ସେଦିନ ଆକାଶରେ ମେଘ ନଥିଲା। ତଥାପି ଅନୁରାଧାକୁ ଲାଗୁଥିଲା, ସହରର ନୀଳ ଆକାଶ ତଳେ କିଏ ଗୋଟିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁଃଖର ଚାଦର ବିଛାଇ ଦେଇଛି। ରାସ୍ତାରେ ଲୋକମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗନ୍ତବ୍ୟସ୍ଥଳକୁ ଧାଉଥିଲେ, ଦୋକାନରେ ଭିଡ଼ ଜମିଥିଲା, ରେଳଷ୍ଟେସନରେ ଟ୍ରେନ୍‌ ଆସିବା ଓ ଯିବାର ଘୋଷଣା ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ପୃଥିବୀ ନିଜର ଚିରପରିଚିତ ଗତିରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା; କେବଳ ଅନୁରାଧାର ଭିତରେ ସମୟର କେଉଁ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟ ଯେମିତି ଅଟକି ରହିଥିଲା।
ତା’ ହାତରେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ପୁରୁଣା ଡାଏରୀ। ଡାଏରୀର ମଲାଟଟି ସାମାନ୍ୟ ଛିଣ୍ଡିଯାଇଥିଲା, ପୃଷ୍ଠାଗୁଡ଼ିକର ରଙ୍ଗ ହଳଦିଆ ପଡ଼ିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ମଝିରେ ରହିଥିବା ଗୋଟିଏ ଶୁଖିଲା ଗୋଲାପ ନିଜର ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ହରାଇ ସାରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ ଜୀବନର ଏକ ବିଶେଷ ଦିନର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇ ରହିଥିଲା।
ସେହି ଡାଏରୀର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖାଥିଲା-
“କିଛି ଲୋକ ଜୀବନକୁ ଆସନ୍ତି ଆମ ସହିତ ସାରା ରାସ୍ତା ଚାଲିବାକୁ, ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଆସନ୍ତି ଆମକୁ ଏମିତି କିଛି ଶିଖାଇବାକୁ, ଯାହା ଶିଖିବା ପରେ ଆମେ ଆଉ ପୂର୍ବପରି ରହି ପାରିନଥାଉ।।ଏହି ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକ ଲେଖିବାବେଳେ ଅନୁରାଧା କେବେ ଭାବିନଥିଲା ଯେ ଦିନେ ତା’ ନିଜ ଜୀବନ ଏହି ଧାଡ଼ିଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥ ଖୋଜିବାରେ ବିତିଯିବ।
ସେ ଜାଣିନଥିଲା, ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଗଭୀର ଶିକ୍ଷା କୌଣସି ବହିର ପୃଷ୍ଠାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଏମିତି କିଛି ସମ୍ପର୍କର ଭଗ୍ନାବଶେଷ ଭିତରେ ଲୁଚି ରହିଥାଏ, ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କକୁ ଆମେ ହୃଦୟର ସମସ୍ତ ଆବେଗ ଦେଇ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାକୁ ଚାହୁଁଥାଉ।
ଅନୁରାଧା ଥିଲା ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଜଣେ ଛାତ୍ରୀ। ପୁସ୍ତକ, କବିତା, ଗଳ୍ପ ଆଉ ନିରୋଳା ଅପରାହ୍ଣ ତା’ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ସମ୍ପଦ ଥିଲା। ଅନ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ନିଜର ଖୁସିକୁ ଉତ୍ସବରେ ଖୋଜୁଥିଲେ, ସେ ସେଠି ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର ବାକ୍ୟ, ଅପରିଚିତ ଲେଖକଙ୍କ ଗଳ୍ପ ପଢ଼ିବାରେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଖୋଜୁଥିଲା।
ତା’ର ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା, ପୃଥିବୀରେ ଯଦି କିଛି ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଅଛି, ତେବେ ତାହା ହେଉଛି ମଣିଷ ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଗଢ଼ିଉଠୁଥିବା ନିର୍ମଳ ସମ୍ପର୍କ।
କିନ୍ତୁ ସେ ଜାଣିନଥିଲା, ସମ୍ପର୍କ କେବଳ ଗଢ଼ିବାର ନୁହେଁ, ତାକୁ ସମୟର ପରୀକ୍ଷାରେ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାର ମଧ୍ୟ ନାମ।
ଅନୁରାଧାର ଜୀବନରେ ଅରିନ୍ଦମର ଆଗମନ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ଏମିତି ଏକ ସାଧାରଣ ଦିନର ଅସାଧାରଣ ଘଟଣା।
କଲେଜର ପାଠାଗାରରେ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକକୁ ନେଇ ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ କଥାବାର୍ତ୍ତା ହୋଇଥିଲା। ପୁସ୍ତକଟି ଥିଲା ଗୋଟିଏ ଗଳ୍ପ ସଂକଳନ। ଅନୁରାଧା ତାକୁ ପଢ଼ିବା ପାଇଁ ହାତ ବଢ଼ାଇଥିବାବେଳେ ଅରିନ୍ଦମ ମଧ୍ୟ ସେହି ପୁସ୍ତକଟି ନେବାକୁ ଯାଉଥିଲା।
ଦୁହେଁ ହସିଦେଇଥିଲେ।
ଅରିନ୍ଦମ କହିଥିଲା, “ଆପଣ ନିଅନ୍ତୁ। ବହିଟା ଆପଣଙ୍କୁ ଅଧିକ ଦରକାର ଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି।”
ଅନୁରାଧା ହସି କହିଥିଲା, “କାହିଁକି? ମୋ ମୁହଁରେ କ’ଣ ଲେଖା ଅଛି ଯେ ମୁଁ ବହି ପଢ଼ିବାକୁ ବହୁତ ଭଲ ପାଏ?”
“ମୁହଁରେ ନୁହେଁ, ଆଖିରେ। ଯେଉଁମାନେ ବହିକୁ ଭଲ ପାଆନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଆଖିରେ ଅପରିଚିତ କାହାଣୀ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ଅଲଗା ଉତ୍ସୁକତା ଥାଏ।”
ସେଦିନର ସେହି ଛୋଟ କଥାବାର୍ତ୍ତା କେବେ ଏକ ଗଭୀର ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ରୂପ ନେଇଗଲା, ଦୁହେଁ ଜାଣିପାରିନଥିଲେ।
କଲେଜର ପାଠାଗାରରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ସେହି ପରିଚୟ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚା’ କପ୍‌ର ଉଷ୍ମତା, ବର୍ଷାଭିଜା ରାସ୍ତା, ଦୀର୍ଘ ଫୋନ୍‌କଲ୍‌, ଛୋଟ ଛୋଟ ଅଭିମାନ ଆଉ ଅସଂଖ୍ୟ ଅକୁହା କଥାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଉଠିଲା।
ଅରିନ୍ଦମ ଅନୁରାଧାର ଲେଖା ପଢ଼ୁଥିଲା। ସେ ଲେଖିଥିବା କୌଣସି କବିତାରେ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦ ଅଧିକ ହୋଇଗଲେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଜଣାଇ ଦେଉଥିଲା। ଅନୁରାଧା ଅରିନ୍ଦମର ନୀରବତା ପଢ଼ିବା ଶିଖିଯାଇଥିଲା। ସେ କେବେ କଥା ନକହି ଚୁପ୍‌ଚାପ୍‌ ବସିରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନୁରାଧା ବୁଝିପାରୁଥିଲା, ତା’ ମନ ଭିତରେ କିଛି ଗୋଟାଏ ଚାଲିଛି।
ଦିନେ ଅରିନ୍ଦମ ପଚାରିଥିଲା, “ତୁମେ ଏତେ ଲୋକଙ୍କୁ ନେଇ କାହାଣୀ ଲେଖ, କେବେ ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ନେଇ କିଛି ଲେଖିଛ?”
ଅନୁରାଧା ମୁରୁକି ହସି କହିଥିଲା, “ଲେଖିବି କେମିତି? କାହାଣୀ ତ ଶେଷ ହେଲେ ଲେଖାଯାଏ।”
ଅରିନ୍ଦମ ତା’ ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ କହିଥିଲା, “ତାହେଲେ ଆମ କାହାଣୀ କେବେ ଶେଷ ହେବାକୁ ଦେବାନି।”
ଅନୁରାଧା ସେଦିନ ହସିଥିଲା।କିନ୍ତୁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ଗଭୀର ବିଡ଼ମ୍ବନା ହେଉଛି- ଯେଉଁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ନିର୍ଭୟରେ ଦେଇଥାଉ, ସମୟ ଦିନେ ସେହି ପ୍ରତିଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥକୁ ନେଇ ଆମକୁ ସବୁଠାରୁ କଠିନ ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରେ।
ସମୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲା। ଦୁହିଁଙ୍କ ଜୀବନରେ ନୂଆ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଯୋଡ଼ି ହେଉଥିଲା।ଅନୁରାଧା ଚାହୁଁଥିଲା ଦିନେ ଜଣେ ଭଲ ଅଧ୍ୟାପିକା ହେବ, ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟର ଆଲୋକକୁ ଅନେକ ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଇବ। ଅରିନ୍ଦମର ସ୍ୱପ୍ନ ଥିଲା ନିଜ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱ ନେବା, ନିଜ ଗୋଡ଼ରେ ଠିଆ ହେବା ଏବଂ ଦିନେ ନିଜ ମନପସନ୍ଦର ଜୀବନଟିଏ ଗଢ଼ିବା।ସେମାନେ ପରସ୍ପରର ସ୍ୱପ୍ନକୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ। ଅନୁରାଧା ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପଢ଼ିବାବେଳେ ଅରିନ୍ଦମ ତାକୁ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଥିଲା। ଅରିନ୍ଦମ କୌଣସି ସମସ୍ୟାରେ ପଡ଼ିଲେ ଅନୁରାଧା ତା’ ପାଖରେ ଛିଡ଼ା ହେଉଥିଲା।
ତାଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଉପହାରର ଆଡ଼ମ୍ବର ନଥିଲା। ଥିଲା ଛୋଟ ଛୋଟ ଯତ୍ନ। ଅରିନ୍ଦମ ଦିନେ ଅନୁରାଧା ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନୀଳ ରଙ୍ଗର କଲମ ଆଣିଥିଲା। କଲମଟିର ମୂଲ୍ୟ ଅଧିକ ନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତା’ ସହିତ ଗୋଟିଏ ଛୋଟ ଚିଠି ଥିଲା।
“ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଲେଖିବ, ମନେ ରଖିବ- ତୁମ ଶବ୍ଦରେ କାହାର ମନ ଭଲ ହୋଇପାରେ, କାହାର ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିପାରେ, ଆଉ କାହାକୁ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପୁଣିଥରେ ଭଲ ପାଇବାର କାରଣ ମିଳିପାରେ। ତେଣୁ କେବେ ଲେଖିବା ବନ୍ଦ କରିବନି।”
ଅନୁରାଧା ସେହି ଚିଠିଟିକୁ ନିଜ ଡାଏରୀରେ ସାଇତି ରଖିଥିଲା।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିନ ସେ ଅରିନ୍ଦମକୁ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ଉପହାର ଦେଇଥିଲା। ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ଲେଖିଥିଲା—
“ଜୀବନରେ ଯଦି କେବେ ଆମେ ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉ, ତେବେ ଏହି ବହିର ପୃଷ୍ଠା ଖୋଲି ମୋତେ ମନେ ପକାଇବ। ମୁଁ ଚାହେଁ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଦୂରତା ବଢ଼ିଲେ ବି ସ୍ମୃତିର ନିକଟତା କେବେ କମି ନଯାଉ।”
ଅରିନ୍ଦମ ସେତେବେଳେ କହିଥିଲା, “ତୁମେ ସବୁବେଳେ ବିଦାୟ କଥା କାହିଁକି ଭାବୁଛ?”
ଅନୁରାଧା ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲା, “କାରଣ ମୁଁ ଜାଣେ, ସବୁ ଜିନିଷ ଚିରଦିନ ପାଇଁ ଆମ ପାଖରେ ରହେନାହିଁ।”
ଅରିନ୍ଦମ ତା’ କଥାକୁ ହସରେ ଉଡ଼ାଇ ଦେଇଥିଲା। “ସବୁ ଜିନିଷ ରହୁ କି ନରହୁ, ହେଲେ ଆମ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଏମିତି ହିଁ ରହିବ।”
ଅନୁରାଧା କିଛି କହିନଥିଲା। କେବଳ ମନେ ମନେ ଭାବିଥିଲା- କାଶ୍‌, ମଣିଷର ଇଚ୍ଛା ଯଦି ସମୟର ନିୟମଠାରୁ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇପାରନ୍ତା!
ସମୟ କେବେ ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ବଦଳିଯାଏ ନାହିଁ। ତା’ର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଅତି ଛୋଟ ଛୋଟ ଘଟଣାରୁ।
ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଫୋନ୍‌କଲ୍‌ ଘଣ୍ଟା ଘଣ୍ଟା ଧରି ଚାଲୁଥିଲା, ତାହା ଧୀରେ ଧୀରେ କିଛି ମିନିଟ୍‌ରେ ସୀମିତ ହୋଇଗଲା। ଯେଉଁ କଥାଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ବରୁ ନିଜ ଆଡ଼ୁ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ କହିବାକୁ ସମୟ ମିଳୁନଥିଲା।
ଅରିନ୍ଦମ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା। ପରିବାରର ଆର୍ଥିକ ଚାପ, ଭବିଷ୍ୟତର ଚିନ୍ତା ଆଉ ନିଜକୁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ କରିବାର ଅବିରତ ଚେଷ୍ଟା ତା’ ଜୀବନକୁ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଇଥିଲା।
ଅନୁରାଧା ଏସବୁ ବୁଝୁଥିଲା। ସେ କେବେ ଚାହିଁନଥିଲା ଯେ ତା’ ପାଇଁ ଅରିନ୍ଦମ ନିଜର କୌଣସି ଦାୟିତ୍ୱକୁ ଅବହେଳା କରୁ।
କିନ୍ତୁ ବୁଝିବା ଓ ଅନୁଭବ କରିବା ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ସୂକ୍ଷ୍ମ ପାର୍ଥକ୍ୟ ରହିଛି।
ମନ ବୁଝିପାରେ ଯେ ମଣିଷଟି ବ୍ୟସ୍ତ ଅଛି, କିନ୍ତୁ ସେହି ମନ ହିଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ—ଦିନର ସମସ୍ତ ବ୍ୟସ୍ତତା ଭିତରୁ ଟିକିଏ ସମୟ ତା’ ପାଇଁ ବି ବାହାରିବ।
ଅନୁରାଧା କେବେ ଅରିନ୍ଦମକୁ କହିନଥିଲା ଯେ ତାକୁ ଦିନସାରା କଥା ହେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସେ କେବଳ ଚାହୁଁଥିଲା, ଦିନର ଶେଷରେ ଦୁଇ ମିନିଟ୍‌ ହେଉ ପଛେ, ଅରିନ୍ଦମ ତାକୁ ପଚାରୁ—
“ତୁମେ କେମିତି ଅଛ?”
କାରଣ କେତେକ ସମ୍ପର୍କରେ ସମୟର ପରିମାଣ ଅପେକ୍ଷା ତାହାର ଆନ୍ତରିକତା ଅଧିକ ମୂଲ୍ୟବାନ ହୋଇଥାଏ।
କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷା କରି କରି ଦିନେ ଅନୁରାଧା ନିଜକୁ ହିଁ ପଚାରିଲା -
“ମୁଁ କ’ଣ ଏତେ ବଦଳିଯାଇଛି ଯେ ମୋ ସହିତ କଥା ହେବାକୁ ଆଉ କାହାର ଇଚ୍ଛା ହେଉନାହିଁ? ନା ଜୀବନର ନୂଆ ଆବଶ୍ୟକତା ଭିତରେ ପୁରୁଣା ସମ୍ପର୍କଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନ ହରାଇବାକୁ ଲାଗିଛନ୍ତି?”
ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ତା’ ପାଖରେ ନଥିଲା।
ସେ ଅରିନ୍ଦମକୁ ଦୋଷ ଦେବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲା। କାରଣ ସେ ଜାଣିଥିଲା, ଅରିନ୍ଦମ ଖରାପ ମଣିଷ ନୁହେଁ। କେବଳ ଜୀବନର ଦାୟିତ୍ୱ ତାକୁ ଏମିତି ଗୋଟିଏ ମୋଡ଼ରେ ଆଣି ଠିଆ କରାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠି ଅନୁରାଧା ପାଇଁ ରହିଥିବା ସମୟ ଧୀରେ ଧୀରେ କମିଯାଉଥିଲା।
ହୁଏତ ସବୁ ବିଚ୍ଛେଦ ପଛରେ ଘୃଣା ନଥାଏ। କିଛି ବିଚ୍ଛେଦର କାରଣ ହୁଏ ପରିସ୍ଥିତି, କିଛିର କାରଣ ଦାୟିତ୍ୱ, ଆଉ କିଛିର କାରଣ ଦୁଇଟି ମଣିଷର ଜୀବନ ଧୀରେ ଧୀରେ ଭିନ୍ନ ଦିଗରେ ଗତି କରିବା।
କିନ୍ତୁ କାରଣ ଯାହା ବି ହେଉ, ଦୂରତାର ଅନୁଭବ ତ ସମାନ ଭାବରେ ମନକୁ ଛୁଇଁଯାଏ।
ସେଦିନ ଥିଲା ଅନୁରାଧାର ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ବିଶେଷ ଦିନ।
ତା’ର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପରୀକ୍ଷାର ଫଳ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା। ତାକୁ ନିଜର ସଫଳତାର ଖବର ସର୍ବପ୍ରଥମେ ଅରିନ୍ଦମକୁ ଜଣାଇବାର ଇଚ୍ଛା ହୋଇଥିଲା। ସେ ଫୋନ୍‌ କରିଥିଲା। ଫୋନ୍‌ ଲାଗିନଥିଲା। ମେସେଜ୍‌ କରିଥିଲା। ଉତ୍ତର ଆସିନଥିଲା।
ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଅରିନ୍ଦମର ଫୋନ୍‌ ଆସିଥିଲା।
“ଅନୁ, ତୁମ ସହିତ ଗୋଟିଏ ଜରୁରୀ କଥା ଅଛି।”
ସ୍ୱରରେ କିଛି ଗୋଟାଏ ଅଲଗା ଥିଲା। ଅନୁରାଧା ନିରବ ହୋଇଗଲା।
“କ’ଣ ହୋଇଛି?”
କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍‌ ରହିବା ପରେ ଅରିନ୍ଦମ କହିଲା, “ମୋତେ ଚାକିରି ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଏକ ସହରକୁ ଯିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଆସନ୍ତା ସପ୍ତାହରେ ଯିବି।”
ଅନୁରାଧା ଖୁସି ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
“ଏହା ତ ବହୁତ ଭଲ କଥା। ତୁମେ ଯେଉଁ ସୁଯୋଗକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲ, ତାହା ମିଳିଗଲା।”
“ହଁ।”
କିଛି ସମୟ ନିରବତା।
ତା’ପରେ ଅରିନ୍ଦମ ଯାହା କହିଲା, ତାହା ଅନୁରାଧାର ହୃଦୟରେ ଅନେକ ଅକୁହା ପ୍ରଶ୍ନ ଛାଡ଼ିଦେଲା।
“ଅନୁ, ମୁଁ ଜାଣିନି ଆଗକୁ ଆମେ କେତେ ଯୋଗାଯୋଗରେ ରହିପାରିବା। ଜୀବନରେ ବହୁତ କିଛି ବଦଳିଯାଉଛି। ମୁଁ ଚାହେଁନି ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ କୌଣସି ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଟକି ରହିଯାଅ।”
ଅନୁରାଧାର ହାତ ଥରିଉଠିଲା।
ସେ ପଚାରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା -ଏହା କ’ଣ କେବଳ ସହର ବଦଳାଇବାର କଥା, ନା ସମ୍ପର୍କରୁ ଦୂରେଇଯିବାର ନିଷ୍ପତ୍ତି?
କିନ୍ତୁ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ତା’ କଣ୍ଠରେ ଅଟକିଗଲା।
ଅରିନ୍ଦମ କହିଲା, “ତୁମେ ମୋ ଜୀବନର ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅଂଶ ହୋଇ ରହିବ। ହେଲେ ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଆମେ ଦୁହେଁ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯିବା।”
କେତେ ସହଜରେ କହିଦେଲା ସେ!
ଯେଉଁ ସମ୍ପର୍କକୁ ଗଢ଼ିବାରେ ମାସ ପରେ ମାସ, ବର୍ଷ ପରେ ବର୍ଷ ବିତିଯାଇଥିଲା, ତାହାକୁ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଅଂଶ ବୋଲି କହିଦେବା ପାଇଁ ମାତ୍ର କେତୋଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଲାଗିଲା।
ଅନୁରାଧା ନିଜ ଆଖିର ଲୁହକୁ ଅଟକାଇ ପଚାରିଲା, “ଅରିନ୍ଦମ, ଆମେ କ’ଣ ଏତେ ଦୂରେଇ ଯାଇଛୁ ଯେ ଏବେ ନିଜ ନିଜ ଜୀବନରେ ଆମର କୌଣସି ସ୍ଥାନ ନାହିଁ?”
ଅରିନ୍ଦମ ପାଖରେ ଉତ୍ତର ନଥିଲା।
“ମୁଁ ଜାଣିନି, ଅନୁ। ହୁଏତ ସମୟ ଆମକୁ ଏଇଠି ଆଣି ଠିଆ କରିଛି।”
ଅନୁରାଧା ଆଉ କିଛି ପଚାରିଲା ନାହିଁ।
କାରଣ କେତେବେଳେ ମଣିଷ ଉତ୍ତର ନପାଇ ଦୁଃଖୀ ହୁଏନାହିଁ; ବରଂ ଉତ୍ତର ଜାଣିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରିବାକୁ ମନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିବାରୁ ଦୁଃଖୀ ହୁଏ।
ଫୋନ୍‌ କଟିଗଲା।
ଅରିନ୍ଦମ ଯିବାର ଦୁଇ ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଦୁହେଁ ପାଠାଗାରରେ ଦେଖା କରିଥିଲେ।
ଯେଉଁଠାରୁ ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ସେହି ସ୍ଥାନରେ ହିଁ ସେମାନେ ବସିଥିଲେ। ଚାରିପାଖରେ ପୁସ୍ତକର ଧାଡ଼ି, ଝରକା ଦେଇ ପଡ଼ୁଥିବା ଅପରାହ୍ଣର ଆଲୋକ ଆଉ ମଝିରେ ଦୁଇଜଣ ମଣିଷ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ପାଖରେ କହିବାକୁ ଅନେକ କଥା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କହିବା ପାଇଁ ଆଉ ଉପଯୁକ୍ତ ଶବ୍ଦ ନଥିଲା।
ଅନୁରାଧା ନିଜ ବ୍ୟାଗରୁ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ବାହାର କରି ଅରିନ୍ଦମକୁ ଦେଲା।
“ଏଇଟା ତୁମ ପାଇଁ।”
ଅରିନ୍ଦମ ପୁସ୍ତକଟି ହାତକୁ ନେଲା। ସେହି ପୁରୁଣା ପୁସ୍ତକ, ଯାହାର ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅନୁରାଧା କେବେ ଲେଖିଥିଲା - ଦିନେ ଯଦି ରାସ୍ତା ଅଲଗା ହୋଇଯାଏ, ଏହାକୁ ଖୋଲି ମୋତେ ମନେ ପକାଇବ।
ସେ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍‌ ପୃଷ୍ଠାଟି ଖୋଲିଲା।
ଲେଖାଟି ପଢ଼ି ତା’ ମୁହଁରେ ଗୋଟିଏ ଅଜଣା ଭାବ ଖେଳିଗଲା।
“ତୁମେ ଏତେ ଦିନ ଏହାକୁ ମନେ ରଖିଥିଲ?”
ଅନୁରାଧା ଧୀର ସ୍ୱରରେ କହିଲା, “ମୁଁ କେବଳ ଲେଖିଥିବା କଥାକୁ ନୁହେଁ, ଆମେ ଏକାଠି ବିତାଇଥିବା ସମୟକୁ ମଧ୍ୟ ମନେ ରଖିଛି।”
ଅରିନ୍ଦମ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇଲା।
କିଛି ସମୟ ପରେ ସେ କହିଲା, “ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଦେବ।”
ଅନୁରାଧା ହସିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା।
“କେଉଁ ଭୁଲ୍‌ ପାଇଁ?”
“ହୁଏତ ମୁଁ ତୁମକୁ ଯେତିକି ସମୟ ଦେବା କଥା, ସେତିକି ଦେଇପାରିଲିନି। ତୁମର ଅନେକ କଥା ଶୁଣିବା ବାକି ରହିଗଲା।”
ଅନୁରାଧା ଝରକା ବାହାରକୁ ଚାହିଁଲା।
“ସବୁ କଥା ଶୁଣିବାକୁ ପଡ଼େନି, ଅରିନ୍ଦମ। କିଛି କଥା ନଶୁଣି ରହିଗଲେ ମଧ୍ୟ ଚଳେ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ ଲୋକଟି ନିଜ କଥା କହିବାକୁ ଚାହେଁ, ତାକୁ ଯଦି ବାରମ୍ବାର ନୀରବ ହେବାକୁ ପଡ଼େ, ସେତେବେଳେ ଧୀରେ ଧୀରେ ତା’ ଭିତରେ ଅନେକ କିଛି ମରିଯାଏ।”
ଅରିନ୍ଦମ କିଛି କହିଲା ନାହିଁ।
ଅନୁରାଧା ପୁଣି କହିଲା, “ମୁଁ ତୁମକୁ ଅଟକାଇବିନି। ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋ ଜୀବନକୁ ଆଗକୁ ନେବି। କେବଳ ଗୋଟିଏ କଥା ମନେ ରଖିବ- କାହାର ଜୀବନରେ ନିଜର ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଛୋଟ ଭାବିବା ପୂର୍ବରୁ ଥରେ ଭାବିବ, ତୁମ ଅନୁପସ୍ଥିତି ତା’ ଜୀବନରେ କେତେ ବଡ଼ ଶୂନ୍ୟତା ସୃଷ୍ଟି କରିପାରେ।”
ସେଦିନ ଦୁହେଁ ଆଉ କିଛି କହିନଥିଲେ।
ପାଠାଗାରରୁ ବାହାରିବାବେଳେ ଅରିନ୍ଦମ ପଛକୁ ଚାହିଁଥିଲା। ଅନୁରାଧା ଠିଆ ହୋଇଥିଲା ସେହି ପୁରୁଣା ଝରକା ପାଖରେ।
ସେ ହାତ ହଲାଇ ଚାଲିଗଲା।
ଅନୁରାଧା ହାତ ହଲାଇଲା ନାହିଁ।
ତା’ର ଭୟ ଥିଲା, ଯଦି ହାତ ଉଠାଏ, ତେବେ ହୁଏତ ତା’ ଆଖିରେ ଲୁଚି ରହିଥିବା ସବୁ ଅକୁହା କଥା ଲୁହ ହୋଇ ଝରିପଡ଼ିବ।
ଏମିତି ଦିନ ପରେ ଦିନ ଗଡ଼ି ଚାଲିଲା ହେଲେ ଅନୁରାଧାର ଦିନଗୁଡ଼ିକ ଆଉ ପୂର୍ବପରି ରହିଲା ନାହିଁ।
ଯେଉଁ ସମୟରେ ସେ ଅରିନ୍ଦମ ସହିତ କଥା ହେଉଥିଲା, ସେହି ସମୟରେ ଏବେ ସେ ନିଜ ଡାଏରୀ ଖୋଲି ବସୁଥିଲା। ଯେଉଁ କଥାଗୁଡ଼ିକ ତାକୁ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ହେଉଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଲେଖିଦେଉଥିଲା।
ଦିନେ ତା’ର ଜଣେ ବନ୍ଧୁ ପଚାରିଲା, “ତୁ ଏବେ ବି ଅରିନ୍ଦମକୁ ମନେ ପକାଉଛୁ?”
ଅନୁରାଧା କିଛି ସମୟ ଚୁପ୍‌ ରହି କହିଲା, “ମନେ ପକାଇବା କ’ଣ ଗୋଟିଏ ଅଭ୍ୟାସ, ଯାହାକୁ ଚାହିଁଲେ ବଦଳାଇ ହେବ? ମୁଁ ତାକୁ ମନେ ପକାଉଛି ବୋଲି ତ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ମୁଁ ମୋ ଜୀବନରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବି ନାହିଁ।”
ବନ୍ଧୁ ପଚାରିଲା, “ତାହେଲେ ତୁ ତାକୁ ଭୁଲିଯାଇନୁ?”
ଅନୁରାଧା ମୃଦୁ ହସିଲା।
“ଭୁଲିଯିବା ହିଁ କ’ଣ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ଏକମାତ୍ର ଉପାୟ? ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିସାରିବା ପରେ ଆମେ କ’ଣ ତା’ର ସବୁ କଥା ଭୁଲିଯାଉ? ନା। କିଛି ପୃଷ୍ଠା ମନେ ରହିଯାଏ, କିଛି ଚରିତ୍ର ଆମ ଭିତରେ ରହିଯାଆନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଆମେ ପୁସ୍ତକଟିକୁ ବନ୍ଦ କରି ଆଉ ଗୋଟିଏ ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥାଉ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେଇଆ ଶିଖୁଛି।”
ସେହି ଦିନଠାରୁ ଅନୁରାଧା ନିଜ ଜୀବନକୁ ନୂଆ ଭାବରେ ଦେଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲା।
ସେ ଆଉ ଅପେକ୍ଷାକୁ ନିଜ ଜୀବନର କେନ୍ଦ୍ର କରି ରଖିଲା ନାହିଁ।
ସେ ଲେଖିଲା। ପଢ଼ିଲା। ନୂଆ ଲୋକଙ୍କୁ ଭେଟିଲା। ନୂଆ ଅନୁଭବ ସାଉଁଟିଲା। ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନ ପାଇଁ ପରିଶ୍ରମ କଲା।
ତଥାପି ତା’ ଡାଏରୀର ଗୋଟିଏ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅରିନ୍ଦମର ନାମ ଚୁପ୍‌ଚାପ୍‌ ଲେଖା ହୋଇ ରହିଗଲା।
କାରଣ ଜୀବନରୁ କାହାକୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଓ ନିଜ ଅତୀତରୁ ତା’ର ସମସ୍ତ ଚିହ୍ନ ପୋଛିଦେବା - ଏ ଦୁଇଟି ଏକା କଥା ନୁହେଁ।

ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ବିତିଗଲା।
ଏହି ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ଭିତରେ ଅନୁରାଧା ଅନେକ କିଛି ଶିଖିଥିଲା। ଜୀବନରେ କେତେକ ସ୍ୱପ୍ନ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା, କେତେକ ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା। ତା’ର ଲେଖା ଏବେ ବିଭିନ୍ନ ପତ୍ରିକାରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଥିଲା। ଛାତ୍ରଛାତ୍ରୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହ ସୃଷ୍ଟି କରିବା ତା’ର ପ୍ରିୟ କାମ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ସେ ଆଉ ପୂର୍ବପରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ନୀରବତାକୁ ଅବହେଳା ବୋଲି ଭାବୁନଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦୂରତାକୁ ହାରିଯିବା ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରୁନଥିଲା। ସେ ବୁଝିଥିଲା, ଜୀବନରେ ଲୋକଙ୍କ ଆସିବା ଯେତିକି ସ୍ୱାଭାବିକ, ଚାଲିଯିବା ମଧ୍ୟ ସେତିକି ସ୍ୱାଭାବିକ।
କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏ ନୁହେଁ ଯେ ଚାଲିଯାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଆମ ଜୀବନରେ କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ରଖୁନାହାନ୍ତି।
ଗୋଟିଏ ଦିନ ତା’ ପୁରୁଣା ଠିକଣାରେ ଗୋଟିଏ ଚିଠି ଆସିଲା।
ଚିଠିଟି ପୁରୁଣା ଥିଲା। ଚିଠିର ଆବରଣରେ ଥିବା ନାମଟି ଦେଖି ତା’ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ବଢ଼ିଗଲା।
ଅରିନ୍ଦମ।

ଚିଠିଟି ତା’ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିବାରେ ବହୁତ ଡେରି ହୋଇଯାଇଥିଲା। “ଚିଠିର ଆବରଣ” ରେ ଥିବା ତାରିଖରୁ ଜଣାପଡ଼ୁଥିଲା, ଏହା କିଛି ମାସ ପୂର୍ବରୁ ପଠାଯାଇଥିଲା। ଠିକଣାରେ ଭୁଲ୍‌ ଥିବାରୁ ଚିଠିଟି ବୁଲି ବୁଲି ଶେଷରେ ତା’ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା।
ଅନୁରାଧା ଚିଠିଟି ଖୋଲିଲା।
“ପ୍ରିୟ ଅନୁରାଧା,
ବହୁତ ଦିନ ହେଲା ତୁମ ସହିତ କଥା ହୋଇନାହିଁ। ଜାଣିନି ତୁମେ ଏବେ କେମିତି ଅଛ, କେଉଁଠି ଅଛ, ତୁମର ସ୍ୱପ୍ନଗୁଡ଼ିକ କେତେ ଦୂର ଆଗେଇଛି। ତୁମେ ହୁଏତ ମୋତେ ଭୁଲିଯାଇଥିବ। ଆଉ ଯଦି ଭୁଲିଯାଇଥାଅ, ତାହା ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାଭାବିକ।
କିଛି ଦିନ ତଳେ ମୋ ପୁରୁଣା ଜିନିଷପତ୍ର ସଜାଡ଼ୁଥିବାବେଳେ ତୁମେ ଦେଇଥିବା ସେହି ବହିଟି ମିଳିଲା। ପ୍ରଥମ ପୃଷ୍ଠାରେ ତୁମେ ଲେଖିଥିବା କଥା ପଢ଼ିଲି। ମୋତେ ଲାଗିଲା, ମୁଁ ତୁମକୁ ନୁହେଁ, ମୋ ଜୀବନର ଗୋଟିଏ ଭଲ ଅଂଶକୁ ବହୁତ ଦିନ ହେଲା ନୀରବତା ଭିତରେ ରଖିଦେଇଛି।
ମୁଁ ଜାଣିନି ତୁମେ ମୋତେ କ୍ଷମା କରିଛ କି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ମନେ ହେଉଛି, ଆମେ ଯେତେବେଳେ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଥିଲୁ, ସେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମ ନୀରବତାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ଯଥେଷ୍ଟ ଚେଷ୍ଟା କରିନଥିଲି। ମୁଁ ଭାବିଥିଲି, ତୁମେ ସବୁ ବୁଝିଯିବ। କିନ୍ତୁ ଏବେ ବୁଝୁଛି, ବୁଝିବାକୁ କହିଦେବା ଆଉ କାହାକୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ସମୟ ଦେବା ଏକ କଥା ନୁହେଁ।
ମୁଁ ତୁମ ଜୀବନକୁ ଫେରିଆସିବା ପାଇଁ ଏହି ଚିଠି ଲେଖୁନାହିଁ। କେବଳ ଏତିକି ଜଣାଇବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ମୋ ଜୀବନରେ ତୁମର ସ୍ଥାନ କେବେ ଅମୂଲ୍ୟ ନଥିଲା ବୋଲି ଭାବିବ ନାହିଁ। ତୁମେ ମୋତେ ଅନେକ କିଛି ଶିଖାଇଥିଲ। ନିଜ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ସମୟ ବାହାର କରିବା, ଛୋଟ ଛୋଟ ଖୁସିକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେବା ଆଉ ନୀରବତା ପଛରେ ଲୁଚିଥିବା ଭାବକୁ ବୁଝିବା।
ଆଶା କରୁଛି ତୁମେ ତୁମ ଜୀବନରେ ବହୁତ ଭଲ ଥିବ। ତୁମ ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକ ଆହୁରି ଅନେକ ମନକୁ ଛୁଇଁଯାଉ।
ଭଲରେ ରହିବ।
- ଅରିନ୍ଦମ”
ଚିଠିଟି ପଢ଼ି ଅନୁରାଧା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ନୀରବ ହୋଇ ବସି ରହିଲା।
ତା’ ମନରେ ପୁରୁଣା ସ୍ମୃତିଗୁଡ଼ିକ ଫେରିଆସୁଥିଲା। ପାଠାଗାର, ନୀଳ କଲମ, ପୁରୁଣା ବହି, ଅପରାହ୍ଣର ଚା’, ଅସଂଖ୍ୟ କଥା ଆଉ ଗୋଟିଏ ଅଧୁରା ବିଦାୟ।
କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ଥିଲା, ଏଥର ତା’ ଆଖିରେ ଲୁହ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତା’ ମନରେ ପୂର୍ବପରି ଅସ୍ଥିରତା ନଥିଲା।
ସେ ଚିଠିଟିକୁ ନିଜ ଛାତି ପାଖରେ ରଖି କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲା।
ତା’ପରେ ନିଜ ଡାଏରୀ ଖୋଲି ଲେଖିଲା-
କିଛି ଉତ୍ତର ବହୁତ ଡେରିରେ ମିଳେ। ଏତେ ଡେରିରେ ଯେତେବେଳେ ସେହି ଉତ୍ତରକୁ ପାଇବା ପାଇଁ ମନ ଆଉ ଛଟପଟ ହେଉନଥାଏ। କିନ୍ତୁ ତାହାର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ଉତ୍ତରଟିର ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। କେତେକ ଉତ୍ତର ଆମକୁ ଫେରାଇ ନେବା ପାଇଁ ଆସେନାହିଁ; ଆମେ ଯେଉଁଠି ଅଟକି ରହିଥିଲୁ, ସେଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ଆସେ।
ସେହି ଦିନ ଅନୁରାଧା ବୁଝିଲା, କେତେକ ବିଦାୟର ଅର୍ଥ ବର୍ଷ ପରେ ବୁଝାପଡ଼େ।
ଅରିନ୍ଦମର ଚିଠି ପାଇବା ପରେ ଅନୁରାଧା ତାକୁ ଉତ୍ତର ଲେଖିଥିଲା।
ସେ ଲେଖିଥିଲା-
“ପ୍ରିୟ ଅରିନ୍ଦମ,
ତୁମ ଚିଠି ପାଇଲି। ତୁମେ ମୋତେ ଭୁଲିଯାଇଛ ବୋଲି ମୁଁ କେବେ ଭାବିନଥିଲି। କେବଳ ଏତିକି ବୁଝିଥିଲି ଯେ ଜୀବନରେ ଆମର ସମୟ, ପ୍ରାଥମିକତା ଆଉ ରାସ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ବଦଳିଯାଇଛି।
ତୁମ ପ୍ରତି ମୋର କୌଣସି ଅଭିଯୋଗ ନାହିଁ। କାରଣ ଆମେ ଏକାଠି ବିତାଇଥିବା ସମୟ କେବେ ମିଛ ନଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଆମେ ଯାହା ଅନୁଭବ କରିଥିଲୁ, ଯେଉଁ ଖୁସି ସାଉଁଟିଥିଲୁ, ଯେଉଁ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲୁ, ସେସବୁ ସତ ଥିଲା। ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଆମେ ଅଲଗା ହୋଇଗଲୁ ବୋଲି ଅତୀତର ସୁନ୍ଦରତା କମିଯାଏ ନାହିଁ।
ମୁଁ ଏବେ ଭଲ ଅଛି। ନିଜ ସ୍ୱପ୍ନ ପାଇଁ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭଲରେ ରୁହ। ଆମ ଜୀବନର ସେହି ଅଧ୍ୟାୟକୁ ମୁଁ ମୋ ମନରେ ସମ୍ମାନର ସହିତ ସାଇତି ରଖିବି। କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ତାହାକୁ ବାରମ୍ବାର ଖୋଲି ନିଜ ବର୍ତ୍ତମାନକୁ ଅଟକାଇ ରଖିବି ନାହିଁ।
ହୁଏତ ଜୀବନ ଆମକୁ ସବୁବେଳେ ଏକାଠି ରଖିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ, ପରସ୍ପରକୁ କିଛି ଶିଖାଇବା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ମିଳାଇଥାଏ। ତୁମେ ମୋତେ ଶିଖାଇଥିଲ ଯେ ସୁନ୍ଦର ସମ୍ପର୍କକୁ ମନେ ରଖିବା ଉଚିତ। ଆଉ ସମୟ ମୋତେ ଶିଖାଇଛି ଯେ ସୁନ୍ଦର ସ୍ମୃତି ସହିତ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ତାହାରି ଭିତରେ ଅଟକି ରହିବା ଆବଶ୍ୟକ ନୁହେଁ।
ଭଲରେ ରୁହ।
- ଅନୁରାଧା”
ଚିଠିଟି ପୋଷ୍ଟ କରିବା ପରେ ଅନୁରାଧା ଆଉ ତାହାର ଉତ୍ତରକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିନଥିଲା।
ଏଥର ତା’ ମନରେ କୌଣସି ଅସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ନଥିଲା। ସେ ନିଜର କଥା କହିଦେଇଥିଲା। ତା’ ପାଇଁ ସେତିକି ଯଥେଷ୍ଟ ଥିଲା।
କିଛି ଦିନ ପରେ ସେ ନିଜ ବିଦ୍ୟାଳୟର ପୁରୁଣା ଶିକ୍ଷୟିତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭେଟିବାକୁ ଯାଇଥିଲା। ସେଠାରେ ଅନେକ ବର୍ଷ ପରେ ନିଜର ଜଣେ ପୁରୁଣା ସହପାଠୀକୁ ଭେଟିଲା। ସେମାନେ ପୁଣି କଥା ହେଲେ, ପୁରୁଣା ଦିନର ସ୍ମୃତିକୁ ମନେ ପକାଇଲେ, ନୂଆ ଅନୁଭବ ବାଣ୍ଟିଲେ।
ଅନୁରାଧା ଅନୁଭବ କଲା, ଜୀବନରେ କେତେକ ଦ୍ୱାର ବନ୍ଦ ହେଲେ ଆମେ ସେହି ବନ୍ଦ ଦ୍ୱାର ସାମ୍ନାରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଯାଉ। ଆମେ ଭୁଲିଯାଉ, ଆମ ଚାରିପାଖରେ ଆହୁରି ଅନେକ ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଯେଉଁଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲିବା ପାଇଁ ଆମ ଅପେକ୍ଷାରେ ରହିଛନ୍ତି।
ସବୁ ସମ୍ପର୍କ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିବ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ଅର୍ଥ ଏହା ନୁହେଁ ଯେ ନୂଆ ସମ୍ପର୍କ ଗଢ଼ିବା ବନ୍ଦ କରିଦେବାକୁ ହେବ।
ଜୀବନରେ ପୁଣି ଥରେ ହସିବାକୁ ହେବ। ପୁଣି ଥରେ କାହାର କଥାରେ ଭରସା ରଖିବାକୁ ହେବ। ପୁଣି ଥରେ କାହା ସହିତ ନୂଆ ସ୍ମୃତି ଗଢ଼ିବାକୁ ହେବ।
କାରଣ ଅତୀତରେ ଗୋଟିଏ ସମ୍ପର୍କ ଅଧୁରା ରହିଗଲା ବୋଲି ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରତ୍ୟେକ ସମ୍ପର୍କ ଅଧୁରା ରହିବ, ଏମିତି କୌଣସି ନିୟମ ନାହିଁ।

ହୁଏତ ଏହା ହିଁ ଜୀବନର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ପରିସମାପ୍ତି- ଯେଉଁଠି କାହାଣୀର ଚରିତ୍ରଟି ଅତୀତକୁ ହରାଇ ନଥାଏ, କାହାକୁ ଦୋଷୀ କରେ ନାହିଁ, କେବଳ ନିଜକୁ ପୁଣିଥରେ ଖୋଜି ପାଇଥାଏ।
ଆଉ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁରାଧାର ମନରେ ଗୋଟିଏ ଶେଷ ବାକ୍ୟ ଲେଖା ହୋଇଗଲା -
କିଛି ସମ୍ପର୍କର ଶେଷ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଅପେକ୍ଷାର ନୁହେଁ; ଅପେକ୍ଷାର ଶେଷ ସେଦିନ ହୁଏ, ଯେଉଁଦିନ ଆମେ କାହାର ଫେରିବାଠାରୁ ନିଜକୁ ଆଉ ନିଜ ସ୍ବପ୍ନକୁ ଅଧିକ ଭଲ ପାଇବା ଶିଖିଯାଇଥାଉ।

ସମ୍ପର୍କର ସେପାରି

ସମ୍ପର୍କର ସେପାରି