जून महिना संपत आला होता, तरीही पावसाचा पत्ता नव्हता. मे महिन्यातील वैशाखच्या उनाने पृथ्वी तापून निघाली होती, हवेतील उकाडा चांगलाच जाणवत होता. पक्षांसह सर्व जण, कधी एकदाचा पाऊस सुरू होणार याची आतुरतेने वाट पाहत होते.दुपारच्या वेळी बाहेर पडणे नको वाटायचे सामान्य माणसांपासून पक्षांसह सर्वजण कधी एकदाचा पाऊस सुरू होणार याची आतुरतेने वाट पाहत होते...
🌞🌝🌤🌝🔥🔥🔥🔥

अखेर तो दिवस आला अचानक भर दुपारी आकाशात काळे ढग जमा होऊ लागले वाऱ्याचा वेग ही वाढला होता आणि अचानक निसर्गाचे रूपच पालटून गेले काही क्षणापूर्वी लागणारी उन्हाची झळ कमी वाटू लागली गार वाऱ्याच्या लहरी जाणू लागल्या🌫🌫🌪🌪🌫🌫

" निसर्ग-पाऊस आणि मानव "
🏜🏞🌳🌳🌧🌧👨‍👩‍👧‍👦👨‍👩‍👧‍👦🌧🌧🌳🌳
"पाऊस" हा निसर्गाने दिलेलं अमूल्य असं आपल्यासाठी वरदान आहे...
"पाऊस" आलाच शेवटी...
🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧🌧

किती वाट पाहत होतो आपण, या पावसाची आकाशाकडे नजर लावून बसलो होतो...
कुणी ढगांना शिव्या देत होतं,तर कोणी प्रार्थना करत होत, कुणी पावसाला कोसत होतं, तर कुणी निसर्गाला विनवणी करत होतं..
ये रे बाबा लवकर ये एकदाचा बरसून जा...
पण कधी आपण असा विचार केलाय का? निसर्ग त्याचं काम अगदी वेळेत आणि चोखपणे करतो,पण आपण मात्र मानव जात उगाचच त्या निसर्गाला पावसाला कोसत असतो निरर्थक भांडत बसतो पण निसर्गाकडूनच आपण शिकले पाहिजे की निसर्ग हा आपल्याला देत राहतो पण योग्य वेळेची तो वाट पाहून आपल्यापर्यंत तो पोहोचवत असतो आणि आपण फक्त त्याच्याकडून काही घेण्यासाठीच त्याची प्रार्थना करत असतो...
पण निसर्ग हा फक्त आपल्याला काही देण्यासाठीच आहे असंच आपण फक्त विचार करतो...
आपलंही काही कर्तव्य आहेत... हे मात्र आपण विसरूनच जातो झाडे लावा झाडे जगवा🌳🌳 पाणी जपून वापरले पाहिजे, जेणेकरून ते पुढील वर्षापर्यंत त्याचा साठा शिल्लक राहिला पाहिजे... पण हे मात्र आपण करत नाही आणि पाऊस का?लवकर आला नाही,म्हणून त्याच्याविषयी अभद्र ही बोलून जातो. हा माणूस जात प्राणी असा कसा तो निसर्गालाही बोलण्याचे सोडत नाही पण तो निसर्ग आपल्या परीने आपल्यासाठी फक्त छान छान गोष्टी देत आहेच ना?
याचाही आपल्याला विसर पडतो...

खरंच मानवाकडे आता जाणीव हीच शिल्लक राहिलेली नाही माणसां माणसांमधले भेद केले जातात तू उच्च का मी उच्च प्रत्येकामध्ये नुसती स्पर्धा चालू आहे. आणि या स्पर्धेत कसा मी समोरच्याला हाणून पाडेल हेच बुद्धीची स्पर्धा या जगात आता चालू आहे...
अविचार सतत डोक्यात घेऊन मिरवण्यापेक्षा समोरच्याचाही सजग राहून सगळ्या गोष्टींचा अभ्यासपूर्वक विचार करून बोलले पाहिजे हे आता कुठे दिसूनच येत नाही. आजच्या या धावपळीच्या जगात नुसती स्पर्धा चालू आहे. त्याच्यापेक्षा मी कसा चांगला आणि पुढे जाईल हीच विचारांची दिशा आपण डोक्यात आणि डोळ्यासमोर घेऊन जगत आहे...
माझं इतकच म्हणणं आहे समोरच्याच्याही बाजूचा नीट विचार करून बोललं पाहिजे...
आता माणसं माणसाची दुश्मन झाली आहेत हे युग एक स्पर्धात्मक युग झालं आहे...
भविष्यात अजून पुढे काय काय पाहायला मिळेल काय माहित...
मला इथे हे सांगावसं वाटतं,
माणसाने माणसाशी,प्राण्यांशी या सृष्टीशी माणसा समान वागणे...

या सृष्टीने आपल्याला निसर्ग दिलेला आहे,या निसर्गाने आपल्याला पहाट दिलेली आहे,आणि या पहाटेच्या निसर्गातील दृश्य पाहण्यासाठी आपल्याला सुंदर असे डोळे यासृष्टीने दिलेले आहेत...

या निसर्गाचे कृतज्ञता मानून आपण आपल्या या सुंदर डोळ्यांनी सुंदर-सुंदरच विचार आपले ठेवले पाहिजे. मानलं तर सगळं सोपं आहे,आणि नाही मानलं तर सगळंच अवघड होऊन बसत...

या ओळी लिहिण्याचे कारण...पहाटेच्या वेळी आकाशातून रिमझिम पावसाची सुरुवात होणार होती आभाळ भरून दाटून आलते, आणि पक्षी आपले घरटे सोडून आकाशात स्वच्छंदपणे विरहत होते,एका रांगेत व्ही आकारात ते स्वच्छंदपणे उडत होते, वाऱ्याचा झोत वेगवान होता म्हणून सर्व पक्षांनी त्यांचा व्ही आकार करून वाऱ्याच्या झोताप्रमाणे उडत होते पुढचा थकला की मागचा पुढे यायचा अशा व्ही आकारातून वाऱ्याच्या प्रवाहाला सावरत ते एकजुटीने आकाशातून भ्रमंती करत होते...

धन्यवाद,
शब्द लेखक,कवी सौ अपर्णा बेंगळे/जगताप

🌧🌳🌿 पहिला पाऊस🌿🌳🌧

लेखिका:-सौ अपर्णा बेंगळे/जगताप