ଦ୍ୱାରର ଅନ୍ୟ ପାର୍ଶ୍ୱରୁ ଭାସି ଆସିଥିବା ସେହି ଗଭୀର ସ୍ୱର ଶୁଣିବା ପରେ ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଜଗତ ନିରବ ହୋଇଗଲା। କିଛି କ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ କମ୍ପୁଥିବା ପବନ ମଧ୍ୟ ଯେପରି ହଠାତ୍ ସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା। ଧ୍ରୁବ ଅନୁଭବ କଲା ଯେ ସମୟ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଗତି ବନ୍ଦ କରିଦେଇଛି। ତାର ହାତରେ ଥିବା ଚିହ୍ନଟି ଏବେ ଧୀରେ ଧୀରେ ସ୍ପନ୍ଦନ କରୁଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ପନ୍ଦନ ସହ ତାର ଛାତି ଭିତରେ ଅଜଣା ଶକ୍ତିର ତରଙ୍ଗ ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। ସେହି ଅନୁଭୂତି ଭୟଙ୍କର ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ପୁଣି ଅଜବ ଭାବରେ ପରିଚିତ ମଧ୍ୟ ଲାଗୁଥିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ଧୀରେ ଧୀରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ। ତାଙ୍କ ମୁହଁରେ ନିରାଶା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବହୁ ବର୍ଷ ଧରି ସେ ଯେଉଁ ସତ୍ୟକୁ ଲୁଚାଇ ରଖିଥିଲେ, ଆଜି ସେହି ସତ୍ୟକୁ ଆଉ ଲୁଚାଇ ରଖିବା ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। ସେ ଧ୍ରୁବ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, "ପଞ୍ଚଭୂତ ସୃଷ୍ଟିର ଆଧାର ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି ସେମାନେ ନଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ଜନ୍ମ ପୂର୍ବରୁ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତି ଥିଲା। ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତି, ଯାହାର ନା ଆରମ୍ଭ ଅଛି, ନା ଶେଷ।"

ଧ୍ରୁବର ଆଖିରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଭରିଗଲା। "ତାହେଲେ... ପଞ୍ଚଭୂତର ପୂର୍ବରୁ କଣ ଥିଲା?" । ବିକ୍ରାନ୍ତ ଆକାଶ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଲେ। ହଠାତ୍ ଚାରିପାଖର ଅନ୍ଧକାରରେ ଏକ ବିଶାଳ ବୃତ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ସେହି ବୃତ୍ତର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଏକ କଳା ଆଲୋକ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଏହା ଅଜବ ଥିଲା। ସେ ଆଲୋକ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଆଲୋକ ନଥିଲା। ସେ ଅନ୍ଧକାର ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ଧକାର ନଥିଲା। ତାକୁ ଦେଖିଲେ ଲାଗୁଥିଲା ଯେପରି ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ତାହାର ଭିତରେ ମିଶିଯାଉଛି।

"ଏହା ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟ," ବିକ୍ରାନ୍ତ କହିଲେ। "ଶୂନ୍ୟ ଅର୍ଥ ଖାଲି ନୁହେଁ। ଶୂନ୍ୟ ହେଉଛି ସେହି ଅବସ୍ଥା, ଯେଉଁଠାରୁ ସବୁକିଛିର ଜନ୍ମ ହୁଏ ଏବଂ ଶେଷରେ ସବୁକିଛି ପୁଣି ସେଠାକୁ ଫେରିଯାଏ। ପଞ୍ଚଭୂତ ଶୂନ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ସମୟ ଶୂନ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା। ଜୀବନ, ମୃତ୍ୟୁ, ଆଲୋକ ଏବଂ ଅନ୍ଧକାର ସବୁକିଛିର ଉତ୍ସ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟ।"

ଧ୍ରୁବ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ପରି ସେହି କଳା ଆଲୋକକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। ତାର ମନରେ ଅଜଣା ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ ହେଉଥିଲା। କିନ୍ତୁ ସେହି ଶାନ୍ତି ସହ ଏକ ଭୟ ମଧ୍ୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିଲା। କାରଣ ସେହି ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି ସେ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲା ଏହା ମଣିଷର ନିୟନ୍ତ୍ରଣର ବାହାରେ।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ପୁଣି କହିଲେ, "ଅକ୍ଷଧାମର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଭୁଲ ଏହା ଥିଲା ଯେ, ସେମାନେ ଭାବିଲେ ଶୂନ୍ୟକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଇପାରିବ। ସେମାନେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏମିତି ଜଣେ ରକ୍ଷକ, ଯିଏ ଷଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱର ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରିପାରିବ। ବହୁ ବର୍ଷର ସାଧନା ପରେ ସେମାନେ ସଫଳ ହେଲେ "। ଧ୍ରୁବର ନିଶ୍ୱାସ ଭାରୀ ହୋଇଗଲା। "ସେ ରକ୍ଷକ କିଏ ଥିଲେ?" । ବିକ୍ରାନ୍ତ କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତାପରେ ଧୀରେ କହିଲେ "ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା... ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ "

ଏହି ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେବା ମାତ୍ରେ ଧ୍ରୁବର ମୁଣ୍ଡ ଭିତରେ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଆରମ୍ଭ ହେଲା। ତାର ଆଖି ଆଗରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକି ଉଠିଲା। ଏକ ବିଶାଳ ସିଂହାସନ, ପଞ୍ଚଭୂତର ପ୍ରତୀକ, ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଇ ଠିଆ ହୋଇଥିବା , ଆଉ ସିଂହାସନ ଉପରେ ବସିଥିବା ଜଣେ ଯୁବକ । ତାଙ୍କ ମୁହଁ ଠିକ୍ ଧ୍ରୁବ ପରି।

ଧ୍ରୁବ ହଠାତ୍ ଆଣ୍ଠେଇ ପଡ଼ିଲା। ତାର ମୁଣ୍ଡ ଯେପରି ଫାଟିଯିବ। ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ମୁଣ୍ଡ ଚାପି ଧରି ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲା। "ନା ଏହା ଅସମ୍ଭବ "। ବିକ୍ରାନ୍ତ ତା ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସିଲେ। "ଧ୍ରୁବ ନିଜକୁ ସମ୍ଭାଳ ଏଗୁଡ଼ିକ ତୁମର ହଜିଯାଇଥିବା ସ୍ମୃତି "।

ଠିକ୍ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୂରରେ ଥିବା ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ନିଜେ ନିଜେ ଖୋଲିବାକୁ ଲାଗିଲା। ସେହି ଫାଟ ଭିତରୁ ଘନ କଳା ଧୂଆଁ ବାହାରି ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟ ଜଗତକୁ ଘେରି ନେଲା। ଦୁଇଟି ରକ୍ତଲାଲ ଆଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଉଠିଲା। ତାପରେ ସେହି ଅନ୍ଧକାର ଭିତରୁ ଏକ ହସ ଭାସି ଆସିଲା। "ଏତେ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ସତ୍ୟକୁ ଲୁଚାଇ ପାରିଲୁ ନାହିଁ, ବିକ୍ରାନ୍ତ "। ବିକ୍ରାନ୍ତ ତୁରନ୍ତ ଧ୍ରୁବକୁ ନିଜ ପଛକୁ ଟାଣିନେଲେ। ସେହି ଅନ୍ଧକାରମୟ ସତ୍ତା ପୁଣି କହିଲା "ତାକୁ ସବୁ କଥା କହିଦିଅ କାରଣ ସେ ଜାଣିବାର ସମୟ ଆସିଗଲା ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ କେବେ ମରିନଥିଲା " ।ଧ୍ରୁବର ଶରୀର ଥରିଉଠିଲା। ସେ ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଲା।ବିକ୍ରାନ୍ତ ନିରବ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ନିରବତା ହିଁ ଧ୍ରୁବର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉତ୍ତର ଥିଲା।

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ଷଷ୍ଠ ତତ୍ତ୍ୱ

ଅଧ୍ୟାୟ ୧୦