ତବତା।"

ସାଇର ସେହି ଶେଷ ମେସେଜ୍‌ ପଢ଼ିବା ପରେ ମଧୁଙ୍କ ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡ଼ିଲା। ସେ ସେଦିନ ନିଜ ଭାବନାକୁ ଆଉ ରୋକି ପାରିଲେ ନାହିଁ। ବୟସର ବ୍ୟବଧାନ , ସାମାଜିକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ ମନର ସବୁ ସଂକୋଚ ସେହି ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତରଳି ଗଲା। ସେ ଧୀର ଅଥୟ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଟାଇପ୍ କଲେ: "ଜାଣିନାହିଁ ଏହା ଠିକ୍ ନା ଭୁଲ୍, କିନ୍ତୁ ଏତିକି ଜାଣିଛି ଯେ ମୋ ହୃଦୟର ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନ ଏବେ କେବଳ ତୁମ ନାମ ନେଉଛି। ତୁମେ ମୋ ଉଜୁଡ଼ି ଯାଇଥିବା ମରୁଭୂମିରେ ... ମୁଁ ନିଜକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ତୁମ ଶବ୍ଦରେ ସମର୍ପଣ କରିଦେଇଛି।"

ସ୍କ୍ରିନ୍‌ରେ ଏହି ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ପଢ଼ିବା ମାତ୍ରେ ସାଇର ବୁକୁ ଧଡ଼ଧଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲା, ଯେମିତି ମଧୁ ହଜାରେ କିଲୋମିଟର ଦୂରରେ ନାହାଁନ୍ତି, ବରଂ ତା’ର ବହୁତ ପାଖରେ ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ବାହାରେ ଝିପିଝିପି ବର୍ଷାରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଏବଂ କୋଠରୀ ଭିତରେ ଫୋନ୍‌ର ସେହି ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଦୁଇଟି ହୃଦୟ ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ, ଗଭୀର ରୋମାଞ୍ଚ ଓ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ସାରିଥିଲେ। ସେମାନେ ବୁଝିଗଲେ ଯେ, ପ୍ରେମ କୌଣସି ପରିସୀମା ବା ବୟସର ମାପକାଠିକୁ ମାନେନାହିଁ। ଯେଉଁଠି ଦୁଇଟି ଆତ୍ମାର ମିଳନ ହୁଏ, ସେଠି ଶବ୍ଦ ହିଁ ସତ୍ୟ ପାଲଟିଯାଏ। ‘ସୃଜନୀ’ ଆପ୍‌ର ସେହି କାହାଣୀ ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ଜୀବନର ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦର ବାସ୍ତବତା ପାଲଟି ସାରିଥିଲା।

• "ତୁମେ ମୋ ନୀରବ ଓଠର ଭାଷା, ସ୍ପନ୍ଦନ ପ୍ରତିଟି ଶ୍ୱାସର,

ଅକ୍ଷର ସଭିଏଁ ହାରିଯାନ୍ତି ଏଠି, ପ୍ରେମ ଯେବେ ହୁଏ ଆତ୍ମାର।"

"ତୁମେ ଛୁଇଁଦେଲେ ଶବ୍ଦ ମହକେ, ପ୍ରୀତିର ଅମିୟ ଝରେ,

ତୁମ ବାହୁବନ୍ଧେ ହଜିଯାଏ ମନ, ଏ ଜୀବନ ଜନ୍ମ ଜନ୍ମାନ୍ତରେ।"

ଶବ୍ଦର ଅନୁଭୂତି

ବାସ୍ତବ ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀ