ଦ୍ୱାରରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ବିଶାଳ ଫାଟ ଧୀରେ ଧୀରେ ବଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ପବନରେ ଏକ ଅଜବ ଗନ୍ଧ ମିଶିଯାଇଥିଲା, ଯେପରି ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ବନ୍ଦୀ ଥିବା କୌଣସି ଶକ୍ତି ମୁକ୍ତ ହେବାକୁ ଛଟପଟ ହେଉଛି। ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଭାରୀ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେ ଅନୁଭବ କଲା, ଏହି ଦ୍ୱାର କେବଳ ପଥରରେ ତିଆରି ନୁହେଁ ଏହା ଏକ ସୀମା, ଯାହାର ଗୋଟିଏ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଜୀବନ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଅନ୍ଧକାରର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ବନ୍ଦୀ ହୋଇ ରହିଛି।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଧ୍ରୁବ ଆଗକୁ ଆସି ତାର କାନ୍ଧ ଧରିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଭୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। "ଯାହା ହେଉ, ଏହି ଦ୍ୱାର ପାଖକୁ ଯିବ ନାହିଁ" ସେ ଦୃଢ଼ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ। "ଏହି ଦ୍ୱାର ତୁମକୁ ଡାକିବ। ତୁମର ମନରେ ଅନେକ ପ୍ରଶ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରିବ। ତୁମକୁ ଲାଗିବ, ସବୁ ଉତ୍ତର ସେଠାରେ ଅଛି। କିନ୍ତୁ ମନେ ରଖ, ସବୁ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଜାଣିବା ଭଲ ନୁହେଁ"

ଧ୍ରୁବ ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ କଥା ଶୁଣୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତାର ମନ ଯେପରି ଆଉ ନିଜ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ନଥିଲା। ସେହି ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ଭିତରୁ କେହି ଜଣେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ତାକୁ ଡାକୁଥିଲା। ସେହି ସ୍ୱର କାନରେ ନୁହେଁ, ସିଧା ତାର ମନରେ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। "ଆସ... ତୁମେ ହିଁ ଏହି ଦ୍ୱାରର ପ୍ରକୃତ ଅଧିକାରୀ..."

ଧ୍ରୁବର ପାଦ ଆପେଆପେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଅଟକାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଶରୀର ଯେପରି ତାର କଥା ଶୁଣୁନଥିଲା। ଧିରେ ଧିରେ ତାର ହାତରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଟି ଆହୁରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା। ନୀଳ ଆଲୋକ ତାର ଶରୀର ଚାରିପାଖରେ ବିସ୍ତାରିତ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା।

"ଧ୍ରୁବ" ବିକ୍ରାନ୍ତ ଚିତ୍କାର କଲେ। "ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳ ସେ ତୁମ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଛି" କିନ୍ତୁ ସେହି ସ୍ୱର ଏବେ ଆହୁରି ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। "ତୁମେ ମୋତେ ବନ୍ଦୀ କରିଥିଲ... ତୁମେ ହିଁ ମୋତେ ମୁକ୍ତ କରିବ..."

ଧ୍ରୁବର ମୁଣ୍ଡ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଫାଟିଯିବା ପରି ଲାଗିଲା। ହଠାତ୍ ତାର ଆଖି ଆଗରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଭାସିଉଠିଲା। ସେ ନିଜକୁ ଦେଖିଲା କିନ୍ତୁ ସେ ଧ୍ରୁବ ନୁହେଁ। ସେ ରାଜକୀୟ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିଲା। ତା ପଛରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ସୈନିକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ଆକାଶରେ ପଞ୍ଚଭୂତର ପାଞ୍ଚଟି ଆଲୋକ ସ୍ତମ୍ଭ ଜଳୁଥିଲା। ତା ସମ୍ମୁଖରେ ସେହି ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ଥିଲା। ସେ ନିଜ ହାତ ବଢ଼ାଇ ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଥିବା ଚିହ୍ନକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାମାତ୍ରେ ସମଗ୍ର ଆକାଶ ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଭରିଗଲା।

ଦୃଶ୍ୟଟି ହଠାତ୍ ବଦଳିଗଲା। ସେହି ଦ୍ୱାର ସମ୍ମୁଖରେ ଏବେ ଜଣେ ଅନ୍ଧକାରମୟ ବିଶାଳ ଆକୃତି ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ତାର ମୁହଁ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। କେବଳ ଦୁଇଟି ରକ୍ତଲାଲ ଆଖି ଅନ୍ଧକାର ଭିତରୁ ଜଳୁଥିଲା। ସେହି ସ୍ୱରରେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଉଠୁଥିଲା।

"ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ..." ସେ କହିଲା। "ତୁମେ ଭାବିଥିଲ ମୋତେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବନ୍ଦୀ କରିଦେବ? ଶୂନ୍ୟକୁ କେହି ବନ୍ଦୀ କରିପାରେନାହିଁ।"

ଧ୍ରୁବ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲା। ତାର ଆଖି ଖୋଲିଗଲା। ସେ ପୁଣି ସେହି ଶୂନ୍ୟ ଜଗତରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏଥର ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଆହୁରି ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଫାଟ ଭିତରୁ ଏକ କଳା ହାତ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରକୁ ଆସୁଥିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ଆଉ ବିଳମ୍ବ କଲେ ନାହିଁ। ସେ ନିଜ ହାତ ଉଠାଇବାମାତ୍ରେ ଚାରିପାଖରେ ନୀଳ ଆଲୋକର ଅସଂଖ୍ୟ ରେଖା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସେଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଦ୍ୱାର ଆଡ଼କୁ ଯାଇ ପୁଣି ଏକ ବନ୍ଧନ ସୃଷ୍ଟି କରିବାକୁ ଲାଗିଲା। କିନ୍ତୁ ଏଥର ସେହି ବନ୍ଧନ ପୂର୍ବପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନଥିଲା। ଦ୍ୱାରର ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଆସୁଥିବା ଶକ୍ତି ଧୀରେ ଧୀରେ ସେହି ଆଲୋକକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ଧ୍ରୁବକୁ ଚାହିଁ କହିଲେ, "ସମୟ ଶେଷ ହେଉଛି। ଏବେ ସତ୍ୟ ଲୁଚାଇ ରଖିହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ କିଏ, କାହିଁକି ତୁମକୁ ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ ବୋଲି ଡାକାଯାଏ, ଏବଂ ଅକ୍ଷଧାମରେ ପ୍ରକୃତରେ କଣ ଘଟିଥିଲା ସବୁ ଜାଣିବାକୁ ପଡ଼ିବ। କାରଣ ଯଦି ତୁମେ ସତ୍ୟକୁ ଗ୍ରହଣ ନକର, ତାହେଲେ ଏହି ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଯିବ । ଆଉ ସେହି ଦିନ କେବଳ ଅକ୍ଷଧାମ ନୁହେଁ, ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଅନ୍ଧକାରରେ ବୁଡ଼ିଯିବ "

ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଭିତରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା। ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା ଯେ ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଜଗତ ଥରିଉଠିଲା। ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଅନ୍ଧକାରମୟ ରେ ଦୁଇଟି ରକ୍ତଲାଲ ଆଖି ପୁଣି ଜଳିଉଠିଲା।

ଆଉ ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ହସିଲା…

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ଶୂନ୍ୟର ଦ୍ୱାର

ଅଧ୍ୟାୟ ୮