ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା ପରେ ଧ୍ରୁବ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ତାର ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ଅସୀମ ଅନ୍ଧକାର ଯେପରି ଧୀରେ ଧୀରେ ତାର ମନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲା। ସେ ବୁଝିପାରୁନଥିଲା ଯେ ଏସବୁ ବାସ୍ତବ ନା କୌଣସି ଭ୍ରମ। କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ କଥା ସ୍ପଷ୍ଟ ଥିଲା ତାର ଜୀବନ ବିଷୟରେ ଯାହା ସେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜାଣିଥିଲା, ସେହି ସବୁ ଅଧା ସତ୍ୟ ଥିଲା। ଆଉ ଅଧା ସତ୍ୟ ଅନ୍ଧକାରର କୌଣସି କୋଣରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା।
ବିକ୍ରାନ୍ତ ନିରବରେ ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ବିଶାଳ ଦ୍ୱାର ଆଡ଼କୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ। ଦ୍ୱାରଟି ଏତେ ବଡ଼ ଥିଲା ଯେ ତାର ଶୀର୍ଷ ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ସେଥିରେ ଥିବା ଅଜଣା ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ନୀଳ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଚିହ୍ନ ଯେପରି ଏକ କାହାଣୀ କହୁଥିଲା। ଏକ ଇତିହାସ, ଯାହାକୁ ସମୟ ମଧ୍ୟ ଲିଭେଇ ପାରିନଥିଲା।

"ତୁମେ କହିଥିଲା ମୋ ସ୍ମୃତି ଲୁଚାଇ ଦିଆଯାଇଛି," ଧ୍ରୁବ ଧୀରେ କହିଲା। "କିନ୍ତୁ କାହିଁକି? ମୁଁ କିଏ?"

ବିକ୍ରାନ୍ତ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଚୁପ୍ ରହିଲେ। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅଜବ ଦୁଃଖ ଦେଖାଗଲା। ଯେପରି ସେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତର ଦେବାର ସାହସ ହରାଇ ବସିଥିଲେ।
"କାରଣ କିଛି ସ୍ମୃତି ଆଶୀର୍ବାଦ ନୁହେଁ, ଅଭିଶାପ ହୋଇଥାଏ," ସେ ଶେଷରେ କହିଲେ। "ଆଉ ତୁମର ଅତୀତ ସେହିପରି ଗୋଟିଏ ଅଭିଶାପ।"

ଏହା କହିବା ମାତ୍ରେ ଚାରିପାଖର ଅନ୍ଧକାର ବଦଳିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଧ୍ରୁବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦେଖିଲା, ତା ଚାରିପାଖରେ ଅସଂଖ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଭାସି ଉଠୁଛି। ଯେପରି ସେ କୌଣସି ଜୀବନ୍ତ ସ୍ମୃତିର ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି। ତା ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ବିଶାଳ ନଗରୀ ଦେଖାଗଲା। ନଗରୀଟି ସେ ଆଗରୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲା। ରୂପା ପରି ଚମକୁଥିବା ରାସ୍ତା, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ମିନାର, ସ୍ଫଟିକ ପରି ସ୍ୱଚ୍ଛ ଜଳଧାରା ଏବଂ ଦୂରରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଏକ ବିଶାଳ ପ୍ରାସାଦ। ନଗରୀର ଲୋକମାନଙ୍କ ମୁହଁରେ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା। ଲାଗୁଥିଲା, ସେଠାରେ କେବେ ଦୁଃଖର ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନଥିଲା। "ଏହା କେଉଁ ସ୍ଥାନ?" ଧ୍ରୁବ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଚାରିଲା।

" ଅକ୍ଷଧାମ " ବିକ୍ରାନ୍ତ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। "ଏକ ନଗରୀ ଯାହା ଆଜି କେବଳ କାହାଣୀରେ ବଞ୍ଚିଛି " ଧ୍ରୁବ ସେହି ସୁନ୍ଦର ନଗରୀକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦୃଶ୍ୟ ବଦଳିଗଲା। ଆକାଶ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଲା। ପବନରେ ଧୂଆଁ ଭରିଗଲା। ଚାରିଆଡ଼େ ଅଗ୍ନି ଜଳିଉଠିଲା। ଲୋକମାନଙ୍କ ହସ ଚିତ୍କାରରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଯେଉଁ ନଗରୀ କିଛି କ୍ଷଣ ପୂର୍ବରୁ ସ୍ୱର୍ଗ ପରି ଲାଗୁଥିଲା, ସେହି ନଗରୀ ଏବେ ନର୍କ ରୂପ ନେଇଥିଲା।

ଧ୍ରୁବର ହୃଦୟ ଜୋରରେ ଧଡ଼କିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଅଗ୍ନି ଓ ବିନାଶ ମଝିରେ ଜଣେ ଯୁବକ ଠିଆ ହୋଇଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ନୀଳ ଶକ୍ତି ଘୂରିବାକୁ ଲାଗିଥିଲା। ତାଙ୍କ ଆଖିରେ ଅସୀମ ଶକ୍ତି ଥିଲା। ଆଉ ତାଙ୍କ ମୁହଁ... ଧ୍ରୁବର ଶରୀର ଥରିଉଠିଲା। ସେହି ମୁହଁ ଠିକ୍ ତା ଭଳି ଥିଲା। "ନା..." ତା ମୁହଁରୁ ହଠାତ୍ ବାହାରିଗଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତ ଆଖି ବନ୍ଦ କଲେ। "ହଁ ଧ୍ରୁବ, ସେ ତୁମେ ଥିଲା।"
ଧ୍ରୁବ ଅନୁଭବ କଲା ଯେପରି ତା ପାଦ ତଳର ମାଟି ଖସିଯାଉଛି। ସେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରୁନଥିଲା। ସେହି ଦୃଶ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିର ଆଖିରେ ଏମିତି ଏକ ଶକ୍ତି ଓ କ୍ରୋଧ ଥିଲା ଯାହାକୁ ସେ ନିଜ ଭିତରେ କେବେ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲା।
"ମୁଁ ଏସବୁ କରିପାରିବି ନାହିଁ..."

"କାରଣ ତୁମେ ଧ୍ରୁବ" ବିକ୍ରାନ୍ତ କହିଲେ। "କିନ୍ତୁ ତୁମ ଭିତରେ ଆଉ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଅଛି, ଯାହାକୁ ଦୁନିଆ ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ ନାମରେ ଜାଣୁଥିଲା "

ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ବିଶାଳ ଦ୍ୱାରଟି ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ କମ୍ପିବାକୁ ଲାଗିଲା। ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଆଘାତ ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟତାକୁ ଦୋହଲାଇଦେଲା। ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଜଳୁଥିବା ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଏକ ପରେ ଏକ ଲିଭିବାକୁ ଲାଗିଲା।

ବିକ୍ରାନ୍ତଙ୍କ ମୁହଁରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଭୟ ଦେଖାଗଲା। "ନା..." ସେ ଫିସଫିସ୍ କରି କହିଲେ। "ଏତେ ଶୀଘ୍ର ନୁହେଁ..."
ଧ୍ରୁବ କିଛି ପଚାରିବା ପୂର୍ବରୁ ଦ୍ୱାରର ମଝିରେ ଏକ ବିଶାଳ ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଫାଟ ଭିତରୁ ଦୁଇଟି ରକ୍ତଲାଲ ଆଖି ଧୀରେ ଧୀରେ ଖୋଲିଗଲା। ସେହି ଆଖିରେ ଥିଲା ଅସୀମ ଘୃଣା, ଅସୀମ କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଅସୀମ ଅନ୍ଧକାର। ଧ୍ରୁବ ଅନୁଭବ କଲା ଯେପରି ସେହି ଆଖି ତାର ଆତ୍ମାକୁ ଭେଦ କରି ଦେଖୁଛି।
ତାପରେ ଏକ ଗଭୀର, ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର ସମଗ୍ର ଶୂନ୍ୟତାରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା "ଶେଷରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଖୋଜି ପାଇଲି... ଶୂନ୍ୟାକ୍ଷ..." ଆଉ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦ୍ୱାରର ଫାଟ ଆହୁରି ବଡ଼ ହେବାକୁ ଲାଗିଲା...

(ପରବର୍ତ୍ତୀ ଅଧ୍ୟାୟରେ...)

ହଜିଯାଇଥିବା ଅତୀତ

ଅଧ୍ୟାୟ ୭