ସମୟର ସ୍ୱରଲିପି ବାଜେ,ଜୀବନ ବୀଣା ତାରେ,

ସ୍ଥାନ ଓ ଦୂରତା ଦୋଳି ଦୋଳି, ନାଚନ୍ତି ସୁର ଧାରେ। କାଳର କୋଳେ କ୍ଷଣର ଖେଳ, ଚାଲିଥାଏ ଅବିରତ,

ହସ ଓ ଲୁହର ତାଳେ ତାଳେ, ବଦଳିଯାଏ ଜଗତ।

ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ସ୍ଥାନ ଭାସେ, ଦୂରତା ଯାଏ ବଢ଼ି, ଗତକାଲିର ସ୍ମୃତି ସବୁ, ଆଜିକୁ ଯାଏ ଛାଡ଼ି।

ଯିଏ ଚାଲିଯାଏ ଦୂର ଦିଗନ୍ତେ, ହୁଏ ସେ ଅଜଣା,

କାଳର କରାଳ ଗତିରେ ହଜେ, ଶୈଶବର ସେ ଠିକଣା।

କୁନି କୁନି ପାଦେ ଚାଲୁଥିଲେ, ମାଆର ପଣତ ଧରି,

ଖେଳ ଓ ହସରେ ଦିନ କଟୁଥିଲା, ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କୁ ଧରି। ସମୟର ସାଥେ ବଡ଼ ହୋଇଗଲା, ବଦଳିଗଲା ମନ, ପିଲାଦିନ ଆଜି ସ୍ମୃତି ହୋଇଛି, ଫେରିବ ନାହିଁ ସେ ଦିନ।

ଜୀବନ ବୃକ୍ଷର ଡାଳେ ଡାଳେ, ପତ୍ର ଝରେ ଧୀରେ,

ବସନ୍ତ ଯାଏଁ, ଶରତ ଆସେ, ଋତୁ ବଦଳେ ନୀରେ।

ସବୁଜ ପତ୍ରର ସୁନ୍ଦର ହସ, ଶୁଖିଯାଏ କାଳେ,

ଝରା ପତ୍ରର ନୀରବ କଥା, ଲୁଚି ରହେ ଅନ୍ତରାଳେ।

ସୁନାର ନୀଡ଼ରେ ଜୀବନ ପକ୍ଷୀ, ଗାଏ ମଧୁର ଗୀତ, ସମୟ ପବନେ ଉଡ଼ିଯାଏ ସେ, ଛାଡ଼ି ନିଜର ନୀଡ଼।

ଯେଉଁ ଜୀବନେ ଥିଲା ଆଶା, ଥିଲା ସ୍ୱପ୍ନର ମେଳା,

କାଳର କରାଳ ଗତିରେ ଦିନେ, ସବୁ ହୁଏ ଏକାକୀ ଭେଳା।

ସମୟ ଶିଖାଏ ସହିବା ପାଇଁ, ସମୟ ଶିଖାଏ ହସିବା, ସମୟ ଶିଖାଏ ହରାଇବା, ପୁଣି ନୂଆ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା। କାଳର କଲମ ଲେଖିଯାଏ, ଜୀବନର ଇତିହାସ, କେବେ ଆନନ୍ଦ, କେବେ ବେଦନା, କେବେ ମିଳନ ଉଲ୍ଲାସ।

ସମୟ ଅଟଇ ଅମୂଲ୍ୟ ଧନ, କରନାହିଁ ଅପଚୟ,

ସତ୍‌କର୍ମ କରି ଜୀବନ ଗଢ଼, ମିଳିବ ନିଶ୍ଚେ ଜୟ।

ଆଜିର ସୁଖକୁ ଆଜି ଉପଭୋଗ, ରଖ ହୃଦୟେ ପ୍ରୀତି, ସମୟର ସ୍ୱରଲିପି ହୋଇ, ରହିଯାଉ ଆମ ସ୍ମୃତି।

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ!!