୨୦୨୬ ମସିହା ଭାରତ ପାଇଁ ଏକ ଗୌରବମୟ ବର୍ଷ। ଏହି ବର୍ଷ ଆମେ ପାଳନ କରୁଛୁ ସ୍ୱାଧୀନତାର ୮୦ତମ ବର୍ଷ। ୧୫ ଅଗଷ୍ଟ ଆମ ପାଇଁ କେବଳ ଏକ ଜାତୀୟ ପର୍ବ ନୁହେଁ, ଏହା ଆମ ତ୍ୟାଗ, ସଂଘର୍ଷ, ସାହସ ଓ ଦେଶପ୍ରେମର ପବିତ୍ର ସ୍ମୃତି। ଅନେକ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀଙ୍କ ତ୍ୟାଗ ଓ ବଳିଦାନ ଫଳରେ ଆମେ ଆଜି ସ୍ୱାଧୀନ ଭାରତରେ ନିଶ୍ୱାସ ନେଉଛୁ।

ଏହି ୮୦ ବର୍ଷର ଯାତ୍ରାରେ ଭାରତ ଅନେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଛି। ବିଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା, କୃଷି, ଶିଳ୍ପ, ମହାକାଶ ଓ ପ୍ରଯୁକ୍ତି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଦେଶ ନୂଆ ସଫଳତା ହାସଲ କରିଛି। ଆଜି ଆମେ କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ବା AIର ଯୁଗରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛୁ। କିନ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନ ହେଉଛି—ପ୍ରଯୁକ୍ତିର ଏହି ଦ୍ରୁତ ଯାତ୍ରା ମଧ୍ୟରେ ଆମେ କି ନିଜ ମାଟି, ମାତୃଭୂମି, ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ଭୁଲିଯିବା? ଉତ୍ତର ହେଉଛି—ନା

ଆମେ ଆକାଶ ଛୁଇଁବା, କିନ୍ତୁ ମାଟି ସହିତ ଆମର ମମତା କେବେ ଛିନ୍ନ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ମୂଳରେ ଥିଲା ମାତୃଭୂମି ପ୍ରତି ଅସୀମ ଭଲ ପାଇବା ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନେ ନିଜ ଜୀବନ, ସୁଖ ଓ ପରିବାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଦେଶ ପାଇଁ ଲଢ଼ିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦେଶର ମାଟି ଥିଲା ମା' ପରି ପବିତ୍ର।

ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ଏହି ସଂଗ୍ରାମରେ ପଛରେ ରହିନଥିଲା। ପାଇକ ବିଦ୍ରୋହରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତ ଛାଡ଼ ଆନ୍ଦୋଳନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଓଡ଼ିଶାର ଅନେକ ବୀର ନିଜ ମାଟି ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମନରେ ଥିଲା ଏକ ଭାବନା—ମାଟି ଆମର, ଦେଶ ଆମର ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ମଧ୍ୟ ଆମର।

ଆଜି ଆମେ ସ୍ୱାଧୀନ। ତେଣୁ ଆମର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ସେହି ସ୍ୱାଧୀନତାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିବା ଏବଂ ଦେଶର ମାଟି ପାଇଁ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ପାଳନ କରିବା।

ଆଜିର ଭାରତ ପୂର୍ବ ଭାରତ ନୁହେଁ। ଆମ ହାତରେ ସ୍ମାର୍ଟଫୋନ୍, ଘରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକ୍ଷେତ୍ରରେ ନୂଆ ନୂଆ ଯନ୍ତ୍ର ରହିଛି। AI ମଣିଷର ଅନେକ କାମକୁ ସହଜ କରିଦେଇଛି। ପାଠପଢ଼ା, ଗବେଷଣା, ଚିକିତ୍ସା, କୃଷି, ବ୍ୟବସାୟ ଓ ଯୋଗାଯୋଗ ଭଳି କ୍ଷେତ୍ରରେ AI ନୂଆ ସମ୍ଭାବନା ତିଆରି କରୁଛି। କିନ୍ତୁ ଯନ୍ତ୍ର ଯେତେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମଣିଷର ହୃଦୟର ମମତାକୁ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ଜଣେ ମା' ନିଜ ଗାଁର ମାଟିକୁ ଦେଖି ଯେଉଁ ଭାବନା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ଜଣେ ପ୍ରବାସୀ ନିଜ ଗାଁର ନାଁ ଶୁଣି ଯେଉଁ ସ୍ମୃତିରେ ହଜିଯାଆନ୍ତି, ତାହା କୌଣସି ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି କରିପାରିବ ନାହିଁ।

ମଣିଷ ଯେଉଁଠି ଜନ୍ମ ନିଏ, ସେହି ମାଟି ତା'ର ଜୀବନର ପ୍ରଥମ ପରିଚୟ ହୋଇଥାଏ। ଗାଁର ଧୂଳି, ପୋଖରୀର ପାଣି, ନଦୀର ଧାରା, କ୍ଷେତର ସବୁଜିମା, ଗଛର ଛାଇ ଓ ମା'ର ହାତର ଖାଦ୍ୟ ଏସବୁ ଆମ ଜୀବନର ଅମୂଲ୍ୟ ସ୍ମୃତି।

ଆଜି ଅନେକ ଯୁବକ ଯୁବତୀ ଉଚ୍ଚଶିକ୍ଷା ଓ ଚାକିରି ପାଇଁ ଗାଁ ଛାଡ଼ି ସହର କିମ୍ବା ବିଦେଶ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏହା ଉନ୍ନତିର ଏକ ସ୍ୱାଭାବିକ ଅଂଶ। କିନ୍ତୁ ଦୂରକୁ ଯିବା ମାନେ ନିଜ ମାଟିକୁ ଭୁଲିଯିବା ନୁହେଁ। ବରଂ ଯେଉଁଠି ଥାଉ, ନିଜ ଗାଁ ଓ ଦେଶର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ କିଛି କରିବା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ମାଟି ପ୍ରେମ।

AIକୁ ଆମେ କେବଳ ମନୋରଞ୍ଜନ କିମ୍ବା ସହଜ କାମ ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର ନକରି ନିଜ ମାଟିର ଉନ୍ନତି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଦରକାର।ଚାଷୀମାନେ AIର ସାହାଯ୍ୟରେ ପାଣିପାଗର ପରିବର୍ତ୍ତନ, ବର୍ଷାର ସମ୍ଭାବନା, ମାଟିର ଗୁଣ ଓ ଫସଲର ରୋଗ ସମ୍ପର୍କରେ ସୂଚନା ପାଇପାରିବେ। ଏହା ଚାଷକୁ ଅଧିକ ବୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ଲାଭଦାୟକ କରିପାରେ।

ଓଡ଼ିଶାର ପଟ୍ଟଚିତ୍ର, ହସ୍ତତନ୍ତ, ତାରକସି, ଡୋକ୍ରା କଳା, ଲୋକଗୀତ ଓ ଲୋକନୃତ୍ୟକୁ ଡିଜିଟାଲ ମାଧ୍ୟମରେ ବିଶ୍ୱ ଦରବାରରେ ପହଞ୍ଚାଇପାରିବା। ଆମ ଗାଁର ଛୋଟ ଶିଳ୍ପୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ କଳାକୁ ସାରା ପୃଥିବୀର ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚାଇପାରିବେ।

ଏହି ପରି AI ଯଦି ମାଟିର ସେବାରେ ଲାଗେ, ତେବେ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଓ ପରମ୍ପରା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସେତୁ ତିଆରି ହୋଇପାରିବ।

ଆମ ମାଟି ସହ ଆମ ମାତୃଭାଷାର ସମ୍ପର୍କ ଅତୁଟ। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଆମର ଗର୍ବ ଓ ଆମର ପରିଚୟ। ଆମେ ଯେତେ ଅନ୍ୟ ଭାଷା ଶିଖିଲେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମାତୃଭାଷାକୁ ଭୁଲିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।

AI ଯୁଗରେ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ନୂଆ ସୁଯୋଗ ରହିଛି। ଓଡ଼ିଆରେ ଡିଜିଟାଲ ବିଷୟବସ୍ତୁ, ଶିକ୍ଷା ସାମଗ୍ରୀ, ଇ-ପୁସ୍ତକ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୂଚନା ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ଆମ ଭାଷା ଯେତେ ଅଧିକ ଡିଜିଟାଲ ଦୁନିଆରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେବ, ସେତେ ଅଧିକ ଯୁବପିଢ଼ି ଏହା ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବ।

AIକୁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଶିଖାଇବା, ଓଡ଼ିଆ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଲୋକସାହିତ୍ୟକୁ ଡିଜିଟାଲ ଭାବରେ ସଂରକ୍ଷଣ କରିବା ମଧ୍ୟ ଆମର ଏକ ବଡ଼ ଦାୟିତ୍ୱ।

ମାଟିକୁ ଭଲ ପାଇବା ମାନେ କେବଳ ନିଜ ଗାଁକୁ ଭଲ ପାଇବା ନୁହେଁ। ମାଟିରେ ଥିବା ଗଛ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ପଶୁପକ୍ଷୀ ଓ ପରିବେଶକୁ ଭଲ ପାଇବା ମଧ୍ୟ ମାଟି ପ୍ରତି ମମତା। ଆଜି ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ଏକ ବଡ଼ ଆବଶ୍ୟକତା। ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ନଦୀ ପ୍ରଦୂଷିତ ହେଲେ ଓ ମାଟିର ଉର୍ବରତା କମିଗଲେ ଆମର ଭବିଷ୍ୟତ ବିପଦରେ ପଡ଼ିବ। ତେଣୁ ଗଛ ଲଗାଇବା, ପାଣି ସଞ୍ଚୟ କରିବା, ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ କମାଇବା ଓ ପରିବେଶକୁ ସଫା ରଖିବା ଆମର ଦେଶପ୍ରେମର ଏକ ରୂପ।

ସ୍ୱାଧୀନତାର ୮୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ତ୍ତି ଆମକୁ ଗତକାଲିକୁ ମନେ ପକାଇବା ସହିତ ଆଗାମୀ ଭାରତ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଉଛି। ପୂର୍ବପିଢ଼ି ଆମକୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦେଇଛି। ଏବେ ଆମ ପିଢ଼ିର ଦାୟିତ୍ୱ ହେଉଛି ଦେଶକୁ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଯୁକ୍ତି, ନୀତି ଓ ମାନବିକତାରେ ଆଗକୁ ନେବା।

ଆମେ ଏପରି ଭାରତ ଗଢ଼ିବାକୁ ଚାହିଁବା, ଯେଉଁଠି AI ରହିବ, କିନ୍ତୁ ମାନବିକତା ମଧ୍ୟ ରହିବ; ବିଜ୍ଞାନ ରହିବ, କିନ୍ତୁ ସଂସ୍କୃତି ମଧ୍ୟ ରହିବ; ସହରର ଉନ୍ନତି ହେବ, କିନ୍ତୁ ଗାଁ ମଧ୍ୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବ; ଆଧୁନିକ ଶିକ୍ଷା ରହିବ, କିନ୍ତୁ ମାତୃଭାଷା ପ୍ରତି ସମ୍ମାନ ମଧ୍ୟ ରହିବ।

ଆଜିର ଯୁବପିଢ଼ି ହେଉଛି ଆଗାମୀ ଭାରତର ନିର୍ମାତା। ତେଣୁ ଯୁବକ ଯୁବତୀମାନେ AI ଶିଖନ୍ତୁ, ନୂଆ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଶିଖନ୍ତୁ, ବିଶ୍ୱ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ସେହି ସହିତ ନିଜ ମାଟିର ଇତିହାସ, ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତି ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତୁ।

ନିଜ ଗାଁର ଜଣେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ କଥା ଶୁଣିବା, ନିଜ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକକଳାକୁ ସମ୍ମାନ କରିବା, ଜଣେ ଚାଷୀଙ୍କ ପରିଶ୍ରମକୁ ବୁଝିବା, ଗଛ ଲଗାଇବା ଓ ଓଡ଼ିଆରେ କଥା କହିବା—ଏସବୁ ଛୋଟ କାମ ଲାଗିପାରେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଛୋଟ କାମ ଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଆମ ମାଟି ସହ ଆମର ସମ୍ପର୍କକୁ ମଜବୁତ କରେ।

୮୦ତମ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିବସରେ ଆମେ ନୂଆ ଭାରତର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବା। ଏହି ଭାରତ ହେବ ବିଜ୍ଞାନରେ ଆଗୁଆ, ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷାରେ ସମୃଦ୍ଧ ଓ ମାନବିକତାରେ ମହାନ।

AI ଆମକୁ ନୂଆ ଦୁନିଆର ଦ୍ୱାର ଖୋଲିଦେଇଛି। ଆମେ ସେହି ଦ୍ୱାର ଦେଇ ଆଗକୁ ଯିବା, କିନ୍ତୁ ପଛରେ ଥିବା ନିଜ ମାଟିକୁ କେବେ ଭୁଲିବା ନାହିଁ। କାରଣ ମାଟି ଆମର ମୂଳ, ମାତୃଭୂମି ଆମର ପରିଚୟ ଓ ଦେଶପ୍ରେମ ଆମର ଶକ୍ତି।

ସ୍ୱାଧୀନତାର ୮୦ ବର୍ଷର ଏହି ପବିତ୍ର ଅବସରରେ ଆମର ସଂକଳ୍ପ ହେଉ—

“ପ୍ରଯୁକ୍ତିରେ ଆଗେଇବୁ,

ମାଟିକୁ ଭଲ ପାଇବୁ;

AIକୁ ଆପଣାଇବୁ,

ମାତୃଭୂମିକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବୁ;

ନୂଆ ଭାରତ ଗଢ଼ିବୁ,

ନିଜ ମାଟିକୁ କେବେ ଭୁଲିବୁ ନାହିଁ।”

!! ସୁଶାନ୍ତ କୁମାର ସାସମଲ

ବ୍ରହ୍ମପୁର ଗଞ୍ଜାମ !!

୮୦ ତମ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିବସର ବିଶେଷ ପରିପ୍ରେକ୍ଷିତରେ AI ଯୁଗରେ ମାଟି ସହ ମଣିଷର ମମତା

୮୦ ତମ ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିବସର ବିଶେଷ ପରିପ୍ରେକ୍ଷିତରେ AI ଯୁଗରେ ମାଟି ସହ ମଣିଷର ମମତା